«APREL MÜHARİBƏSİ»NİN ŞƏHİDLƏRİ: ORXAN HƏMİDOV

Стандартный

orxan_hemidov

Orxan İbrahim oğlu Həmidov (d. 29 mart 1980FüzuliAzərbaycan — ö. 2 aprel 2016Azərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin kiçik giziri. 2016-cı ildə Aprel döyüşləri zamanı şəhid olub.

Orxan Həmidov 1980-ci ilin 29 mart günündə Füzuli rayonunun Əhmədalılar kəndində anadan olub.

Kiçik gizir Orxan Həmidov 2016-cı ilin aprel ayında Azərbaycan-Ermənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid oldu.

Aprelin 4-ü isə Orxan Həmidov doğulduğu Füzuli rayonunun Əhmədalılar kəndində son mənzilə yola salındı. Dəfn mərasiminə minlərlə rayon sakini ilə yanaşı, şəhidin qulluq etdiyi hərbi hissənin əsgərləri və zabitləri də qatıldı. Dəfn mərasiminin sonunda yaylım atəşi açıldı və kiçik gizir Həmidov uğrunda şəhid olduğu torpağa tapşırıldı.

Orxan Həmidov ölümündən sonra göstərdiyi qəhrəmanlığa görə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin sərəncamı ilə «İgidliyə görə» medalı ilə təltif edildi.

vikipediya

 

LƏLƏTƏPƏ ŞƏHİDİNİN HEKAYƏSİ

Gecə saat 3-də komandanlıqdan  əmr gəldi ki, düşmən yenə  ön cəbhədə Füzuli, Ağdərə, Cəbrayıl istiqamətində təxribat törədib.  Hücumun qarşısı alınmalıdır.  Uzun illərdən bəri kiçik döyüşlərdə, kəşfiyyat qrupları ilə birlikdə həyata keçirdikləri əməliyyatlarda bilik və bacarıqlarını  göstərən əsgər və zabitlərə belə xırda əməliyyatlar bəs etmirdi. Onlar Vətən torpağını xilas etmək üçün əmr gözləyir, məqam axtarırdılar ki, illərlə yığılıb qalan döyüş ruhlu enerjilərini boşaltsınlar.  
Hərbçilər hər döyüşə, əməliyyata həqiqətən də  toya hazırlaşırmışlar kimi, yüksək əhval-ruhiyyədə gedirdilər. N  saylı hərbi hissənin əsgərləri və kəşfiyyat qrupu da həmən yüklərini tutub, deyilən istiqamətdə  hərəkətə başladılar.  Vətən torpağını azad etməyə gedən əsgərlər düşmənin atəşlərinə  layiqli cavab verirdilər.

Lələtəpə tərəfdən başlayan hücuma əvvəlcə 7 nəfərlik kəşfiyyat qrupu keçdi. Sonra isə Ruhin, Elnur, Orxan, Səyyar , Ayaz  və digər döyüşçülər mövqelərini müəyyən edərək irəliləməyə başladılar. Səhər  saat 5-ə10 dəqiqə qalmış bölüyün  döyüşçüləri düşmənin illərlə əlində saxladığı postu vurub keçdilər.  İrəlilədikcə gözlərinə heç nə görünmürdü. Torpaq əsgərlərə güc verir, hətta  ən yaxın dostlarının belə,  yaralanıb və ya həlak olduğunu görsələr də, dayanmırdılar.  Sən demə TORPAQ dostdan, qardaşdan, anadan da əziz olurmuş.  Hər qarış, hər kilometri  irəlilədikcə, əsgərlərdə döyüş ruhu yüksəlirdi. 
Artıq  döyüşçülər Lələtəpə yüksəkliyinə doğru irəliləməyə başlamışdılar. Bu təpənin illərlə geri alınmasını gözləmişdilər. Bu gün isə başqa gün idi. Nə idisə, uğur onlara birlikdə irəliləyirdi. Lap Göy Türklərin  xaqanı Gürşadın əsgərlərinin  bəxti gülən günə oxşayırdı bu səhər.  Kəşfiyyat qrupumuz qarşıdakı 7 nəfər erməni əsgərini məhv etmişdi.  Orxan döyüşün gedişatını seyr edəndən sonra, dönüb yanındakı dostlarına demişdi ki, “belə getsə, biz 7 saata  Xudafərinə çatacağıq. İşdir, ölüb eləsəm, siz Xudarərinə qədər gedin”.

İkinci kəşfiyyat qrupunun önündə Ruhin Qəhrəmanov və Orxan Həmidov gedirdi.   Orxan və Ruhinə manqa  komandirindən  qarşıdakı ermənilərin atəşini yayındırmaq əmri verilmişdi. Orxan Həmidov əlində iki avtomat qarşısındakı  ermənilərin üstünə od ələyirdi.  O, MAXE-lər arasında hər iki əllə  avtomatdan sərrast atəş aça bilənlərdən idi.  Onların kəskin atəşi düşmənə aman vermirdi ki, bizim döyüşçüləri gülləyə tutsun.  
Bir neçə dəqiqədən sonra Orxan ermənilərdən yenicə geri aldıqları mövqedəki DOD-un arxasından başını çıxardı… Və bu anda qarşı tərəfdən atılan mərmi qəlpəsi onun başından dəydi… Orxan bir andaca gözlərini yumdu.  O, Ruhinin yanındaca yerə yıxıldı.  Ruhin böyük kimi hər zaman güvəndiyi,  qruplarında ən yaxın məsləhətçisi bildiyi Orxanı itirməyi ağlına belə gətirmidri. Bir az əvəl  Orxanla  birlikdə hədəfə götürdükləri sonuncu düşmən əsgərini də vurdu.  Artıq  qarşıdakı  yüksəklikdə maneə yox idi. Bir az bundan əvvəl həlak olan  döyüşçü dostunun da qisasını almışdı Ruhin.  Avtomatı  başının üstünə qaldırıb,  “Anasını ağlatdım, gəbərtdim, qanımızı aldım…”- deyə qışqırdı. Və irəliyə hərəkətə davam etdi. Yanında olan döyüşçülər də dayanmadan hərəkət edirdilər. Bu zaman  N saylı hərbi hissənin korpus komandiri, polkovnik  Mais Bərxudarov da  tankla döyüşçülərin qabağına keçdi. Döyüşçülər hamısı bu sərkərdə şücaətli komandirin arxasınca  irəliləməyə başladılar. Azərbaycanda  vətən torpağı uğrunda döyüşlər başlayan  ildən bu günə qədər, döyüşə atılan komandirlər olmuşdu. Bu gün də Vətən torpağının azadlığı uğrunda döyüşlərdə  korpus komandiri öndə gedirdi.  Arxadan gələn əsgərlər də qabağa keçib, korpus komandirini üzük qaşı kimi əhatəyə aldılar. Bu döyüşün taktikası idi.  Hər bir döyüşdə sərkərdə və ya, komandiri qorumaq əsgərin  borcudur.
Korpus komandirini özləri ilə bir sırada görən əsgərlərin döyüş ruhu daha da yüksəlmişdi.  Əsəgərlər irəliyə, yüksəkliyə — Lələtəpəyə irəliləyirdilər.  Düşmən snayperinin güllələrindən biri bu dəfə də Ruhini tutdu. Onu snayper vurmuşdu.  Döyüş yoldaşlarından biri deyir ki, güllə yarası alandan sonra da silahı əlindən buraxmadı, düşmənə bir neçə atəş açdı. Dayandığı yüksəklikdə Qələbə havasını ciyərlərinə çəkdi… və nəfəsini geri vermədi. Qalibiyyət havası ciyərlərində qaldı. Bu onun son nəfəsi oldu. Az əvvəl dostunu Tanrıya əmanət edən Ruhin bu dəfə özü də Qalibiyyət havasını göylərə apardı. Bir neçə dəqiqə əvvəl  həlak olmuş dostlarının qanını alaraq,  qəhrəmanlıqla həlak olan Ruhinin də, Orxanın da, Səyyarın da… üzlərində xoşbəxt bir ifadə var idi. Onların gülümsər simaları   göylərə baxırdı. Ruhinlə Orxanın hədəfi məhv etməkləri nəticəsində  arxada gələn döyüşçülər məqsədlərinə çatmışdılar. 

Aprelin 2-si dan yeri ağaranda  artıq  qarşı postlardakı ermənilər bronjiletlərini, kaskalarını atıb  24 il müddətində nəzarətlərində  saxladıqları mövqeləri atıb qaçmağa başalmışdılar. Azərbaycan əsgərlərinin isə hirsi soyumamışdı… Bəzi səngərlərdə əlbəyaxa döyüşlər də olurdu.  Əsgərlər irəliləməkdəykən, Xudafərini hədəf götürməkdəykən, birdən… Birdən döyüşün dayandırılması əmri verilmişdi… 
Lələtəpədə  Üçrəngli Azərbaycan bayrağı narın-narın dalğalanırdı… Dan yeri ağaranda əsəgərlərimiz yeni əmr gözləyirdilər… Xudafərinə qədər getmək əmrini… Geri alınan mövqeni can –başla qoruyurdular ki, birdən düşmən tərəfdən həmlə olarsa, qarşısını kəssinlər… Düşmən isə… artıq işini bilmişdi.  Qaçırdı…  Düşmənin qaçmağının səsi isə ermənilərin havadarlarına tez çatmışdı. Döyüşümüzü beynəlxalq standartlar çərçivəsinə salanlar, bu dəfə də Azərbaycan əsgərini son qədər irəliləməyə qoymadılar…
Və yəqin ki, 5 aprelə kimi davam edib, sonra dayanan döyüşün ağrılarını Vətən fədailərimiz heç vaxt unutmayacaqlar. Axı  o gecələrdə uğur onlarla idi, onlar irəli getsəydilər,  işğalda olan bütün torpaqlarımızı azad edəcəkdilər.
Azər Həmidov atəşin intensivləşdiyini görüb, qardaşına zəng etsə də, telefonuna zəng çatmadı.  2 apreldə günorta vaxtı qardaşı Orxanın yaralandığı xəbərini aldı. Beyləqana hospitala getdi ki, yaralı qardaşından xəbər tutsun. Amma “Gördüm” deyən olmadı.  Sonra  kəndə  qayıtdı. Anası ilə maşına oturub  kənd yolundan  üzü hərbi hissəyə gedərkən, birdən  qarşılarına  təcili yardım maşını çıxdı.
Orxanın anası Tamella xanım oğlu düşüb təcili yardım maşının qarşısına keçdi. Ağladı, səsi –harayı dağlara düşdü. Dedi ki, məni aldatmayın, uşaq deyiləm, o maşında gətirdiyiniz  oğlumdur.

Orxanın bayrağa bürünmüş tabutunu maşından düşürəndə 10 yaşlı oğlu Vüsal əlləri ilə üzünü qapayıb “yoooxxxx… ata ola bilməz…” deyərək bağırırmış. Atasının şəhid olduğunu gözəl anlayırdı. Uşağın səsi həyətdə haraya yığılan -qadınların, gəlinlərin, kişilərin səsinə qarışmışdı….

Atası bu dəfə sevimli oğlu Vüsalın səsinə səs vermədi. Vüsalın səsi, harayı o gün  bu həyətə gələn insanların qulaqlarında qaldı…

ORKHAN_SEHID_LELETEP_1.jpg
Şəhid Orxan Həmidovun anası Tamella Məmmədova:

— Orxan çox sanballı oğul idi. İki oğlumu evləndirib ayırmışdım. Biri Bakıda yaşayırdı, Azər də həyətin o biri başında tikdiyimiz evdə yaşayır. Ömrümün sonuna sahib çıxmaq  üçün  üçüncü  oğlumu -Orxanımı seçmişdim. Fikirləşirdim ki, hər zaman onunla yaşayacağam.  Barı 59 il yaşayaydı-atası İbrahim  qədər. Atasını itirdim- dözdüm.  Atamı-anamı dəfn etdim dözdüm.  Bu Qarabağ müharibəsi başlanandan sonra  bizim nəslin adamları dərddən öldülər.  Üç qardaşımı itirdim, dözdüm. Ancaq oğul dərdi, onlardan da betər imiş. Uşaqların, gəlinin üzünə baxa bilmirəm.  Bu yaxınlarda Orxanın  2-ci sinifdə oxuyan oğlu Fərid deyir ki, nənə mənim adımı dəyişdirib, Orxan yazdırın. Boynunu qucaqlayıb, alnından öpüb, könlünü almışam. Demişəm ki, bala, böyü, evlən toyun olsun, oğlun olar, atanın adını qoyarsan.
Orxandan nə qədər danışsam, sözüm qurtarmaz. Hansı əməlindən danışım, hansı xatirəsini unuda bilirəm ki…

ORXANIN ANASI.jpg
Bir dəfə xətrimə dəymədi, sözümü qaytarmadı, üzümə ağ olmadı…. Necə ailəcanlı, necə alicənab bir balam var idi.  Bu kənd, bu el-oba indi də onun üçün yanıb qovrulurlar.  Döyüş yoldaşları tez-tez gəlib bizi yoxlayır, balalarına baş çəkirlər.  Uşaqlar da böyüyəcək. Kim böyüməyib ki… Ancaq mənim  Orxanım… Bir ona rahatam ki, Vətən torpağı uğrunda qalib əsgər kimi köçüb dünyadan.

O gedəndən sonra qapı-bacaya çıxmıram.  Orxan mənsiz bir gün dayana bilmirdi. Bakıdakı oğlumun evinə gedəndə, zəng vururdu ki, anamı geri göndərin. İndi mən onsuz yaşayıram. Bu darvazanın yanında oturub yollara boylanardım, Orxanın yolunu gözləyərdim. Havadan balamın ətrini duyurdum. Gələndə evimizə işıq, sevinc gətirirdi.  Bir də görürdün icazəsi olanda gələrdi evə. Gəlin bişirib-düşürüb  süfrəni bəzəyərdi ki, çörək yesin. Çox vaxt heç çörəyə əlini də vurmazdı. Yorğun-arğın yatardı. Sən demə balamın işi ağır imiş, təlimlərdən- döyüşlərdən gəlirmiş. Biz hardan biləydik ki, bunlar düşmənin içinə gedib- gəlirlər…

Tamella xanım oğlu haqqında danışanda bəzən gözlərinə işıq parlayırdı. Yanıb-yaxılırdı. Gah oğlunun boyunu təriflədi, gah qonur gözlərinin şəklini çəkdi… Gah paltarlarından danışdı. Ancaq əvvəldən-sona qədər gözlərinin yaşını axıtdı. Heç kirimədi:
-Bir də görürüdün gecə işinin sonunda balalrına zəng vururdu ki, nə istəkləri var. Uşaqlar da hərəsi bir istəyini deyirdi. Gecənin bir aləmi onların istədikləri, sevdikləri yeməkləri, xuruşları alıb gətirirdi. Könüllərini alırdı. Balalarına çox bağlı idi…
Hərbi paltarlarını saxlayıram. Ölüncəuə qədər də saxlayacam. Demirəm ki, niyə şəhid olub. Alın yazısı ora qədər idi. Mənim oğlum getməsin, sənin qardaşın getməsin, o biri gəlinin əri getməsin, vəzifəlinin oğlu gizlənsin… Bəs kim getsin? Bəs bu Vətəni kim qorusun? O bir qəhrəman idi.  Vətənin yolunda canından keçdi. Düşməndən geri aldığı Vətən torpağında, ən uca yerdə həlak oldu. O gün qaynım gedib gəzib onun həlak olduğu Lələtəpəni. Deyir ki, ay Tamilla, mən elə bilirdim Lələtəpə bir balaca yerdir. Heç ucu-bucağı görünmür. Bu qəhrəman oğullar necə dirənib dırmaşıblar, düşməndən oranı xilas ediblər… Deyir bu elə belə əsgər işi deyil. Tanrıdan onlara nəsə güc gəlibmiş.

Orxan İbrahim oğlu Həmidov 1986-cı il mart ayının 29-da Füzulinin Əhmədalılar kəndində doğulub. 1986-cı ildə kənd məktəbində birinci sinfinə gedib, 1997-ci ildə həmin məktəbi bitirib.  1998-ci il noyabr ayının 10-da hərbi  xidmətə çağırılıb, hərbi xidməti başa vurandan sonra isə 4 il ANAMA-da istehkamçı kimi çalışıb.
2014-cü ilin aprel ayından müddətdən artıq hərbi xidmətə başlayıb. Motoatıcı manqa komandiri vəzifəsində xidmət edib. 2 aprel 2016-cı ildə Vətən torpaqlarının azadlığı uğrunda şəhid olub. Ölümündən sonra Azərbaycan Respublikası prezidentinin sərəncamı ilə “İgidliyə görə” medalı ilə təltif  edilib.
Orxan Həmidovun həyat yoldaşı Esmira deyir ki, onunla aralarında 6 il yaş fərqi olub. Orxangil onların qapısına elçi gələndə ailəsi iki gəncin sevgisinə qarşı çıxıb. Lakin qadağalara baxmayaraq, ülvi sevgilərini qoruyublar.  2005-ci ildə Orxan onu qaçıraraq öz evlərinə gətirib.  İbrahim kişinin ocağına gələn gündən qaynanasına “Ana” deyib, Orxanla  bir-birinə “can deyib, can eşidiblər”.

— Çox xoşbəxt yaşayrıdıq. Axırıncı dəfə martın 30-da  çıxdı evdən. Evdən çıxanda dedim ki, ay Orxan mən cəhənnəmə, harda olsan, özünü  uşaqlar üçün qoru.  Həmişəki kimi qayıdıb dedi ki, “Siz məndən narahat olmayın. Mənə heç nə olan deyil”.
Nə vaxt atışma başalayırdısa, tez  ona zəng vurar, xəbər alardım. Səsini eşidəndən sonra rahatlanırdım. Bizim o qədər arzularımız var idi ki… Orxanın planşeti  qalıb.  Bir də görürsən ki, iki oğlum baş-başa verib, atalarının planşetdəki şəkillərinə baxırlar. Atalı günlərindən danışırlar. Bir-biri ilə atalı xatirələrini bölüşürlər. Deyirlər ki, yadındadır, ata ilə keçən dəfə harasa getməyimiz və yaxud da  söhbət edəndə “Ata canı” deyib and içirlər.  Fəridi ovundurmaq oldu. Vüsalı heç ovundurmaq olmur. 
Esmira  Orxanın uşaqları ilə sonuncu dəfə çəkdirdiyi şəkilləri göstərir mənə.  Deyir ki, mart ayının 22-də hərbi hissədə tədbir keçirilirdi. Zəng vurub dedi ki, “gəlirəm, uşaqları geyindir aparım bayram tədbirinə”. 

— Heç Vusalla Fəridi əməlli-başlı geyindirməyə macal tapmadım.  Tez maşına mindirdi. Apardı.  Uşaqlarla gəzib dolanıb, çoxlu da şəkillər çəkdirib.

orxan oğlanları.jpg
Həmin şəkillərə baxıram. Vüsal və Fəridi  həmin gün son dəfə gəzdirib, könüllərini alıb, gülüb-danışıb , uşaqları hərbi hissənin tankının üstünə çıxarıb şəkil çəkdirib.  Son şəkillər…  Vüsalla Fəridin son atalı şəkilləri. Əslində Orxanın ailəsi ilə birlikdə şəkilləri yoxdur. Deyirlər ki, hətta toy şəkilləri də sonradan  necə olubsa, yanıb çıxmayıb. Orxan şəkil çəkdirməyi də sevməzmiş. Ancaq  iki övladı ilə ömrünün son şəklini, son anını çəkdirib. Vüsal da, Fərid də böyüyəcək. Ancaq onların yaddaşlarında ataları həmin hərbi paltarlarda qalacaqlar. Harada hərbçi görsələr, unuda bilməyəcəkləri atalarını xatırlayacaqlar. 
 Fərid və Vüsalın ataları ilə son şəkli atalı günlərinin son xatirəsidir.  22 mart 2016-cı il tarixində bu iki azyaşlı qardaş ataları ilə şəkil çəkdirmişdilər. İndi isə atalarının çərçivəyə salınmış portretinin yanında dayanıb şəkil çəkdirirlər. Buna baxmayaraq, ataları onların and yeridir: “Ata canı…”.

https://modern.az/az/news/130936

 

ŞƏHİDLƏR: TEYMUR QASIMOV

Стандартный

TEYMUR QASIMOV.jpg

Teymur Sabir oğlu Qasımov (d. 4 yanvar 1992MingəçevirAzərbaycan — ö. 2 aprel 2016TərtərAzərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin giziri. 2016-cı ildə Aprel döyüşləri zamanı şəhid olub.

Teymur Qasımov 1992-ci ilin 4 yanvar günündə Mingəçevir şəhərində anadan olub.

Gizir Teymur Qasımov 2016-cı ilin aprel ayında AzərbaycanErmənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid oldu.

Aprelin 9-u isə Teymur Qasımov doğulduğu Mingəçevir şəhərinin Şəhidlər Xiyabanında son mənzilə yola salındı. Dəfn mərasiminə minlərlə şəhər sakini ilə yanaşı, şəhidin qulluq etdiyi hərbi hissənin əsgərləri və zabitləri də qatıldı. Dəfn mərasiminin sonunda yaylım atəşi açıldı və gizir Qasımov uğrunda şəhid olduğu torpağa tapşırıldı.

РОССИЙСКИЙ УЧЕНЫЙ ИЗ ШОРСУЛУ: ВАЛЕХ ГУЛИЕВ

Стандартный

Валех_Джафар_оглу_Гулиев

Валех Джафар оглу Гулиев (Valeh Quliyev) — советский, азербайджанский и российский учёный-математик, доктор физико-математических наук.

Родился 26 декабря 1943 года в селе Шорсулу Сальянского района.

Окончил механико-математический факультет Азербайджанского государственного университета им. С. Кирова (Баку) (1969, с красным дипломом) и аспирантуру МГУ им. М. В. Ломоносова (1972, научный руководитель Г. П. Черепанов). В 1974 году защитил диссертацию, кандидат физико-математических наук.

С 1972 г. старший научный сотрудник, заведующий отделением Московского евразийского института. В 1979—1989 годы зав. особым конструкторским бюро НИИ механики и математики АН Азербайджанской ССР.

В 1980 году защитил в Москве докторскую диссертацию с присуждением степени доктора наук, в 1987 году утверждён в учёном звании профессора.

С 1987 по 2015 г. заведующий кафедрой в Московском государственном открытом университете.

Область научных исследований — применение математики в различных отраслях: космонавтика, авиастроение, электротехника, механика прочности, термоупругость и других. Автор и соавтор 175 научных работ, 7 учебников и 2 монографий.

По некоторым сведениям, В 2005 году за заслуги в сфере космонавтики получил звание генерал-майора.

Умер в Москве от сердечного приступа 5 января 2018 года.

Википедия

С ПОБЕДОЙ, АСИЯ!

Стандартный

21 декабря 2019 года в спортивном центре «Грация» состоялся турнир городского округа Самара по спортивной гимнастике. Асия Акперова, показав хорошие результаты, стала вторым призером соревнований.

asiya gim 2.jpg

asiya gim 1.jpg

QARABAĞ ŞƏHİDLƏRİ: ŞÖHRƏT HƏSƏNOV

Стандартный

Şöhrət_Həsənov.jpg

Şöhrət Usub oğlu Həsənov (d. 23 dekabr 1944Xocalı rayonuAzərbaycan SSRSSRİ – ö. 25 fevral 1992Xocalı rayonuAzərbaycan) — «İgidliyə görə» medalı ilə təltif olunmuş Qarabağ müharibəsi şəhidi.

Şöhrət Həsənov uzun müddət müxtəlif vəzifələrdə çalışıb. Xocalı soyqırımı baş verən zaman rayon icra hakimiyyəti başçısının birinci müavini olub.

O, 1992-ci il fevralın 25-dən 26-na keçən gecə son nəfəsinə və son gülləsinədək vuruşdu. Avtomat silahının darağında olan 30 güllənin hamısı artıq qurtarmışdı. O, insanların sağ-salamat çayı keçməsinə kömək edib, sonra isə erməni snayperinə tuş gəlib, iki ayağından vuruldu.  Onu işgəncə verərək öldürüblər. Əvvəlcə sağ qolunu və sağ qıçını kəsiblər, sonra sağ gözünü çıxarıblar və bu cür işgəncələri davam etdirərək onu qətlə yetiriblər.

Bakının Şəhidlər xiyabanında dəfn edilmişdir

Şöhrət Həsənov Mehriban Əliyeva ilə ailə həyatı qurmuş və ömrünün sonuna qədər onunla evli idi. Aygün, Almaz, Gülnarə, Ruhiyyə və Bəyaz adlı qızları və oğlu Babək yadigar qalıb. Bir neçə xarici dil bilirdi.

Jurnalizmlə məşqul olurdu. O, «Xocalının səsi» qəzetinin nəşr edilməsinə də böyük dəstək göstərirdi və hətta qəzetin adını da seçmişdi.

Vikipediya

 

ŞƏHİDLƏR: QABİL AĞAYEV

Стандартный

Qabil_Ağayev (1)

Qabil Qayıbalı oğlu Ağayev (d. 12 dekabr 1969ŞamaxıAzərbaycan — ö. 31 yanvar 1999TovuzAzərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin baş leytenantı. 1999-cu ildə AzərbaycanErmənistan təmas xəttində ermənilərin atəşkəs rejimini pozması nəticəsində şəhid olub.

Qabil Ağayev 1969-cu il 12 dekabrda Şamaxı rayonunun Həmyəli kəndində anadan olub.

1995-ci ildə hərbi xidmətə yollanan Qabil Ağayev 1999-cu il 31 yanvarda AzərbaycanErmənistan təmas xəttinin Tovuz rayonunu istiqamətində ermənilərin atəşkəs rejimini pozması nəticəsində şəhid olub.

Qabil Ağayev doğluduğu Şamaxı rayonunun Həmyəli kəndində dəfn olunub.

MƏHƏRRƏM ƏLİYEVİN ƏSGƏR GETMƏKLİYİ

Стандартный

məhərrəm_əliyev.jpg

Məhərrəm Əliyevin hərbi işlər üzrə prezident köməkçisi təyin edilməyini onun doğma kəndi Maxtada bir az yanlış başa düşüblər, yəni kənd adamları, xüsusən arvadlar yanlış başa düşüblər. Onlar elə biliblər ki, prezident İlham Əliyev onu əsgər çağırıb və bu gün-sabah göndərəcək Qarabağa. Və Maxta arvadları kəndin şadlıq evinə yığışıb bir şivən qoparıblar ki, səsləri gedib Ermənistana gedib çatıb. Ermənilər də fikirləşiblər ki, yəqin Vasif Talıbov dünyasını dəyişişib.

Maxta arvadları isə üz-gözlərini cıraraq ağlaşıblar:

— Məhərrəm müəllimi saldat aparacaqlar, vay!

— Məhərrəm müəllimi uçtel aparacaqlar, vay!

— Məhərrəm müəllimi nadzor aparacaqlar, vay!

— Ay Məhərrəm müəllim, kaş sən elə sovetin vaxtında əsgər gedəydin! O vaxt əsgərliyini çəksəydin, indi İlham Əliyevin sənə gücü çatmazdı!

— Ay qız, Məhərrəm müəllimi saldat göndərən İlham Əliyev deyil, Mehriban xanımdır. Biz naxçıvanlıları onun gözü götürmür!

— Ay Məhərrəm müəllim, sən heç institut da qurtarmamısan, il yarım gedirsən, bacın qurban!

— Ay qız, necə institut qurtarmayıb? Sovetin institutunu qurtarmamışdımı?

— Ay qız, o institut qiyabi idi, yalançı institut idi, kimdi onu sayan?

— Ala gözlü Məhərrəm,
Şirin sözlü Məhərrəm.

Görüm heç yarımasın,

Səni əsgər göndərən…

— Ay qız, ürəyimin başı soyuldu. Dayan, birini də mən deyim.

— Enli kürək Məhərrəm,
Yoğun bilək Məhərrəm.

Bizə Qarabağda yox,

Burda gərək Məhərrəm.

— Ay Məhərrəm müəllim, sən yetmiş yaşında tüfəng atmağı necə öyrənəcəksən? Ay zalım dünya! Ətirli yorğan-döşəyə öyrəşən insan, indi səngərdə nə qayıracaq!

— Ay qız, deyirəm çörək tapmayan qədər kasıb-kusub var ki, özləri Allaha yalvarırlar ki, uşaqları əsgər getsin, hökumətin çörəyini yesin. Niyə bizim Məhərrəm müəllimdən yapışıblar, onun çörəyini iranlılara versın, küçələrdən yığışarlar.

— Özü də halal çörək. Məhərrəm müəllim həmişə halal yeyib…

Beləcə Maxta arvadları bir neçə saat ağlayıb-sızlayıblar. Şama yaxın onları axtarıb Şadlıq sarayında tapan ərləri başa salıblar ki, Məhərrəm müəllim əsgər getmir, onu bütün əsgərlərin böyüyü qoyublar…

Deyilənə görə, arvadlar ordan qalxıb məscidə gediblər, nəzir verib Məhərrəm müəllimin canına dua elətdiriblər…

Biz də Məhərrəm müəllimin əziz canına dua eləyirik, öz başımıza isə kül sovururuq.

O ki qaldı ermənilərə, kirvələr indiyəcən çaş-başdırlar, bilmirlər Maxtada arvadlar niyə ağlayırmış, Vasif  Talıbov dünyasını dəyişib ya ayrı bir şey olub. Geci-tezi ancaq biləcəklər Məhərrəm Əliyevin hərbi müşavir təyin olunmağını. Onda yüz faiz şalvarlarını isladacaqlar.

Gülməkdən…

Mən Mirzə Əlil isə şəxsən belə fikirləşirəm ki, daha Azərbaycanla Ermənistan arasında müharibə olmayacaq. İlham Əliyev özü Ermənistanın rəhbəriylə vuruşacaq. Yəni yumruq davası olacaq. Qoyacaqlar bir-birlərinin ənginə.  Ona görə Məhərrəm Əliyevi özünə köməkçi götürüb. Çünki Məhərrəm Əliyev hərbiçi olmasa da, polis olub, yumruq davasından başı yaxşı çıxır…

Mirzə ƏLİL

30.11. 2019, Samara

23 NOYABR 1919 — ERMƏNİSTAN-AZƏRBAYCAN SAZİŞİ

Стандартный

Azərbaycan-Ermənistan sazişi, Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti ilə Ermənistan Demokratik Respublikası arasında imzalanan saziş.

Noyabrın 23-də Tiflisdə imzalanmışdır. Cənubi Qafqazda müstəqil respublikalar yarandıqdan sonra qarşıda ərazi-sərhəd məsələlərinin həll edilməsi məsələləri dururdu. Ermənistan Respublikası istər Azərbaycana, istərsə də Gürcüstana qarşı ərazi iddialarını təcavüzkarlıq və etnik təmizləmə siyasəti ilə həyata keçirməyə çalışırdı. 1919-cu ilin payızında Ermənistanın Azərbaycana qarşı ərazi iddiaları daha kəskin şəkil aldı. Azərbaycan hökumətinin dövlətin ərazi bütövlüyünü qorumaq üçün həyata keçirdiyi tədbirlər ermənilərin hərbi-diplomatik fəaliyyətini puça çıxardı.

Sazişin imzalanması

Nesib_bey_Yusifbeyli_(Mucadile._Birinci_Hisse._Istiqlalin_Beshiyi_(2006))

Nəsib bəy Yusifbəyli

ABŞ-ın və İngiltərənin Qafqazdakı nümayəndələri bölgədə hərbi vəziyyətin kəskinləşməsinin Paris Sülh Konfransının işinə maneçilik göstərəcəyi barədə narahatlıqlarını Azərbaycan və Ermənistan hökumət başçılarına bildirdilər. ABŞ nümayəndəsi C.Rey tərəflər arasındakı mübahisəli məsələləri dinc yolla həll etmək üçün Tiflisdə konfrans keçirilməsini təklif edirdi. Noyabrın 20-22-də Tiflisdə Azərbaycan və Ermənistan hökumət başçıları Nəsib bəy Yusifbəyli və Aleksandr Xatisyanın başçılığı ilə nümayəndə heyətlərinin görüşləri keçirildi. Noyabrın 23-də isə vasitəçi-təminatçılar olan müttəfiqlərin Qafqazdakı Ali komissarının müavini C.Rey və Gürcüstan xarici işlər naziri Y.Gegeçkori iştirakı ilə tərəflər arasında saziş imzalandı. Saziş beş maddədən ibarət idi:

Ermənistan və Azərbaycan hökumətləri baş verən toqquşmaları dayandırmağı və yenidən silah gücünə əl atmamağı öhdələrinə götürürüdülər.

Tərəflər Zəngəzura gələn yolların düzəldilməsi və açılması, bu yollarda hərəkətin təhlükəsizliyi üçün təsirli tədbirlər görülməsinə razılaşırdılar.

Tərəflər sərhədlər haqqında məsələlər də daxil olmaqla, bütün məsələləri dinc yolla həll etməyi öhdələrinə götürürdülər. Dinc yolla razılıq əldə etmək münkün olmadıqda isə, hər iki tərəf Amerika polkovniki Reyi münsiflər məhkəməsi sifəti ilə bitərəf şəxs kimi qəbul edir və onun qərarlarını məcburi yerinə yetirməyə razılaşırdılar.

Noyabrın 26-da Bakıda Azərbaycan-Ermənistan konfransının keçirilməsi qərara alındı.

Saziş imzalandığı gündən qüvvəyə minirdi. Parlamentlərin təstiqindən sonra isə hüquqi qüvvəyə minirdi.

Lakin real tarixi faktlar göstərdi ki, Ermənistan bu sazişlə üzərinə düşən öhdəlikləri yerinə yetirmədi. Erməni tərəfinin günahı üzündən noyabrın 26-da keçirilməsi nəzərdə tutulan Azərbaycan-Ermənistan konfransı yalnız dekabrın 14-21-də baş tutdu. Bu konfransda da əməli qərarların qəbul edilməsi mümkün olmadı. 1920 ilin aprelində aparılan müzakirələr də müsbət nəticə vermədi.

ДНИ «АЗЕРБАЙДЖАНСКОЙ КУЛЬТУРЫ» — ДНИ ЗАТМЕНИЯ

Стандартный

Ширван_Керимов.jpg

В июле 2015 года племянник из Баку позвонил и сказал, что бабушка, то есть моя мама находится в крайне тяжелом состоянии и надежды на выздоровление нет. Я решил срочно поехать. А срочно было почти невозможно. Вмешался Ширван Керимов и все решилось. Он через своего хорошего товарища, представителя авиакомпании достал билет (бесплатный!) на рейс Самара-Гянджа, в Гяндже меня встретил человек, посадил на такси, на котором я доехал до самого Сальяна.

Не знаю, всю длинную дорогу о чем или о ком больше думал: об умирающей матери или о доброте Ширвана Керимова. Мне казалось, что после этого я обязан терпеть от него всё, что до этого было нетерпимо и неприемлемо…

Мать умерла через сорок два дня после моего приезда. Половину этого срока Ширван Керимов находился в Баку у своей матери. Время от времени он отправлял СМС моему племяннику и узнавал, не умерла ли бабушка. Он не счел нужным навести мою умирающую маму, находящуюся в часовой езде от Баку. Но это не имело никакого значения и меня не обижало после чрезвычайно благородного поступка, который он недавно совершил. А благородный поступки у него были и раньше…

Потом жизнь продолжилась. Отношения с Ширваном Керимовым тоже. За последующий после смерти матери год Ширван Керимов не мытьем да катаньем добил газету, которую в течение двенадцати лет я делал. Мы перестали встречаться и созваниваться. Довольно эпизодическое общение возобновилось после гибели дорогого Агшина, которого я совсем маленьким катал на себя…

После случившейся трагедии я открытым письмом обращался к Ширвану Керимову, выражая надежду, что отныне он к собственной жизни отнесется чрезвычайно ответственно, потому что теперь он становится хранителем памяти прекраснейшего и чистейшего мальчика, поэтому он должен всеми силами, ежечасными усилиями беречь себя от разного рода скверны, которая обязательно возникает, когда нас ведет не высокие устремления, а мелкие страсти, тщеславие и прочее.

На самом деле я выражал не надежду, а высказывал пожелание. Надежды на то, что человек изменится после постигшего его горя, у меня не было. Я человек старый, становился свидетелем немалых трагедий. Никогда не видел, что люди, их пережившие, становятся лучше. Возможно, есть и такие примеры. Но мне они не известны…

В случае с Ширваном Керимовым случилось тоже самое. Он не стал лучше. Конечно, он сохранил, свои хорошие черты, которые у него несомненно есть. Но в цело он стал хуже. К сожалению…

Я одно время писал длинную историю газеты «Очаг», которая неотделима от истории диаспорской организации, возглавляемой Ширваном Керимовым. Эту историю я тогда не завершил, но она не закрыта. В тех моих заметках я утверждал, что, блестяще начав в начале нулевых работу в общественной организации, Ширван Керимов постепенно превратился в манипулятора. Потому что вся национально-культурная деятельность в России постепенно стала сплошной манипуляцией. Есть названия организаций, есть руководители, как правило, пузатые с арбузообразными головами мужчины, которые в культуре компетентны столько же, сколько я в информационных технологиях. Благодаря Интернету полностью раскрылись их демагогические таланты, они ежечасно заявляют о защите интересов диаспоры, не забывая о своих усилиях для освобождения Нагорного Карабах, это при том, что среди этих лидеров-самозванцев практически нет людей, которые отдавали бы свой воинский долг исторической родине. А дезертиров, в свое время, когда в Азербайджане была катастрофа, удравших и из России наблюдавших, как районы один за другим берутся армянами, сколько угодно…

Но теперь не об этом. А о том, что манипуляций не только не стало меньше. Нет, они стали масштабнее, крупнее. Потому что теперь региональные «лидеры» ведут борьбу за московскую власть. Или за власть, которая есть в Москве. Теперь пыль в глаза надо пускать тоннами…

Граждане, что это было? «Дни азербайджанской культуры в Самаре», которые якобы прошли буквально на днях? Кто видел эту самую культуру? Что, приезжали из Баку солисты оперного театра? Или Бакинского русского театра? Или приезжал Алим Гасымов или хотя бы Миралам Мираламов? Были выставки крупных азербайджанских художников? Может, тут выступал национальный танцевальный ансамбль Азербайджана? Кто видел? Никто? Не было тут азербайджанской культуры? А почему мероприятие имело такое громкое название?

Есть выражение: «Имейте уважение!» Мужики пузатые с корочками! Имейте уважение к азербайджанской культуре! Если вам угодно или выгодно манипулировать азербайджанской культурой, тратьте деньги. Тратьте хотя бы столько же, сколько тратите на «маленькие свадьбы» когда вашим отпрыскам делают обрезание. Тратьте хотя бы столько же, когда своих близких хороните! Что, азербайджанская культура не достойно хотя бы одних таких похорон? Пузатые мужики! Зачем вы нам тут в Самаре! Если бы вы скинулись, и пригласили бы сюда хотя бы одного-двух известных азербайджанских музыкантов, действительно представляющих КУЛЬТУРУ, тогда ваша поездка была бы оправданна. Какой такой Насими? Когда вы сделались знатоками Насими? Вы что в Насими понимаете?

Одно для меня несомненно. Многие из этих людей готовы манипулировать чем угодно, ничего святого для них нет: хоть азербайджанская культура, хоть шахиды, хоть Карабах, хоть Азербайджан в целом…

Теперь хочу выразить надежду. Надеюсь, что Ширван Керимов наконец-то опомнится, проникнется не формой, а сутью священных текстов, которые он часто цитирует, и великими усилиями, страданиями совершит то, что было бы достойно памяти его прекрасного ребенка…

19.11. 2019, Самара

ЛИЛИЯ УШЛА…

Стандартный

LİLİYA.jpg

Ушла из жизни Лилия Шайхулловна Шафигуллина, старейшая самарская журналистка. Умерла она в Москве, где последние годы проживала. Похоронена там же на татарском кладбище.

С Лилией Шайхулловной я познакомился в девяностые годы в редакции газеты «Культура», где она в то время работала. Но большую часть своей активной жизни она провела в газете «Волжская коммуна», в которой возглавляла отдел пропаганды. Сегодня многие скажут, что такая работа не для души. Но Лилия Шайхуллловна в свое время прошла комсомольскую школу, стала членом компартии, верила в социалистические и коммунистические идеалы. Падение социалистического строя, распад СССР для нее были личной трагедией, все, во что она верила и чем жила, в одночасье рухнуло. Но она находила в себя силы, чтобы пытаться разобраться в том, что произошло, в том, что происходит. Девяностые годы для нее были тяжелыми. Не материально. Материально она была обеспечена, имела хорошую квартиру. Ей тяжело было осознавать, что жизнь как бы прошла впустую, она несколько десятилетий весь свой талант и жизненные силы посвящала отстаиванию идей, которые в конечном итоге оказались всего лишь пропагандистскими в самом худшем смысле этого слова…

Но она была хорошим человеком. У нее было много друзей. Собственной семьи у нее не было, но она и одинокой не была… Те, кто ее пережил, думаю, искренне скорбят по этой удивительной женщине с удивительным именем – Лилия…

К азербайджанцам Лилия Шайхулловна относилась с большой симпатией. В свое время она меня познакомила с Ширваном Керимовым, когда тот искал журналиста, владеющего азербайджанским языком…

Дорогая Лилия Шайхулловна! Мне вас будет не хватать…

Allah rəhmət eləsin!

X.X.

05. 11 19, Самара