Monthly Archives: Сентябрь 2019

ОВАНЕС

Стандартный

Шел я сегодня по Ленинской улице в старом городе. Недалеко от Алабинского музея пожилой мужчина у боковой стены примыкающего к тротуару здания пожилой мужчина работал штукатур, пожилой худой мужчина невысоко роста. Когда я сравнялся с ним, он обернулся и, так получилось, что оба одновременно кивнули друг другу. Я, замедлив шаг, посмотрел на стену, в это время штукатур тихо спросил меня: «Не армянин?» Я ответил, что нет, я азербайджанец. Мне показалось, что мужчина обрадовался. Во всяком случае он, улыбнувшись, остановил работу и на чистом азербайджанском языке сказал:

— Я ваш язык хорошо знаю.

— А вы из Азербайджана?

— Нет, я родом из Грузии, из Гардабани. Ваш язык с детства знаю. А ты не из Кировабада?

— Нет, я из Сальяна.

— Сальян не знаю. А в Кировабаде бывал. На Гёк-гёль ездил…

— Все еще в Грузии живете?

— Нет, переехал в Армению лет тридцать назад. Жена из Кировакана была, она настояла.

—  Семья здесь?

— Нет, в Армении.

— Наверное, время от времени продлеваете разрешение на пребывание.

— Да, но теперь это стало легко. Каждый месяц посол Армении приезжает в Самару. Принимает в армянской церкви. Кому какая бумага надо, выдает. Если даже паспорт потерял, здесь можно восстановить. И все не дорого. Раньше в Москву надо было ездить, много платить.

— Нам бы так. Наши в Москву ездят.

— Как в Армении жизнь? Изменилось что-нибудь при Пашиняне?

— Он многих посадил… А так живется тяжело. Работы нет. Пенсии маленькие. У моей тещи трудовой стаж сорок один год. Русскими деньгами получает пять тысяч рублей.

— А в Гардабани чем занимались?

— На бетонном заводе работал. Хороший, мощный завод был. Я туда устроился сразу после женитьбы. Семью надо было содержать, а работу не мог найти. Один знакомый пристроил туда. Мало кто выдерживал, а я выдержал. Работа не очень тяжелая была, но ты никогда не знал, когда закончится рабочая смена. Пока на какой-то стройке срочно требовался бетон, работу нельзя было остановить. Но я очень хорошо зарабатывал. В советское время четыреста пятьдесят рублей было огромные деньги. Были и левые заработки. Мы с водителями продавали бетон на сторону. Водители на девяноста процентов были азербайджанцы. Было всего несколько грузин.

— Интересно, работает теперь тот завод?

— Нет, давно закрылся. Еще при Гамсахурдиа. Теперь в основном торговлей занимаются, многие в Турцию ездят, и так часто, что успели по несколько заграничных паспортов поменять. Что поделать, работы нет.

Я тут последние годы работаю с азербайджанцами.

— Проблем нет?

— Никаких. Все нормальные люди. Давно работаю с одним мужиком, Хасай его зовут.

— Хороший?

— Очень хороший. Добросовестный, честный. Если есть рубль, обязательно поделит пополам. Вместе обедаем. Он свою еду приносит, я свою, я хорошо готовить умею. Едим вместе…

Только расставаясь, спросил, как его зовут. «Ованес», — ответил штукатур, который со мной говорил на моем языке, с говором грузинских азербайджанцев, который я так люблю.

— Ованес, дайте-ка я вас сниму на телефон, — предложил я.

— В Интернете выложишь?

— Наверное, выложу. Хотя за это, может, меня убьют, — пошутил я.

Ованес, улыбнувшись, отложил инструмент и сел на старый пень…

OVANES

OVANES 2

30.09. 2019, Самара

ЛЕВ ТОЛСТОЙ О ПАТРИОТИЗМЕ СЛАВЯН

Стандартный

Л. Н.: У вас, славян, чувство патриотизма сильное, надо с ним бороться. Оно ведь ведет к порабощению и самими себя. Если сами не будут порабощать себя, никто поработить их не может. Есть естественное влечение к своему народу — у меня к русскому — хотя я стараюсь не быть русским, а христианином. Патриотизм вреден.

С МЕЧНИКОВЫМ
Л. ТОЛСТОЙ И И. МЕЧНИКОВ, 30 мая 1908

Источник: http://tolstoy-lit.ru/tolstoy/bio/makovickij-yasnopolyanskie-zapiski/1909-aprel.htm

NURƏDDİN XOCA! MƏN SİZİ ŞƏHİD ŞAİQ BƏŞİROVUN ÖLÜMÜNDƏ MÜQƏSSİR BİLİRƏM!

Стандартный

 

Nurəddin_Xoca.jpg

Bir həftə bundan qabağacan adını eşitmədiyim v, təbii ki, heç yerdə çəkmədiyim və yazmadığım Nurəddin İsmayılov (Xoca) məni öz saytında çox güman ki, Frenk Elkaponinin sifarişi ilə  “başı xarab” və “şərəfsiz” adlandırıb. Üstəlik sonra mənə yazır ki, “sən Ərəseyə qaçanda mən vuruşurdum”.

Onu deyim ki, mən Rusiyaya 1981-ci ildə gəlmişəm. O vaxtlar Azərbaycan teleiziyası ilə həftədə iki dəfə erməni verilişi gedirdi və Heydər Əliyevin sevimli müğənnisi Nairi Allahverdiyanın konserti olurdu. Yəni həyat gözəl idi. Nə qaçmaq? Süleyman Rüstəm cənnət görmək istəyənləri Azərbaycana çağırırdı…

İndi Nurəddin İsmayılovun qürrələndiy “meydan inqilabı” və müharibə haqqında mülahizələrim.

Məndə çoxdandır ki, “Meydan hərəkatı”na xeyli sual yaranıb. Yüz minlərlə adamın bir neçə il ərzində Meydana yığılıb durmağına ehtiyac vardımı? Bir göz qırpımında vətənpərvərə, millətçiyə dönmüş dünənki lotu-potuya etibar eləmək olardını? Sabir Rüstəmxanlıya etibar etmək olardımı? Vətənpərvər olsa da, ipinin üstünə odun yığmalı olmayan Xəlil Rzaya necə? Uzun illər araq xəstəsi olmuş ortabab dilçi və ondan da aşağı ədəbiyyatçı  Aydın Məmmədova necə? Bəs arxaik üslublu, arxaik düşüncəli Əbülfəz Əliyevə (Elçibəy)? Hələ mən Nemət Pənahov kimi tamamilə odioz şəxsiyyətləri demirəm.

Bu Meydana necə müsbət hadisə kimi baxmaq olar ki, bir neçə ilin duruşundan, yürüşündən, qırılışından sonra Rəhim Qazyev kimi cüvəllağılar,  İsgəndər Həmidov kimi başıpozuq və oğru milisioner yüksək və ən məsul vəzifələri alırlar? Bəs Hafiz Hacıyev? Necə olur ki, sifətində damğa yeri qalmayan bu üzdəniraq şəxsiyyət balıq naziri olur?

Bunlar heç. Necə olur ki, 20 yanvarda Meydan rəhbərlərindən heç birinin burnu da qanamır? Onların hamısı sadə qəlbli insanları tankların qabağına göndərib özləri arvadlarının qucağına girib yatmışdılar. Niyə və kimlər o insanları labüd ölümə göndərmişdilər? Onlar cinayət məsuliyyəti daşımırmı? Onlar ölənlərin ailələrinə kompensasiya ödəməlidirlərmi?

O ki qaldı müharibəyə, o, bizə qələbə və şərəf gətirmədi. Əlbəttə, qeyrətlə vuruşmuş, həyatlarını ya da sağlamlıqlarını vermiş bütün insanları xatirəsi qarşısında baş əyirəm və bu xatirənin saxlanması üçün səylər də edirəm. Ancaq bu müharibə qaçılmaz idimi?

Ermənilər Qarabağda Azərbaycandan ayrıldaqlarını 1988-ci ilin əvvəlində elan ediblər. Bizim üçün ən rasional qərar sitüasiyanın elə o şəkildə dondurlulmağı olardı. Qoy ayrı yaşasınlar. Ermənistanla yol da açsınlar. Biz də ətrafı möhkəmləndiririk. Belə yüz il və daha çox yaşamaq olardı. Bəlkə bizdə yüksək inkişaf, o cümlədən demokratik dəyşikliklər olsaydı, Qarabağ erməniləri qərarlarını dəyişərdilər. Ancaq Şuşa dağlarına “qrad”lar qoyub Stepanakerti atəşə tutmaq gec-tez faciə ilə nəticələnəkdi. Nəticələndi də. Onu deyim ki, “qrad”larla vurulan Stepanakertdən əhali qaçmadı, vurulmayan Şuşadan isə əhali qaçıb getmişdi…

Orda Rəhim Qazıyev hələ özünə qarşı sui-qəsd hoqqası da düzəltmişdi, altı əsgər ölmüşdü, özü sağ qalmışdı. O adamın yeri ömürlük türmədir…

Yəni “bəylər” bu müharibənin nəticələrini görməliydilər, ancaq nəinki görmürdülər, üstəlik Rusiyaya, İrana xox gəlirdilər.

İran kimi qüdrətli dövlətlə sərhədi söküb yıxan insanlarda ağıl var? Məsuliyyət hissi var?

İndi konkret Nurəddin İsmayılovun şücaətləri barədə. Bu barədə məlumatım yoxdur. Onu bilirəm ki, İsgəndər Həmidov və Nurəddin kimi adamlar küçələrdən, yollarda tutulan və təlim görməmiş kənd uşaqlarını cəbhəyə basırdılar və iki gündən sonra ölüm xəbərləri gəlirdi.

Bu gün şəhid Şaiq Bəşirovun doğum günüdür. 26 sentyabr 1974-cü ildə anadan olub, 18 yaşı tamam olan gün tutub aparıblar cəbhəyə. Apreldə vurulıub.

18 yaşında!

Hardaydı o meydana yığılan yüz minlərlə kişi ki, 18 yaşlı uşağı güllə qabağına verirdiniz? Çoxu da Sovet Ordusunda xidmət eləmişdi, indiyəcən sovet formasında şəkillərini İntetnetə qoyurlar. Hardaydılar? Meydana yığılıb kabab yeməyə, çəpik çalmağa, heyvərə nitqlərə, heyvərə şeirlərə qulaq asıb məzələnməyə nə vardı ki?

Nurəddin İsmayılov! Şaiq Bəşirovun ölümündə siz müqəssirsiniz!

Qürrələnməyin Qürrələnməli bir şey yoxdur!

Xeyrulla Xəyal

26.09. 2019, Samara

ŞƏHİDLƏR: ŞAİQ BƏŞİROV

Стандартный

BAŞİROV.jpg

 

Bəşirov Şaiq — Qarabağ müharibəsi şəhidi. 1974-cü il sentyabr ayının 26-da anadan olmuşdur. 1981-1991-ci illərdə Sumqayıt şəhəri 26 nömrəli tam orta məktəbdə təhsil almışdır. Sənaye və qeyri-sənaye texnikumunu bitirmişdir.

 26 sentyabr 1992-ci ildə hərbiyə çağırılmışdır. Şaiq Bəşirov 1993-cü ildə aprel ayının 3-də Laçın rayonu uğrunda gedən döyüşdə mühasirədə qalmış əsgər yoldaşlarına çörək və silah-sursat gətirərkən snayper ilə vurularaq dünyasını dəyişmişdir.

ЛЕВ ТОЛСТОЙ: «У МАГОМЕТАН НЕТ БОГА, КРОМЕ БОГА…»

Стандартный

С ВНУКАМИ, 1909, МАЙ

13 МАРТА 1909

«Л. Н. рассказал, что получил письмо от одной матери, пишет: отец — магометанин, она православная, два сына: один учится, другой — офицер. Они оба хотят перейти в магометанство2.

Софья Андреевна: Из-за многоженства: допускают много жен.

Л. Н.: Что же, много жен. У нас мало ли?

Софья Андреевна еще что-то заметила.

Л. Н.: У них правило — одноженство. Если человек может жить с одной женой, то лучше; многоженство — урегулирование.

После Л. Н. говорил, что ему, задумавшемуся над этим письмом, многое выяснилось:

— Магомет постоянно приводит Евангелие. Христа не признает богом и себя не выдает за бога. У магометан нет бога, кроме бога, и Магомет пророк его. Нет никаких догматов, никаких таинств. Что лучше: православие или магометанство? Для меня ясно, что магометанство лучше. — Помолчав короткое время, Л. Н. повторил: — Магометанство, без сравнения, лучше православия. Магометанство мне очень помогло».

КАШПИРОВСКИЙ, ЧУМАК, ФУАД АББАСОВ…ПОЧЕМУ МЫ НЕ ВЕРИМ В СОБСТВЕННУЮ АРМИЮ?

Стандартный

fUAD_ABBASOV COLLAGE.jpg

Тело азербайджанского солдата Рамина Абдулрахманова передано азербайджанской стороне только через три дня после его гибели. И с помощью Международного Красного Креста.

Рамин погиб на территории, которая Азербайджан считает собственной. Тем не менее не может с этой территории даже забрать тело убитого солдата.

Даже находясь в состоянии, близком к шоку, я вполне ясно понимаю, почему это так. Если тут начну излагать, почему, опять дежурные патриоты меня назовут врагом народа и армянским наймитом.

Я не буду подробно излагать собственное понимание ситуации, раньше это уже делал, на всякий случай плюю на дежурных патриотов.

Почему возник невероятный ажиотаж не только среди российских азербайджанцев, но и в самом Азербайджане вокруг афериста Фуада Аббасова, который за немалые деньги в студиях российских каналов собачился с армянами. Хорошо, допустим, Фуад Аббасов избил до полусмерти армянского эксперта в студии. И что? Нам после этого вернут Агдам или Кельбаджар? А если он бы избил двух экспертов? А трех? Если бы избил до смерти? Вы понимаете? То есть, понимаете, что все эти собачьи бои в студии с участием Фуада Аббасова приносили пользу только ему одному. И не маленькую. Потому что азербайджанцы-лохи со всей России отправляли ему деньги. Наверное, последние месяцы пребывания в России Фуад Аббасов собирал больше денег, че люди Лоту Гули.

А если бы каждый российский азербайджанец вступал в драку, встретив лицо армянской национальности? Нам бы вернули хотя бы одну пядь земли?

Нет, не вернули?

Почему не то что вера, а такое вот увлечение аферистом Фуадом Аббасовым?

Теперь еще Элкапони Френк поставил на уши страну. Даже две страны. Хочет стать царем азербайджанцев Москвы и всея Руси, и решить карабахскую проблему.

И в него тоже верят.

Почему?

Если коротко ответить на этот вопрос: потому что азербайджанцы не верят в собственную армию. Азербайджанцы не верят в собственное государство.

В конце восьмидесятых годов прошлого уже века, когда в СССР все заканчивалось, все превратилось в дефицит, все перестало работать, возникли такие персонажи, как Кашпировский и Чумак. Миллионы людей прилипли к экранам телевизоров. Кашпировский и Чумак через телевизор «решали» все вопросы: снимали порчу, избавляли от раковой опухоли, лечили от бесплодия и даже увеличивали половой член мужчинам.

Это было в то время, когда люди перестали верить в государство, в умирающую экономику, в переставшую работать медицину. Кстати, медицина не совсем была мертвой. Но она стала брать дорого, у людей же не было денег. А Кашпировский и Чумак все решали бесплатно.

Многие российские азербайджанцы верили в Фуада Аббасова потому, что не верили в себя. Потому что многие из них в свое время удрали из Азербайджана, не захотев воевать за родину. Теперь ничего им не стоит верить и надеяться, что Фуад Аббасов, посабачившись с армянами в студии российских телеканалов, вернет им родину.

Так они тешатся. А такие аферисты, как Аббасов, зарабатывает.

Но трагично то, что не верят в собственную армию азербайджанцы в самом Азербайджане.

Потому что тела убитых своих детей они получают только с помощью Красного Креста!

Потому что в этой армии гибнут только дети простых людей, рабочих крестьян. В основном крестьян. Если армия строится на такой вопиюще несправедливой основе, как в нее верить?

И если огромная армия не может забрать тело погибшего своего солдата даже с собственной территории, зачем ей заявлять невыполнимые задачи? Может, лучше заключить мир?

Крестьянских детей не жалко?

А если бы гибли дети депутатов, министров?

Было такое? Когда?

Никогда!

Преклоняем голову перед всеми близкими, в первую очередь родителями Рамина!

Парень, ты погиб зря!

Прости нас!

Х.Х.

24. 09. 2019

Самара

Тело убитого солдата передано азербайджанской стороне

Стандартный

МККК участвовал в качестве нейтрального посредника в эвакуации тела погибшего азербайджанского солдата с территории линии соприкосновения войск.

БАКУ, 24 сен — Sputnik. Тело азербайджанского солдата Рамина Абдулрахманова, убитого армянской стороной, эвакуировано с линии соприкосновения войск, сказала Report руководитель отдела по связям с общественностью азербайджанского представительства Международного комитета Красного креста (МККК) Илаха Гусейнова.

RAMIN.jpg

«На основе обращения и по согласованию сторон МККК 23 сентябре участвовал в качестве нейтрального посредника в эвакуации тела погибшего солдата с территории линии соприкосновения войск», — сказала она.

Накануне министерство обороны Азербайджана сообщило о том, что военнослужащий прифронтовой воинской части Рамин Абдулрахманов, сбившийся с пути, 22 сентября, был застрелен противником на территории между позициями сторон.

Информация, распространившаяся в армянских СМИ о якобы совершенной азербайджанской стороной провокации на линии фронта, является ложью, сообщили в Минобороны АР.

 

К ДНЮ РОЖДЕНИЯ ВИДНОГО АЗЕРБАЙДЖАНСКОГО ЛИНГВИСТА ПРОФЕССОРА ХАБИБА ЗАРБАЛИЕВА

Стандартный

habib_Zarbaliyev 2.jpg

Хабиб Мамед оглы Зарбалиев родился 24 сентября 1953 года в селе Хуршуд Сальянского района Азербайджанской ССР. После двух лет учебы в сельской начальной школе переводится в сальянский городской интернат. После окончания восьмого класса поступает в педагогической училище в городе Али Байрамлы, который в настоящее время переименован в Ширван. Будучи одним из лучших студентов этого нового в то время ученого заведения, Хабиб не только в городе, но и далеко за его пределами был хорошо известен редким певческим голосом, позволяющим ему исполнять самые сложные мугамы. За четыре года учебы Хабибу посчастливилось выступать на сцене Азербайджанской Государственной Филармонии, по республиканскому телевидению, стать участником и лауреатом городских и республиканских фестивалей. К сожалению, из-за несоблюдения «моратория» на пение в необходимый период, из-за отсутствия в Али Байрамлы специалистов по вокалу, Хабиб не сохранил своего уникального голоса. К счастью, в дальнейшем он проявил себя в другой сфере, став одним из лучших и разносторонних лингвистов Азербайджана.

Окончив в 1972 году училище, Хабиб в течение года учительствовал в Пушкинском районе (ныне Биласувар). В конце учебного года он был призван на срочную службу в Советской Армии, которую он завершил сержантом. После армии он еще год проработал учителем, на этот раз в родном селе. В 1976 году успешно сдав вступительные экзамены, Хабиб поступил на восточный факультет Ленинградского университета по специальности индонезийский язык и литература.

После завершения университета Хабиб становится сотрудником Академии Наук Азербайджана и вскоре вновь возвращается в Лениград на научную командировку для написания кандидатской диссертации  на тему “Числительные в австронезийских языках”,  которую он успешно защищает в 1985 году.

В 1986 году Хабиб Зарбалиев вновь возвращается в Ленинград. На этот раз для работы над докторской диссертацией, которую он совмещает преподаванием индонезийского языка в родном университете. После этой командировки г-н Зарбалиев в течение трех лет работал в одном из университетов Голландии.

После возвращения на родину Хабиб Зарбалиев продолжает научную работу и преподает в разных вузах. В 1994 году он защищает докторскую диссертацию.

Хабиб Зарбалиев является автором многочисленных научных статей и монографий. Неоднократно бывал в длительных командировках в Индонезии, ведя там преподавательскую и научную работу в университетах страны. Удостоен высоких государственных наград этой крупнейшей страны с мусульманским населением. Принимал участие в качестве переводчика на официальных переговорах между высшими руководителями Индонезии и Азербайджана.

Последние годы профессор Хабиб Зарбалиев работает в Азербайджанском университете языков.

Под научным руководством профессора Зарбалиева более 50 специалистов защитили кандидатские и докторские диссертации.

Время от времени профессор Зарбалиев занимался переводом художественных и научных текстов с индонезийского на азербайджанский и с азербайджанского на индонезийский.

Хабиба Зарбалиева по праву можно назвать основателем целого направления в азербайджанской лингвистике. Серьезное изучение не только индонезийского языка, но и самой Индонезии в Азербайджане началось с того самого дня, когда Хабиб стал студентом Ленинградского университета. В настоящее время можно сказать о существовании целой школы по изучению Индонезии в целом и языков этой страны в частности. И основателем этой школы является уроженец Сальяна Хабиб Зарбалиев.

Желаем ему доброго здоровья и долгих лет жизни.

ЛЕВ ТОЛСТОЙ ВНУКУ: «ВСЕГДА БУДЬ ДОБРЫМ И ВСЕГДА ТЕБЕ БУДЕТ ХОРОШО».

Стандартный

nado bit dobrum.jpg

 

Фотография В. Г. Черткова с дарственной надписью Толстого: «Милому внуку Ване Дедушка Лев. Когда твой папа был маленький, он на бумажке написал себе, что надо быть добрум. Напиши это себе, в сердце и всегда будь добрым и тебе всегда хорошо будет. 21 февраля 1909. Лев дед»

«Утром уехала А. В. Толстая, невестка… Ее сынок, шестилетний Ваня, просил через нее дедушку послать ему свой портрет. Л. Н. написал ему на портрете целое наставление, как жить…». — Запись от 21 февраля 1909 г.

BU ŞƏKLƏ DİQQƏTLƏ BAXIN: KİMƏ OXŞADIRSINIZ?

Стандартный

Nurəddin Xoca.jpg

 

Bu şəklə diqqətlə baxın. Tanıyanlar bilir ki, bu kişi kimdir, nəçidir. Tanımayanlar onu aşbaza, dönərçiyə, qızıl alverçisinə, tamadaya, heyvan bazarında dəllala bənzədə bilərlər.

Mən şəxsən əlli il bundan qabaq Salyanın heyvan bazarında bu şəkildəki adama əkiz qardaş kimi oxşayan dəllal görmüşəm.

Salyanın mərhum bir qoçusuna da oxşayır. Xüsusən üzüyündən və boynundakı zəncirdən…

(Zəncir bir tərəfdə, divanə bir tərəfdə…”)

Elə bilirəm ki, tiryəkçiyə də oxşadanlar tapılar…

Ancaq bu adam tamada deyil, dönərçi deyil. Teref.az saytının baş redaktoru Nurəddin İsmayılov – Nurəddin Xocadır.

Mən şəklə baxıb adamlar haqqında fikir yürütməyin tərəfdarı deyiləm. Ancaq Nurəddin Xoca, deyəsən, bu işin aludəsidir. Mənim İnternetdəki şəkillərimə baxıb, bu nəticəyə gəlib ki, mənim başım xarabdır.

Özü iddia edir ki, bu nəticəyə ondan əvvəl iki başqa mətbuat orqanında gəliblər, o da buna “mətbu marağı”nı görüb öz saytında yerləşdirib.

Birdən-birə mənə, mənim şəkillərimə, mənim ruhi vəziyyətimə belə kütləvi maraq? Kütləvi-informasiya marağı?

Dünənəcən Xoca-zad tanımırdım. Dünəndən tanımışam, heç şad deyiləm.

İnternetdə oxuyuram ki, Qarabağ müharibəsində komandir olub. Vallah, hərbçilərimizə mənim böyük hörmətim var. Ancaq mən bu Xocaya necə hörmət edim? Məni saytında “dəli” adlandırır, özü də üzümə dirənib deyir ki, buna “mətbu marağı” var.

Yaxşı zabit, döyüşçü tanımadığı bir insanı ləkələyən yazını kiminsə kampaniyasına qoşulub çap edərdimi?

Zənnimcə, eləməzdi.

Üzr-zad da istəmir. Deyir “mənlik burda nə var?”

Yox. Xocanın yaxşı komandsir olmağına məndə dərin şübhə var.

1993-cü ildə, mühariə gedəndə “Əsgər marşı” adlı şeir yazmışdım.

Bəlkə gecə, bəlkə səhər —
Bəlkə əcəl tələsir.
Bəlkə onu vurub sərər,
Yoldaşının gülləsi.
Bəlkə çatmaz Tanrı dada,
Bəlkə əsir tutular.
Bəlkə satar komandiri,
Bəlkə nazir satılar…

Mən demirəm ki, Xoca əsgərlərini satıb. Ancaq belə bir ehtimal oluna bilər. Axı mən də azərbaycanlıyam, milli ədəbiyyat qarşısında az-çox-xidmətim də var, sən məni niyə dəli adlandırırsan? Elkopenidən nə qədər almısan? Ya elə havayı başqalarının ləyaqətinə toxunmaq sənin üçün hobbidir?

Mən Nurəddin Xoca ilə qısaca yazışdım, “sən” deyir, danışdığı kimi yazır, видимо, считает, что так – круто…

Mən istəyirdim ki, bu məsələ az-çox abırlı şəkildə yoluna qoyulsun. Ancaq bu Xoca məni dağa-daşa saldı.

Daha məndən inciməsin.

X.X.

       

 

HİCABI DA DANIRAM…

 

Hörmətli Nurəddin İsmayılov!

Təklifinizi qəbul edib saytınızda əsasən mənə həsr olunmuş bir yazıyla bağlı fikirlərimi yazıram.

Siz elektron poçtla qısa yazışmada mənə deyirsiniz ki, yazı sizin deyil, əvvəlcə Dia. Az-da, sonra Araz.az-da gedib, “mətbu marağını” əzərə alıb siz də öz saytınıza qoymusunuz.

Yeri gəlmişkən, deyim ki, mən yaşda sizdən böyüyəm, 65 yaşım var, əlli ildir yazıram, indiyəcən mənə Azərbaycanda “mətbu marağı” yox idi, niyə iki günün içində mətbu marağı yarandı, özü də kütləvi? Bu marağı mən yarada bilməzdim, şübhəm yoxdur ki, o, Elkaponinin (Fizuli Məmmədov) buyruğu ilə yaranıb.

Məqalə müəllifi yazır ki, Xeyrulla Xəyal haqqında məlumatı Samarada bir “etibarlı mənbədən” alıb. Etibarlı mənbənin adı yoxdur? Etibarlı mənbə adını niyə gizlədir? Məndən qorxur? 65 yaşlı çəlimsiz bir qocadan?

“Etibarlı mənbə” məqalə müəllifinə bildirib ki, Xeyrulla Xəyal böhtanla, insanlara qara yaxmaqla məşğuldur. Bəs niyə demir ki, kimə böhtan atmışam və kimə qara yaxmışam? Mən 12 ildən çox (2004-2016) “Ocaq qəzetinin redaktoru olmuşam, qəzetin 138 nömrəsi çıxıb, hamısı da qalır. Yəni kimin haqqında nə yazdığım heç kimdən gizli deyil. Buna nə “etibarlı mənbə”? Mən burda polkovnik paltarı geyib sadə qəlbli rus arvadlarını “yeyən” azrəbaycanlı praporşikdən yazmışam, bu, böhtan deyil, inzibati orqanlar da bilirlər. Bəlkə mən adını deyim?

Mən arvadını güllələyib sonra şərləyən, pulla özünü qurtaran, sonra Azərbaycan təşkitaı qeyddən keçirib hörmətli məclislərə bizdən qabaq özünü soxan insandan yazmışam. Bu da böhtan deyil, sənədlər var. Adını niyə gizlədirlər? Qəzetdə hamı öz adıyladır. “Etibarlı mənbə” elə o adamlardır, mən onları yaxşı tanıyıram.

İndi Mirkazım Seyidovdan bir neçə kəlmə. Bu adamla Yaşa Paşayevin İnternetdəki biabırçı söyüşməsindən sonra mən İnternet səhifəmdə felyeton yazmışam. Yaşa Paşayev məqalədə göylərə qaldırılan bu adamı zorlamaqla hədələyir, Mirkazım Kazımov da akademik Fazil Qurbanovu onun “krışası”, “vor v zakone” adlandırır. Mən bəlkə də təsadüfən gördüyüm bu videoaya məhəl qoymazdım, ancaq bir ay qabaq heç vaxt üzünü görmədiyim Yaşa Paşayev İnternetdə məni oğurlatdırıb öldürməklə hədələmişdi. İndi İjevsk şəhər polis idarəsi onu axtarır.

Siz bu adamları ləyaqətli sayırsınız? Bunlar Azərbaycan milləti üçün fəlakətdir. Bunları tanıyan ruslar bizə hörmət edə bilərmi?

İndi Fizuli Məmmədov barədə. Mən heç kimin biznesi ilə və nə qədər pul qazanmağıyla heç vaxt maraqlanmımaşam. Ancaq hər hansı azərbaycanlı yerindən durub bütün diaspora başçılıq etmək iddiasına düşən kimi mən öz fikrimi bildirirəm. Çünki bilirəm, ki, bu cənab təşkilatı qeyddən keçirən kimi başlayacaq özünü dövlət başçısı kimi aparmağa, hamının adından bəyanat verməyə, bu gün Krımı alqışlayacaq, sabah Suriyanı və Krımla Suriya arasında Qarabağı qaytarmaqdan danışacaq…

Mən Qarabağ veteranlarından piar kimi istifadəni eşşəklik sayıram. Azərbaycan dövləti buna yol verməməlidir. Azərbaycan dövləti onsuzda büdcədən qidalanan “jurnalistlərə” ev verir, sayı 2 000-çatmış yazıçılar birliyinin vecsi üzvlərinə ev verir, niyə veteranlar Elkaponi kimi insanlara möhtac olmalıdırlar?

Siz istərdiniz ki, Elkaponi millətə rəhbərlik eləsin? Ümumiyyətlə, mən 40 ilə yaxındır ki, Rusiyada yaşayıram, heç bir rəhbərə ehtiyacım yoxdur, burda mənim azərbaycanlı rəhbərim Üzeyir Hacıbəyovdur, Bülbüldür, Cəlil Məmmədquluzadədir…

Sizə guya “mətbu marağı” ilə gəlib çıxan mətnin əsil müəllifini mən yaxşı tanıyıram: bu, Anar Həsənovdur. Mən gəncliyimdə müəllim olmuşam, xətti və üslubu ayrıd edə bilirəm, bir neçə gün bundan qabaq Anar Həsənov mənim haqqımda FB-da təhqirli post yazmışdı, bu “məqalə” onun davamıdır. Qoy yazsın, nəyə layiq olduğunu göstərir. Haqqında yazdığım yalançı polkovnik rus arvadlarını yeyirdi, Anar Həsənov da özünü “jurnalist” qələmə verib yemək yeri tapıb…

Sizə və sizinki kimi marginal mətbuat orqanlarına məndən ən fəal “donos” göndərən Elmar Rəsulovdur, indiyəcən yer üzündə yaşamış insanların ən rəzili. Ona abırlı adam əl verməz, o sizin üçün “etibarlı mənbədir”. Həyatının on ildən çoxunu məndən müxtəlif orqanlara, oi cümlədən prezident adminstrasiyasına, MTN-ə “material” göndərməklə məşğuldur.

Siz “etibarlı mənbə”ni neynirsiniz? Bütün yazdıqlarım İnternetdə var. Mənim iki bloqumda, hamısı da öz adımla.

Kül sizin başınıza!

Yenə “mətbu marağı” barədə. Keçən il Bakıda Şekspirin sonetləri mənim tərcüməmdə çıxıb – paralel mətnlərlə. Niyə Azərbaycandakı yüzlərlə mətbuat orqanından biri bu barədə bircə sətir də yazmadı?

Keçən il “Ədəbiyyat” qəzetində Bodlerin şeirləri mənim orijinaldan tərcüməmlə çıxıb. Niyə mətbu marağı olmayıb?

Bir neçə il əvvəl “Ocaq” səhifəsində Starçevskinin lüğəti haqqında ilk məlumatı mən vermişəm, 19-cu əsrin sonlarında çıxmış o lüğətdə bizim dilimiz “Azərbaycan dili” adlanır, kitab da məndə olub, sonra onu yaxşı bir azərbaycanlı linqvistə hədiyyə elədim. Mənim o məlumatım bloqdan 1400 dəfə paylaşılıb. Niyə sizə gəlib çıxmayıb?

Mən rus, ingilis, fransız dillərindən  30 min misradan çox şeir tərcümə eləmişəm – niyə buna “mətbu marağı” yoxdur?

Yenə o yazıya qayıdım. Müəllif mənim şəkillərimə baxıb məni psixoloji xəstə adlandırır. Bəlkə mətbu marağını bu yaradıb?

Ayıb deyil?

Bəli, mən özümü azad adam sayıram. Mən fikir, düşüncə əsarətinin düşməniyəm.

Sizə “etibarlı mənbə”nizin  demədiklərini də deyirəm:

  1. Nizamini fars şairi sayıram.
  2. “Sarı gəlini” erməni melodiyası sayıram.
  3. Əminəm ki, Stepanakert heç vaxt Azərbaycanın tərkibinə qayıtmayacaq və bütün səylər qıraqdakı ərazinin qaytarılmasına yönəlməlidir.
  4. Ən şok etiraf: hicabı da danıram!

Sonda məsləhət görərdim ki, hamıya, yaşından və sosial statusundan asılı olmayaraq, “siz” deyəsiniz. Azərbaycanlılar özlərinin və bir-birlərinin ləyaqətlərini qorumasalar və bu ləyaqəti ən vaciub dəyər saymasalar, hökumət də insanlarla gədə-güdə kimi davranacaq.

P.S. “Ocaq” qəzetinin nəşri 2016-cı ilin avqustundan dayandırılıb. İnternetdəki «Очаг» adlı səhifə  mənə məxsusdur, ordakı bütün yazılar mənimdir.

Xeyrulla Xəyal

20.09. 2019, Samara