ŞƏHİDLƏR: MAHİR İMAMQULİYEV

Стандартный

Mahir_İmamquliyev.jpg

Mahir Cəlil oğlu İmamquliyev (d.15 oktyabr 1972ÇaylıAzərbaycan SSRSSRİ — ö. 17 noyabr 1992QızılqayaAzərbaycan) — Azərbaycan Milli Ordusunun əsgəri, Tərtər batalyonunun üzvü, Qarabağ müharibəsi şəhidi.

«ЯСНОПОЛЯНСКИЕ ЗАПИСКИ»: НЕДЕЛЯ В ОЖИДАНИИ ГОСУДАРЯ…

Стандартный

19 АВГУСТА 1909

Сегодня с Л. Н. ездили верхом к Марии Александровне. У Козловки стояли два конных стражника. Л. Н. спросил, зачем стоят.

— Должен государь проехать (в Ливадию на свидание с новым султаном).

Л. Н.: Когда проедет?

— Неизвестно. Говорят, 25 или 26-го (а сегодня 19-е).

Так караулят путь железнодорожный уже 14 дней. Стражники, и все деревенские старосты (и наш яснополянский), и некоторые очередные крестьяне. Нынче, во время жатвы, когда каждый день так дорог. Никакого вознаграждения за это не получают. Во сколько миллионов обойдется России такое путешествие государя!

1909 sent ТОЛСТОЙ В ОКРЕСТНОСТЯХ КРЕКШИНА.jpg

НА СНИМКЕ: Толстой в окрестностях Крекшина; сент. 1909

Источник: http://tolstoy-lit.ru/tolstoy/bio/makovickij-yasnopolyanskie-zapiski/1909-avgust.htm

 

SOCAR, QARABAĞ VETERANLARI VƏ PORNOQRAFİYA

Стандартный

QARABAĞ VETERANI.jpg

Qarabağ veteranları ilə SOCAR işçilərinin və polislərin toqquşmasını göstərən çəkilişlər ağır təəssür yaradır.

FB-da mənimlə “dost”luqda olan bir neçə nəfərin yaydığ videoda toqquşmadan daha təsirli çəkənin söyüşləridir. Hiss olunur ki, kişi söyüş azarlısıdır, söyməkdən həzz alır, yəqin ki səhər yerindən durandan gecə yuxuya gedənəcən ağzı söyüşlə açılır və bu insan hamını söyür: məmuru, polisi, qonşunu, uşağının müəllimini, televiiya aparıcılarını, arvadının vaideynlərini və bütün yaxın qohumlarını. Və bu videonu çəkəndə ürəkdən söyüb, çünki bilib ki, bu pornoqrafiyanı İnternetdə arvadlar və azyaşlı qızlar da görəcək və eşidəcək.

Qarabağ veteranlarının SOCAR-la və polislə toqquşması neft şirkətinin qanunsuz saydığı evlərə görə baş verib. Yəni Qarabağ evləri öz evlərini qoruyurlar.

Bəs hanı onların arvadları, uşaqları? Yəqin cavanlarının valideynləri var, hanı onlar? Niyə şirkət adamlarının, polisin qabağına mütəşəkkil, həm də sivil şəkildə, ailəliklə çıxmırlar?

Bu sualın qabağında videonu çəkən cənab deyər ki, polisin qabağına arvadların çıxmağı bizim qeyrətimizə sığışmaz.

Bəs o söyüşləri video ilə yazıb milyonların, o cümlədən azyaşlı qız uşaqlarının istifadəsinə vermək sizin qeyrətinizə necə sığır?

Qarabağ əlilinin evi olmalıdır. Bu, şübhəsizdir. Yəqin ki, cəbhədə ciddi xəsarət alanların mənzil təminatı qanunvericilikdə nəzərdə tutulmalıdır ki, belə acınacaqlı, dövlətə, onun rəhbərinə başıucalıq gətirməyən səhnələr yaranmasın.

Bir şey var:  qanunsuz tikinti aparmağa gərək heç kim tərəfindən yol verilməyə. Yəni bu məsələdə prezidentin də, Allahşükür Paşazadənin də, Ramiz Mehdiyevin də, Qarabağ veteranlarının da başqalarından üstünlüyü olmamalıdır.

Və “qazi” haqqında. Azərbaycan dilinin  fonetikasına yad olan bu ərəb sözünü osmanlıların güngörməzlərini öpməyə hazır həmvətənlərim dilimizə soxublar. İndi “qazi” sözünün türk dilindəki mənalarına baxın:

gazi — is., din b., Ar. ġāzī 1) Müslümanlıkta düşmanla

 savaşan veya savaş yapmış kimse Gazi Baba, 

etrafında binlerce gazi ile bir tepede yatardı.

2) Olağanüstü yararlıklar göstererek düşmanı yenen

 komutanlara devlet tarafından verilen onur.

Yəni ki, ilk mənasına görə bu ərəb sözü qəzavət iştirakçısına aiddir.  Yəni ki, bu “qazi”ni türk sözü sayanlar cahil və heyvandırlar. İzahdakı son sözə baxın: “onur”. Bunu da bəlkə türk söz sayan olar. Xeyr, bu, fransız sözüdür (l’honneur).  Türklərin öz dillərinə saldığı yüzlərlə, minlərlə fransız mənşəli başqa söz kimi. Bizdə isə ərəbi söyənlər, az qala “kitab”, “elm” kimi sözlərdən imtina etməyə hazır olanlar “qazi” ərəb sözünü türk sözü kimi əzizləyib Qrabağ veteranlarının ora-burasına yapışdırırlar…

Üzeyir Hacıbyəyov hələ 20-ci əsrin əvvəllərində osmanlıpərəstləri elə mələdib ki, dəymişləri qalıb, kallarını töküblər.

“Qazi” sözünü də Üzeyir bəy əbədiləşdirib: “Gedin, gedin qaziyə deyin, qoy kəbini kəssin…”

X.X.

01. 10. 2019, Samara

ŞƏHİDLƏR: MAYOR AQŞİN ABDULLAYEV

Стандартный

Aqşin_Abdullayev.jpg

Aqşin İsmayıl oğlu Abdullayev (d. 1 oktyabr 1982ŞəkiAzərbaycan — ö. 25 fevral 2017XocavəndAzərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin zabiti (mayoru). 2017-ci ildə AzərbaycanErmənistan təmas xəttində ermənilərin təxribatının qarşısını alan zaman şəhid olub, «Şücaətə görə» medalına layiq görülmüş ilk hərbçi[1].

Aqşin Abdullayev 1982-ci il 1 oktyabrda Şəki rayonunun Kiş kəndində anadan olub. 1988-ci ildə Şəki rayonu, 4 saylı Kiş kənd orta məktəbinə 1-ci sinfə daxil olmuşdur. Məktəb illərindən onun arzusu hərbçi olmaq idi. 1999-cu ildə orta məktəbi əla qiymətlərlə bitirən Aqşin həmin il Bakı Ali Hərbi Məktəbinə qəbul olmuşdur. 2003-cü ildə Ali Məktəbi qurtarmış və növbəti bir ildə TTM-də (Tədris Təlim Mərkəzi) təhsil almışdır. Aqşin 2004-cü ildə ailə həyatı qurmuşdur. Onun Amin, Nərmin və Ömər adlı üç övladı var. Read the rest of this entry

ОВАНЕС

Стандартный

Шел я сегодня по Ленинской улице в старом городе. Недалеко от Алабинского музея пожилой мужчина у боковой стены примыкающего к тротуару здания пожилой мужчина работал штукатур, пожилой худой мужчина невысоко роста. Когда я сравнялся с ним, он обернулся и, так получилось, что оба одновременно кивнули друг другу. Я, замедлив шаг, посмотрел на стену, в это время штукатур тихо спросил меня: «Не армянин?» Я ответил, что нет, я азербайджанец. Мне показалось, что мужчина обрадовался. Во всяком случае он, улыбнувшись, остановил работу и на чистом азербайджанском языке сказал:

— Я ваш язык хорошо знаю.

— А вы из Азербайджана?

— Нет, я родом из Грузии, из Гардабани. Ваш язык с детства знаю. А ты не из Кировабада?

— Нет, я из Сальяна.

— Сальян не знаю. А в Кировабаде бывал. На Гёк-гёль ездил…

— Все еще в Грузии живете?

— Нет, переехал в Армению лет тридцать назад. Жена из Кировакана была, она настояла.

—  Семья здесь?

— Нет, в Армении.

— Наверное, время от времени продлеваете разрешение на пребывание.

— Да, но теперь это стало легко. Каждый месяц посол Армении приезжает в Самару. Принимает в армянской церкви. Кому какая бумага надо, выдает. Если даже паспорт потерял, здесь можно восстановить. И все не дорого. Раньше в Москву надо было ездить, много платить.

— Нам бы так. Наши в Москву ездят.

— Как в Армении жизнь? Изменилось что-нибудь при Пашиняне?

— Он многих посадил… А так живется тяжело. Работы нет. Пенсии маленькие. У моей тещи трудовой стаж сорок один год. Русскими деньгами получает пять тысяч рублей.

— А в Гардабани чем занимались?

— На бетонном заводе работал. Хороший, мощный завод был. Я туда устроился сразу после женитьбы. Семью надо было содержать, а работу не мог найти. Один знакомый пристроил туда. Мало кто выдерживал, а я выдержал. Работа не очень тяжелая была, но ты никогда не знал, когда закончится рабочая смена. Пока на какой-то стройке срочно требовался бетон, работу нельзя было остановить. Но я очень хорошо зарабатывал. В советское время четыреста пятьдесят рублей было огромные деньги. Были и левые заработки. Мы с водителями продавали бетон на сторону. Водители на девяноста процентов были азербайджанцы. Было всего несколько грузин.

— Интересно, работает теперь тот завод?

— Нет, давно закрылся. Еще при Гамсахурдиа. Теперь в основном торговлей занимаются, многие в Турцию ездят, и так часто, что успели по несколько заграничных паспортов поменять. Что поделать, работы нет.

Я тут последние годы работаю с азербайджанцами.

— Проблем нет?

— Никаких. Все нормальные люди. Давно работаю с одним мужиком, Хасай его зовут.

— Хороший?

— Очень хороший. Добросовестный, честный. Если есть рубль, обязательно поделит пополам. Вместе обедаем. Он свою еду приносит, я свою, я хорошо готовить умею. Едим вместе…

Только расставаясь, спросил, как его зовут. «Ованес», — ответил штукатур, который со мной говорил на моем языке, с говором грузинских азербайджанцев, который я так люблю.

— Ованес, дайте-ка я вас сниму на телефон, — предложил я.

— В Интернете выложишь?

— Наверное, выложу. Хотя за это, может, меня убьют, — пошутил я.

Ованес, улыбнувшись, отложил инструмент и сел на старый пень…

OVANES

OVANES 2

30.09. 2019, Самара

ЛЕВ ТОЛСТОЙ О ПАТРИОТИЗМЕ СЛАВЯН

Стандартный

Л. Н.: У вас, славян, чувство патриотизма сильное, надо с ним бороться. Оно ведь ведет к порабощению и самими себя. Если сами не будут порабощать себя, никто поработить их не может. Есть естественное влечение к своему народу — у меня к русскому — хотя я стараюсь не быть русским, а христианином. Патриотизм вреден.

С МЕЧНИКОВЫМ
Л. ТОЛСТОЙ И И. МЕЧНИКОВ, 30 мая 1908

Источник: http://tolstoy-lit.ru/tolstoy/bio/makovickij-yasnopolyanskie-zapiski/1909-aprel.htm

NURƏDDİN XOCA! MƏN SİZİ ŞƏHİD ŞAİQ BƏŞİROVUN ÖLÜMÜNDƏ MÜQƏSSİR BİLİRƏM!

Стандартный

 

Nurəddin_Xoca.jpg

Bir həftə bundan qabağacan adını eşitmədiyim v, təbii ki, heç yerdə çəkmədiyim və yazmadığım Nurəddin İsmayılov (Xoca) məni öz saytında çox güman ki, Frenk Elkaponinin sifarişi ilə  “başı xarab” və “şərəfsiz” adlandırıb. Üstəlik sonra mənə yazır ki, “sən Ərəseyə qaçanda mən vuruşurdum”.

Onu deyim ki, mən Rusiyaya 1981-ci ildə gəlmişəm. O vaxtlar Azərbaycan teleiziyası ilə həftədə iki dəfə erməni verilişi gedirdi və Heydər Əliyevin sevimli müğənnisi Nairi Allahverdiyanın konserti olurdu. Yəni həyat gözəl idi. Nə qaçmaq? Süleyman Rüstəm cənnət görmək istəyənləri Azərbaycana çağırırdı…

İndi Nurəddin İsmayılovun qürrələndiy “meydan inqilabı” və müharibə haqqında mülahizələrim.

Məndə çoxdandır ki, “Meydan hərəkatı”na xeyli sual yaranıb. Yüz minlərlə adamın bir neçə il ərzində Meydana yığılıb durmağına ehtiyac vardımı? Bir göz qırpımında vətənpərvərə, millətçiyə dönmüş dünənki lotu-potuya etibar eləmək olardını? Sabir Rüstəmxanlıya etibar etmək olardımı? Vətənpərvər olsa da, ipinin üstünə odun yığmalı olmayan Xəlil Rzaya necə? Uzun illər araq xəstəsi olmuş ortabab dilçi və ondan da aşağı ədəbiyyatçı  Aydın Məmmədova necə? Bəs arxaik üslublu, arxaik düşüncəli Əbülfəz Əliyevə (Elçibəy)? Hələ mən Nemət Pənahov kimi tamamilə odioz şəxsiyyətləri demirəm.

Bu Meydana necə müsbət hadisə kimi baxmaq olar ki, bir neçə ilin duruşundan, yürüşündən, qırılışından sonra Rəhim Qazyev kimi cüvəllağılar,  İsgəndər Həmidov kimi başıpozuq və oğru milisioner yüksək və ən məsul vəzifələri alırlar? Bəs Hafiz Hacıyev? Necə olur ki, sifətində damğa yeri qalmayan bu üzdəniraq şəxsiyyət balıq naziri olur?

Bunlar heç. Necə olur ki, 20 yanvarda Meydan rəhbərlərindən heç birinin burnu da qanamır? Onların hamısı sadə qəlbli insanları tankların qabağına göndərib özləri arvadlarının qucağına girib yatmışdılar. Niyə və kimlər o insanları labüd ölümə göndərmişdilər? Onlar cinayət məsuliyyəti daşımırmı? Onlar ölənlərin ailələrinə kompensasiya ödəməlidirlərmi?

O ki qaldı müharibəyə, o, bizə qələbə və şərəf gətirmədi. Əlbəttə, qeyrətlə vuruşmuş, həyatlarını ya da sağlamlıqlarını vermiş bütün insanları xatirəsi qarşısında baş əyirəm və bu xatirənin saxlanması üçün səylər də edirəm. Ancaq bu müharibə qaçılmaz idimi?

Ermənilər Qarabağda Azərbaycandan ayrıldaqlarını 1988-ci ilin əvvəlində elan ediblər. Bizim üçün ən rasional qərar sitüasiyanın elə o şəkildə dondurlulmağı olardı. Qoy ayrı yaşasınlar. Ermənistanla yol da açsınlar. Biz də ətrafı möhkəmləndiririk. Belə yüz il və daha çox yaşamaq olardı. Bəlkə bizdə yüksək inkişaf, o cümlədən demokratik dəyşikliklər olsaydı, Qarabağ erməniləri qərarlarını dəyişərdilər. Ancaq Şuşa dağlarına “qrad”lar qoyub Stepanakerti atəşə tutmaq gec-tez faciə ilə nəticələnəkdi. Nəticələndi də. Onu deyim ki, “qrad”larla vurulan Stepanakertdən əhali qaçmadı, vurulmayan Şuşadan isə əhali qaçıb getmişdi…

Orda Rəhim Qazıyev hələ özünə qarşı sui-qəsd hoqqası da düzəltmişdi, altı əsgər ölmüşdü, özü sağ qalmışdı. O adamın yeri ömürlük türmədir…

Yəni “bəylər” bu müharibənin nəticələrini görməliydilər, ancaq nəinki görmürdülər, üstəlik Rusiyaya, İrana xox gəlirdilər.

İran kimi qüdrətli dövlətlə sərhədi söküb yıxan insanlarda ağıl var? Məsuliyyət hissi var?

İndi konkret Nurəddin İsmayılovun şücaətləri barədə. Bu barədə məlumatım yoxdur. Onu bilirəm ki, İsgəndər Həmidov və Nurəddin kimi adamlar küçələrdən, yollarda tutulan və təlim görməmiş kənd uşaqlarını cəbhəyə basırdılar və iki gündən sonra ölüm xəbərləri gəlirdi.

Bu gün şəhid Şaiq Bəşirovun doğum günüdür. 26 sentyabr 1974-cü ildə anadan olub, 18 yaşı tamam olan gün tutub aparıblar cəbhəyə. Apreldə vurulıub.

18 yaşında!

Hardaydı o meydana yığılan yüz minlərlə kişi ki, 18 yaşlı uşağı güllə qabağına verirdiniz? Çoxu da Sovet Ordusunda xidmət eləmişdi, indiyəcən sovet formasında şəkillərini İntetnetə qoyurlar. Hardaydılar? Meydana yığılıb kabab yeməyə, çəpik çalmağa, heyvərə nitqlərə, heyvərə şeirlərə qulaq asıb məzələnməyə nə vardı ki?

Nurəddin İsmayılov! Şaiq Bəşirovun ölümündə siz müqəssirsiniz!

Qürrələnməyin Qürrələnməli bir şey yoxdur!

Xeyrulla Xəyal

26.09. 2019, Samara

ŞƏHİDLƏR: ŞAİQ BƏŞİROV

Стандартный

BAŞİROV.jpg

 

Bəşirov Şaiq — Qarabağ müharibəsi şəhidi. 1974-cü il sentyabr ayının 26-da anadan olmuşdur. 1981-1991-ci illərdə Sumqayıt şəhəri 26 nömrəli tam orta məktəbdə təhsil almışdır. Sənaye və qeyri-sənaye texnikumunu bitirmişdir.

 26 sentyabr 1992-ci ildə hərbiyə çağırılmışdır. Şaiq Bəşirov 1993-cü ildə aprel ayının 3-də Laçın rayonu uğrunda gedən döyüşdə mühasirədə qalmış əsgər yoldaşlarına çörək və silah-sursat gətirərkən snayper ilə vurularaq dünyasını dəyişmişdir.

ЛЕВ ТОЛСТОЙ: «У МАГОМЕТАН НЕТ БОГА, КРОМЕ БОГА…»

Стандартный

С ВНУКАМИ, 1909, МАЙ

13 МАРТА 1909

«Л. Н. рассказал, что получил письмо от одной матери, пишет: отец — магометанин, она православная, два сына: один учится, другой — офицер. Они оба хотят перейти в магометанство2.

Софья Андреевна: Из-за многоженства: допускают много жен.

Л. Н.: Что же, много жен. У нас мало ли?

Софья Андреевна еще что-то заметила.

Л. Н.: У них правило — одноженство. Если человек может жить с одной женой, то лучше; многоженство — урегулирование.

После Л. Н. говорил, что ему, задумавшемуся над этим письмом, многое выяснилось:

— Магомет постоянно приводит Евангелие. Христа не признает богом и себя не выдает за бога. У магометан нет бога, кроме бога, и Магомет пророк его. Нет никаких догматов, никаких таинств. Что лучше: православие или магометанство? Для меня ясно, что магометанство лучше. — Помолчав короткое время, Л. Н. повторил: — Магометанство, без сравнения, лучше православия. Магометанство мне очень помогло».

КАШПИРОВСКИЙ, ЧУМАК, ФУАД АББАСОВ…ПОЧЕМУ МЫ НЕ ВЕРИМ В СОБСТВЕННУЮ АРМИЮ?

Стандартный

fUAD_ABBASOV COLLAGE.jpg

Тело азербайджанского солдата Рамина Абдулрахманова передано азербайджанской стороне только через три дня после его гибели. И с помощью Международного Красного Креста.

Рамин погиб на территории, которая Азербайджан считает собственной. Тем не менее не может с этой территории даже забрать тело убитого солдата.

Даже находясь в состоянии, близком к шоку, я вполне ясно понимаю, почему это так. Если тут начну излагать, почему, опять дежурные патриоты меня назовут врагом народа и армянским наймитом.

Я не буду подробно излагать собственное понимание ситуации, раньше это уже делал, на всякий случай плюю на дежурных патриотов.

Почему возник невероятный ажиотаж не только среди российских азербайджанцев, но и в самом Азербайджане вокруг афериста Фуада Аббасова, который за немалые деньги в студиях российских каналов собачился с армянами. Хорошо, допустим, Фуад Аббасов избил до полусмерти армянского эксперта в студии. И что? Нам после этого вернут Агдам или Кельбаджар? А если он бы избил двух экспертов? А трех? Если бы избил до смерти? Вы понимаете? То есть, понимаете, что все эти собачьи бои в студии с участием Фуада Аббасова приносили пользу только ему одному. И не маленькую. Потому что азербайджанцы-лохи со всей России отправляли ему деньги. Наверное, последние месяцы пребывания в России Фуад Аббасов собирал больше денег, че люди Лоту Гули.

А если бы каждый российский азербайджанец вступал в драку, встретив лицо армянской национальности? Нам бы вернули хотя бы одну пядь земли?

Нет, не вернули?

Почему не то что вера, а такое вот увлечение аферистом Фуадом Аббасовым?

Теперь еще Элкапони Френк поставил на уши страну. Даже две страны. Хочет стать царем азербайджанцев Москвы и всея Руси, и решить карабахскую проблему.

И в него тоже верят.

Почему?

Если коротко ответить на этот вопрос: потому что азербайджанцы не верят в собственную армию. Азербайджанцы не верят в собственное государство.

В конце восьмидесятых годов прошлого уже века, когда в СССР все заканчивалось, все превратилось в дефицит, все перестало работать, возникли такие персонажи, как Кашпировский и Чумак. Миллионы людей прилипли к экранам телевизоров. Кашпировский и Чумак через телевизор «решали» все вопросы: снимали порчу, избавляли от раковой опухоли, лечили от бесплодия и даже увеличивали половой член мужчинам.

Это было в то время, когда люди перестали верить в государство, в умирающую экономику, в переставшую работать медицину. Кстати, медицина не совсем была мертвой. Но она стала брать дорого, у людей же не было денег. А Кашпировский и Чумак все решали бесплатно.

Многие российские азербайджанцы верили в Фуада Аббасова потому, что не верили в себя. Потому что многие из них в свое время удрали из Азербайджана, не захотев воевать за родину. Теперь ничего им не стоит верить и надеяться, что Фуад Аббасов, посабачившись с армянами в студии российских телеканалов, вернет им родину.

Так они тешатся. А такие аферисты, как Аббасов, зарабатывает.

Но трагично то, что не верят в собственную армию азербайджанцы в самом Азербайджане.

Потому что тела убитых своих детей они получают только с помощью Красного Креста!

Потому что в этой армии гибнут только дети простых людей, рабочих крестьян. В основном крестьян. Если армия строится на такой вопиюще несправедливой основе, как в нее верить?

И если огромная армия не может забрать тело погибшего своего солдата даже с собственной территории, зачем ей заявлять невыполнимые задачи? Может, лучше заключить мир?

Крестьянских детей не жалко?

А если бы гибли дети депутатов, министров?

Было такое? Когда?

Никогда!

Преклоняем голову перед всеми близкими, в первую очередь родителями Рамина!

Парень, ты погиб зря!

Прости нас!

Х.Х.

24. 09. 2019

Самара