Tag Archives: Şirvan Kərimov

FƏRİDƏ KƏRİMOVAYA MƏKTUB

Стандартный

farida 2.jpeg

Əziz Fəridə!

Bilirəm ki, Aqşini səndən artıq istəyən adam olmazdı. Güman edirəm ki, Aqşinin də ən çox istədiyi adam sən olmusan. Mən sizə çox gəlib-getmişəm, sənin necə yaxşı ana olduğunu bilirəm. İstərdim ki, bundan sonra da yaxşı ana olasan. Bu, çox vacibdir. Çünki Şəfiqə də sizin balanızdır, onun sağlam valideynlərə, xüsusən sağlam anaya ehtiyacı var.

Mən ilahiyyatçı deyiləm, ancaq bilirəm ki, yas, yəni öz insanın borclarını unudub özünü yasa həsr etməyi Quranda qınanılır. Çox istərdim ki, özünü yığıdırasan, qaydaya salasan, çünki indi ətrafıda olan əzizlərinin, yaxınlarının həyatı səndən asılıdır, qoy səni ağlar, təsəllisiz, xəstə halda görüb çaşmasınlar və yaşadıqlarından utanmasınlar!

Aqşin də səni xəstə, halsız, əli-qolu yanına düşmüş kimi görmək istəməzdi.

Dərdin ağırdır. Onu ləyaqətlə, qışqırıqlarsız çəkmək səni yüksəldər.

Kim bilir, bəlkə Aqşinin də ruhu şad olar!

Allah köməyiniz olsun!

Xeyri baba.

 

Реклама

К РАЗИЙЕ ИМРАНГЫЗЫ ИЗ САМАРЫ С АЗЕРБАЙДЖАНСКИМ МАТОМ

Стандартный

Исторические заслуги моего народа в сфере науки весьма скромны: колесо, бумагу, порох, теорию относительности, мобильные телефоны создали не мы. Но есть одно изобретение моего народа, за которое ему благодарен по гроб жизни. Это – мат! Я владею по меньшей мере двумя из мировых языков, которые славятся матом – русским и английским. Могу сказать, что азербайджанский мат превосходит и русский, и английский мат. Какие обороты! Какие нюансы! Какая невообразимая лексическая начинка! Какие головокружительные глубины!  Не будучи сильно склонен к матерщине, все же, по крайней мере, как филолог, считаю долгом публично выразиться…  то есть, публично выразить свое восхищение нашим национальным достоянием, нашим родным азербайджанским матом! И свою благодарность – именно он первым приходит на помощь азербайджанцу в самые тяжелые минуты.

İMRANQIZI.jpg

Посмотрите на эту фотографию! Как вы думаете, сколько надо жрать, чтобы отрасти такую морду? Трудно вообразить, сколько же за день в этот ненасыщаемый рот входит! Теперь, уважаемый читатель, тебе придется вообразить, зажав, конечно, нос, сколько же дерьма в этом дородном, упитанном теле дерьма! Наверняка много. Ой, как много! Об этом можно говорить безошибочно. Судя по тому, сколько этого добра она совсем недавно вылила на Ширвана Керимова, дерьма в ней на всех порядочных людей хватит. Дерьма в ней хватит и на всех тех людей, которые понесли тяжелейшую утрату. И, опять же судя по всему, именно на таких людей Разийя Имрангызы любить выливать содержимое своих многокилометровых вонючих кишков.

Признаюсь, узнав, как эта корова вылила свои экскременты на Ширвана Керимова, в первые секунды я остолбенел. Но потом пришло спасение: вспомнил великий и могучий азербайджанский мат! Я, уверяю вас, не матерщинник, знающие меня люди могут это подтвердить. Но я же филолог!

Ширван Керимов, в отличие от меня, время от времени матерится. Но при мне это он делал редко и всегда заранее принося извинения и спросив разрешение.

Ширван муаллим! Разрешаю и извиняю. Материтесь! Будет к месту и по делу! Бить эту корову нельзя, женщиной все же считается хотя бы по паспорту.

Бог тебе помощь!

Mirzə Əlil

ЕЩЕ РАЗ ОБРАЩАЮСЬ К НАЗИРУ ГАТАМОВУ: ОТДАЛ ЛИ ОН ВОИНСКИЙ ДОЛГ РОДИНЕ?

Стандартный

Мне стало известно, что в ответ на мою публикацию о нем в блоге газеты «Очаг» Назир Гатамов  направил Ширвану Керимов письмо с личными оскорблениями.

Хочу внести необходимую ясность. Все, что появляется в блоге газеты Очаг», пишу я и никто другой. Статью о Назире Гатамове написал тоже я. И по собственной инициативе. Впрочем, так было и раньше, когда выходила бумажная газета. Ширван Керимов никогда ничего мне не заказывал, знакомился с каждым новым номером газеты после его появления. Время от времени бывал не доволен, время от времени сильно не доволен, но терпел – по разным причинам. Что касается статьи о Назире Гатамове, то к ней Ширван Керимов тем более никакого отношения не мог иметь – господина Керимова последний раз я видел около двух месяцев назад, телефонного общения между нами тоже нет – тоже по разным причинам. О Назире Гатамове ни от Керимова, ни от кого бы то ни было другого никогда не слышал. Просто перечитывая «Остров Сахалин» Чехова, в Интернете случайно натолкнулся на информацию о нем.

Так что Ширван Керимов тут не при чем. И оскорбления через Интернет, через почту – дело не достойное. Между прочим, от господина Гатамова другого ожидать и нельзя было…

Я считаю, что я тоже Назира Гатамова ничем не оскорблял. В своей статье я ставил конкретные вопросы, на которые хотел бы получить ответы.

Я вкратце напоминаю свои претензии.

Господин Гатамов окончил в 1994 году военный лицей имени генерала Нахчыванского. Ему тогда было 18 лет. Дальше у него два варианта: или поступает в вуз или идет служить в Национальную армию. Он поступает в военный вуз, но в российский военный вуз. Теперь спрашиваю: государство азербайджанское, народ азербайджанский потратил кучу денег на обучение Гатамова в военном лицее. Для чего? Для того, чтобы он стал российским офицером? Как восемнадцатилетний парень, подлежащий призыву, к тому же выпускник военного лицея, умудрился выехать из страны? Обращаю внимание всех: деньги азербайджанского народа плакали, Гатамов не отдал долг родине. Он стал офицером российской армии. К слову сказать, вряд ли хорошим офицером, хорошего офицера вряд ли уволили бы в запас в тридцать восемь лет…

Есть объяснение у господина Гатамова? Пусть ответит, и если его ответ меня удовлетворит, я готов перед ним извиниться…

Может, он инвалид?

Это я не спроста говорю.

Среди многочисленных дипломов в золоченых рамках, которыми удостоен господин Гатамов, есть и весьма любопытный. Его наградило «Общество женщин-инвалидов» Азербайджанской Республики. То есть не само общество, а его наримановского отделение. Хотя должен заметить, что сам текст на дипломе, реквизиты написаны так неграмотно, что понять, что к чему, довольно непросто. Почетный диплом называется «Патриотизм». И вот за что: «Azərbaycanı bütövlüktdə vətənopərvər ruhda, yüksək mənəviyyat nümunəsi göstərdiyinə, əsl vətənpərvər olmaq uğrunda fəaliyyətə görə».

гатамов диплом

 

Каждый, кто владеет азербайджанским языком, легко убедится, что текст составлен крайне неграмотно, его составили совершенно невежественные люди. А от этих невежественных людей подписалась некая Шахла Шушалы, «исполнительный директор проекта «Я горжусь, что я азербайджанец». Read the rest of this entry

SALYAN, 17 AVQUST 2006

Стандартный

ПАМЯТНИК АЛИ БЕКУ ГУСЕЙНЗАДЕ

Əli bəy Hüseynzadənin abidəsi

САЛЬЯНСКАЯ МЕЧЕТЬ

tikilmə tarixi 1865-ci il sayılan məscid; hazırda bərpa olunub

ФОТО В САЛЬЯНЕ ДЖАФАР, МАМЕДАГА

Şəkildəkilər: salyanlı müəllimlər Cəfər Mehdiyev Məmmədağa Əhədli, jurnalist Xeyrulla Xəyal, «Samara vilayəti azərbaycanlılarınin Liqası»nın sədri Şirvan Kəriimov, bakılı telejurnalist-alim Faiq Hüsüyev

şəkillərin müəllifi Şirvan Kərimovdur

 

 

 

ZƏNGİLAN ZİYALISI TOFİQ NƏSİROVUN XATİRƏSİNƏ

Стандартный
ZƏNGİLAN ZİYALISI TOFİQ NƏSİROVUN XATİRƏSİNƏ

ТОФИГ ЗАНГ 2

Şirvan Kərimov öz Feysbuk səhifəsində sevimli müəllimi, hörmətli Zəngilan ziyalısı Tofiq Nəsirovun Azərbaycanda ağır, sağalmaz xəstəlikdən öldüyünü  xəbər verir. Biz Şirvan Mürvət oğluna, mərhum Tofiq müəllimin bütün çoxsaylı şagirdlərinə, ailə üzvlərinə dərin hüznlə başsağlığı veririk.

Qaçqına “sağaımaz xəstəlik” diaqnozunu qoymaq üçün heç həkim müayinəsi lazım deyil – yurd düşmən tapdağı altına düşəndən sonra, ailə tarixi, nəsil tarixi, ruh, mənəviyyat tarixi məhv olandan sonra necə yaşayasan?

Ancaq istisnasız qayda yoxdur… Və öz şəxsi maraqları xatirinə gözünü qırpmadan daha yeddi rayoonu da yada, yağıya verməyə hazır qaçqınlar var. Növbəti 11-ci ordunun qabağında gedib yad bayrağını yellətməyə hazır qaçqınlar da var. Bunlar, əlbəttə ki, istisnadır…

Ruh, mənəviyyat tarixini ilk növbədə mərhum Tofiq müəllim kimi insanlar formalaşdırırlar. Onun xatirəsini əziz tutan şagirdlərin bu tarixi dirçəldəcəklərini güman etmək olar.

Mərhumun bütün yaxınlarına səbir diləyirik.

ТОФИГ ЗАНГ 1

FƏRİDƏ VƏ ŞİRVAN KƏRİMOVLARA BAŞSAĞLIĞI

Стандартный

“Samara vilayəti azərbaycanlılarının Liqasi”nın İdarə heyəyinin üzvləri Fəridə və Şirvan Kərimovlara əzizləri Həsənov Bəylər Təhməz oğlunun vəfatı münasibətiylə dərin hüznlə başsağlığı verirlər.

Bəylər Həsənov uzun illər Zəngilanda maliyyə şöbəsinin baş mühasibi olmuş, erməni işğalından sonra Bakıda məskunlaşandan sonra zəngin maliyyəçi təcrübəsini bu sahənin yüksək rütbəli rəsmiləriylə bölüşmüşdür. Bəylər Təhməz oğlu respublika paytaxtında yaşayan, ancaq zəngilançılığı yaşadan yerliləri arasında həmişə yüksək hörmət  və etibar sahibi olmuşdur.

Bəylər Təhməz oğlu Həsənovun 90 yaşı vardı.

ЗАНГЕЛАН

KƏRİMOV QARDAŞLARINA BAŞSAĞLIĞI

Стандартный

КААБА«Samara vilayəti azərbaycanlılarının Liqası»nın İdarə heyəti Şirvan və Şəmsi Kərimov qardaşlarına əmiləri ƏLİ KƏROMOVUN Bakı şəhərində vəfatı münasibətiylə dərin hüznlə başsağlığı verirlər.

VƏTƏNDƏ YÜK OLURUQ, VƏTƏNƏ YÜK KİMİ QAYIDIRIQ…

Стандартный

    

 

TƏSƏVVÜR VƏ TƏƏSSÜR

“Düzü, birinci dəfəydi ki, morqda olurdum. İndiyəcən kinolarda gördüyüm idi – elə bilirdim elə buranın morqlarında da meyitlər buzxanalrda, ya da heç olmasa ayrı-ayrı masalarım üstündə saxlanırlar. Girib dəhşətə gəldim: meyitlər dar bir yerdə vasaların üstündə üst-üstə yığılmışdılar. Özünkünü tapmaq istəyən gərək o birilərini çəçib qaldıra…”

Elxan Guliyev bunu az qala pıçıltıyla deyir, astadan danışmağı mövzunun hüznlü olmağından deyil. Bəlkə də müəllim oğlu olduğuna görə qardaşı Rövşən kimi, Elxan da səsini heç vaxt qaldırmır, emosiyalarını rənglərinin dəyişməyi, gözlərinin oynamagı göstərir. Mingəçevirdən sovet dövründə gəliblər, hər ikisi ali məktəb qurtarıb. Mühəndis işləyən vaxtları da olub. İndi tikintiylə məşğuldurlar, yəni çörək qazanırlar – hər ikisinin dörd baş ailəsi var, Elxanın ilki Leyla tibb universitetinin pullu bölməsində oxuyur. Mərhumu heç biri tanımır, Soltanov Anarin ölməyini tanıdıqları başqa bir mingəçevirlidən eşidiblər. Eşidən kimi də “Samara vilayəti azərbaycanlılarının Liqası”na xəbər veriblər, sədr Ş.Kərimov Liqa fəallarını səfərbər edib. Az vaxtda yığılan pul nəinki morqun xərclərini ödəməyə çatır, Liqanın xahişiylə Samara-Bakı avtobusu vaxtından iki gün qabaq yola düşür, bunun üçün çatışmayan sərnişinlərin də yol xərci ödənilir, qalan pul – iyirmi min rus rublu -Mingəçevirə, Anarın valideynlərinə göndərilir. Demək lazımdır ki, bütün bu zəhmət və xərci çəkənlərin arasında Anarı şəxsən tanıyanlar demək olar ki, yox idi…

Fevralın on yeddisində Samara-Bakı avtobusu sərnişinlər minməmiş on beş-iyirmi dəqiqəliyə avtovoğzalın xəlvət yerinə çəkilr… İyirmi dərəcəlik şaxtalardan gövdəsində qat salmış buzu ən geci bir gündən sonra tamam əridib axıdacaq Cənuba doğru baş götürüb gedən avtobusun yük yerində iyirmi səkkiz yaşı elə bu gnlərdə tamam olmuş mingəçerli balasının getdiyini səırnişinlərdən heç kim bilməyəcək…

AZƏRBAYCAN ƏSKƏRİ, BOŞ QALIBDI SƏNGƏRİ

Kitabxanada işlədiyim vaxtlar nahara yaxındakı pəhriz yeməkxanasına gedirdim. Tez-tez yaşı səksən həddində olan polkovniklə bir masa arxasında olurdum. Kişi bütün müharibəni keçmişdi, çaylar aşmışdı, zirvələr almışdı. Bir neçə dəfə söhbət anında ağladı – qızından danışanda. “Gərək mən öləydim, o yox. Mənim vaxtımdı,”- deyirdi. Qızı mühəndismiş, sovet təsrrüfatı dağılanda ailəni saxlamaqçın çadır satıcısı olur. Doxsanıncı illərin əvvəllərində rus şəhərlərində nəinki bütün meydanları və yol qıraqlarını, hətta yolların özünü də tutmuş çadırlarda satıcı olmaq yaxın ölümü gözünün qabağına almaq demək idi. Qışı iyirmi-otuz dərəcə şaxtada, yazı və payızı az qala dizəcən suyun içində dayanan on minlərlə, yüz minlərlə adamdan çox azı nisbi iqtisadi artım və nisbi rifah dövrünə sağlam bədənlə çıxdı, polkovnikin qızı kimi çoxlarını isə çadır həyatı iki-üç ilin içində sarsıtdı…

O vaxt minlərlə çadır Samaranı, bütün başqa rus şəhərləri kimi, qaçqın və köçgün məskəninə oxşadırdı və elə əslində çadırdakılar iyirminci əsrin axırında dünyanın ən varlı ölkələrinin birində gerçəkiyə çevrilmiş aclıqdan xilas yolu axtaran qaçqınlar idi… Xeyli hissəsi piyada zonası olan Leninqradskaya küçəsini çadırlar bir göz qırpımında tutdular, elə bil kütləvi desant atımı olmuşdu… Bir on beş ildən sonra şəhər hökuməti yalnız ağır mövqe döyüşlərindən sonra küçəni qaytara bildi, indi Leninqradskayanın yarısı dünyanın ən qəribə daşlarıyla döşənmiş, fəvvarələrlə, güllüklərlə, mücərrəd bütlərlə bəzənmiş “Samara Arbatı”na çevrilmişdir. Bərpa-quruculuq işlərinin indi-indi gəlib çatdığı yerdə “Arbat”ı kəsən Molodoqvardeyskayada hələ çadırlar qalmaqdadır. Mingəçevirli Anar bir neçə il burda işləyib, ancaq çadır satıçısı yox. Onun işi səhər çadırları qurmaq, axşamlar yığmaq imiş.

“Yox, çox qazanmazdı. Məsələn, mən bu çadıra görə Anara altmış rubl verirdim. Bir gündə qurardı beş-altı çadır, bəlkə on çadır, dəqiq deyə bilmərəm… Yük də daşıyırdı…”

Namiq Alıyev qazaxlıdır, fəxrlə deyir ki, Səməd Vurğunun kəndçisidir. İki ordunun əskəri olub. Sovet ordusunda xidmətdən bir neçə il sonra milli ordura çağırılb. Öz dediyinə görə, üç il səngərdə keçirib. Müharibədən sonra qara ciyərində əməliyyat olub. Ancaq əlillik verməyiblər. İşsizlik üzündən iki mininci ildə arvadını və iki qızını götürüb gəlib Samaraya, qardaşlarının yanına. O vaxtdan burda şalvar satır. Çənəsinəcən çəkib zəncirlədiyi idman paltarında Məhəmməd Əlinin cavanlığına oxşayır, beləsi gərək yurdunda torpaq əkə, ya da sərhəddə durub yağının ürəyinə vahimə sala… “Orda işim olsaydı, niyə gəlirdim. Müharibədən qabaq çaxır zavodunda işləmişdim, indi nə üzümlük var, nə çaxır zavodu… Anar  burdan iki addım aralı olurdu, tağlı həyətdə. Mənim kəndçim var, İsa, onunla dost idilər, qalırdı elə İsanın ailəsiylə bir yerdə, kirələdikləri evdə boş otaq vardı. Bir vaxt kartof satırdılar, deyəsən sərf eləmədi. Sonra İsa tutuldu, qarət üstündə. İndi Kryajda türmədədir. Anar bir ara ağır xəstələndi. İsanın arvadı, baldızı evlərinə yazdılar, pul yığdılar, göndərdilər onu Mingəçevirə. Hardasa yanvarın əvvəlində gördük Anar yenə qayıdıb gəlib. Danışdı ki, atasını aldadıb qaçıb. Kişi onu vağzalda tutubmuş, Anar gözünü oğurlayıb gedir Sumqayıta, orda minir qatara…”

Mən Namiqlə omun çadırının qabağında danışırdım. Fevralın axırında havalar qəfil qızmışdı və indi çadırların ətrafında əriyən buzlaqların suyu çadırlarda mal gözaltı edənlərin topuğuna qalxırdı.  İki həftə əvvəl, Anarın “siqaret almağa gedirəm” deyb evdən çıxdığı vaxt şaxta iyirmi dərəcədən çox olmalıydı.

“Axşam qayıtmayıb, sabahı gün saat dördə yaxın gəlib çıxıb. Gözlərinin altında qançırlar varmış, qan qusurmuş. Deyib ki, axşam evdən çıxan kimi milislər saxlamaq istəyib, qaçanda tutub döyüblər və aparıblar şöbəyə…”

Sonra Şirvan Kərimov yüksək vəzifəli milis tanışları vasitəsiylə Samara rayonu milis şöbəsindən etibarlı məlumat alacaq: Anarın ora gətirildiyi barədə qeyd kitabında yazı yoxdur. Bəlkə qan qusduğunu görəndə buraxıblar ki,  xatası uzaq olsun? O ki qaldı yazıya, milisə gətirilənlərin qeydi bəzən ciddi yubanmalarla aparılır…

“İsa türmədə olsa da, Anar yenə o evdə qalırdı. İsanın yoldaşı həmin gün uşaqlarıyla türməyə, əriylə üç günlük görüşə güdəcəkmiş. Anar həkim çağırtdırmağa razı olmur, dava-dərman alırlar, Elnarə gedir Kryaja. Üç gündən sonra qayıdanda qapını içəridən açmırlar…”

Elnarə xanımı görə bilmədim, Namiq dedi ki, şəhərin ucqarına, bacısının yanına köçüb, deyib ki, qonşulara qapını açdırıb içəri girən kimi dəhlizdə Anarın meyidini görəndən sonra o evdə qala bilməz…

“Vaxtını necə keçirəcək, işini görən kimi qaçırdı yaxındakı Troitsk bazarına, orda meyxana var, içirdi orda… Düzdür, xəstəlik keçirəndən sonra deyirdi ki, içmir, ancaq bilirdim ki, vurur…”

 

              ÇİN MÜDRİKLİYİ

“Bilmirəm niyə dalaşıb, deyəsən kefliymiş…”

Dalaşmağı, özü də mayorla dalaşmağı kefliliklə bağlamaq Çin müdrikliyi istəmir, ancaq bərpa-yenidənqurma işlərinin sərhəddindəki taxta hasara söykənən iş stolunun arxasında dayanan soydaşımızın üzündə əsl çinli ciddiliyi var və on ildən bəri gördüyü işlə də Samarada onunla qardaşından başqa yalnız çinlilər məşğul olurlar. Yardımlı törəməsi, ali təhsilli tikinti mühəndisi Aydın açar düzəldir. Anarı uzaqdan-uzağa tanıyırmış. “Hadisə baş verəndə mən işə çıxmırdım, xəstəydim… On gün yatmışam…”

Aydının rəngi indi də kül kimidir. On ilin şaxtası, rütubəti, hisi-pası onun canındadır, ancaq tikintiyə qayıtmaq fikri yoxdur, deyir ki, nəhayət, kiçik bir dükan qoymağa icazə alıblar…

“Qanun-qaydayla yaşayan adamın burda milislə problemi yoxdur. Mən səksən beşdən burdayam, milis mənə dəyib-dolaşmır…” “Anarın milislə nə problemi vardı?” “Mən onunla maraqlanmırdım. Fırlanırdı burda. Bir dəfə mayorla dalaşmışdı…” “Əməli-başlı?” “Hə də, deyəsən vurmuşdu mayoru. Arabayla həyətdən çıxanda dəyib mayora, mayor onu məzəmmət edib, o da… Bu çoxdan olub…” “Bəs tutmadılar Anarı?” “Tutmadılar. Deyəsən pul düzəldib verdilər. Bəlkə evdən də göndərmişdilər…” “Deyirsiniz lap əməlli-başlı mayor idi? Bəlkə…” “Yox ey, mayor idi… Deyəsən yanğınsöndürmə mayoru…”

SİNİFLƏR BOŞALIR, ÖLKƏ BOŞALIR

Mingəçevirli Afiqi iki həftə gözlədim. O, Samara vilayətinin Bezençuk şəhərində məzuniyyətdə idi və gəlib çıxmaq bilmirdi.

“Şirkətimiz burdadır, ayrı-ayrı yerlərdə işləyirik, əsasən bank binalarında. Yox, mən sənədlə işləyirəm, bir illik icazə ilə, vaxt çatanda sərhəddi keçib gəlirəm, təzədən iş icazəsi alıram”

Afiq Mingəçevirdə Anarla bir məktəbdə oxuyub, bir neçə sinif  yuxarı, ancaq yaxşı tanıyırmış – Anar babat futbolçu olub.

“Ailələrini yaxından tanımıram, atası Qarabağ kanalında işləyirdi. İki bacısı var. Anar Bakıda peşə məktəbində oxumuşdu, bir il Moskvada dayısının yanında oldu, sonra gəldi Samaraya. Burda heç kimi yoxdu, elə eşitmişdi ki, burda çoxlu mingəçevirli var, ona görə. Mən ailəliyəm, işim də gərgindir, şəhərdə az oluram, ancaq hərdən gedib dəyirdim. İçməyi vardı, danlayırdım. Həmin gün getmişdim ora, məni görüb çətinliklə durdu, ancaq çox otura bilmədi. Gözünün altında qançır vardı. İndi deyirlər qabırğası da çatlayıbmış. Təklif elədim həkim çağıraq, istəmədi. Mən də tələsirdim…” “Anar cüssəli adamdı?” “Yox əşi, çəlimsizdi”. “Bəs deyirlər bir dəfə bir mayoru döyüb?” “Yox əşi, nə döymək, nəsə olmuşdu… Deyəsən ikisi də kefliymiş. Mən həmin mayoru bir dəfə gördüm, yekəpərin biriydi… Anarı axtarırdı…” “Döyməyə?” “Yox, bilmirəm niyə. Düzəlişdilər. Bəlkə də pulla… Anar xəstəlikdən, içməkdən zəifləmişdi. Boyu da metr altımış…” “Hardan belə dəqiq bilirsiniz?” “Bunu morqda dedilər…” “Sizcə, o niyə evdən qaçırdı? Burda nə ev, nə fərli bir iş…” “Bilirsiniz, onun sinif yoldaşlarının hamısı Rusiyadadır. Gəlir Mingəçevirə, bir tanış tapmır, başlayır darıxmağa. Mənim sinif yoldaşlarım da gedib. Demək olar ki, hamısı. Sibirə, bura, Komiyə…” “Komidə kömür çıxarırlar?” “Yox, alverdıdilər”. “Bəs deyirlər Mingəçevirdə çoxlu iş yerləri açılıb, elə deyil?” “Bunu bilmirəm, bildiyim odur ki, millət hamı qaçıb dağılıb…”

PATALOQOANATOMLRI YAXŞI TANIYIRIQ,

                          ÖZÜMÜZDƏ ELƏLƏRİ VAR Kİ…

 

“Kişi deyilsən? Kişisənsə, çıx bayıra, danışaq!”

Culfalı Cəməd Hüseynovun “danışmaq” istədiyi adam morqun pataloqoanatomu idi. Verdiyi kağızda yazılmışdı ki, Anar ikitərəfli sətəlcəmdən ölüb. İndi pəncərə dalında durub mərhumun kimini qəzəb, kimini məyusluq, kimini acizlik hissi sarmış soydaşlarına baxırdı. Elxan Quliyev sonra danışırdı ki, içəridə uşaqların bir neçəsi yumşaqlıqla təkid edəndə pataloqoanatom Anarın bədənində əzintilərin olduğunu etiraf edib…

Meyiti götürüb şəhərin küçələrinə çıxarmaq təklifi dəstəklənmədi. Tərəvəz bazasının mollalıqla məşğul olan bir fəhləsi yasin oxudu. Ya axır vaxtlar qarın yırtığına uğradığına görə, ya ruhani peşəsinə təzə başladığına görə, fəhlə mollanın tələffüzündə elə zarıltılı uzunluq vardı ki, deyirdin daha bu gün morqun həyətindən çıxmayacaqsan…

P.S. İnternetdə Mingəçevirə aid şəkillər axtardım, nə qədər  “quql”ladımsa, fərli bir şey çıxmadı – indi dayanmış zavod sexləri və s. Qatar şəkli mənə maraqıı gəldi – Mingəçevir-Bakı elektrik qatarı. Yaxşı çəkilib, elə bil qatar şahə qalxıb. Bəlkə elə bu qatarla Mingəçevir cavanlarının çoxu doğma şəhərdən gedirlər. Hərə bir arzuyla, bir niyyətlə. Günlərin bir günü reys avtobusunun yük yerində qayıda biləcəyini, əlbəttə ki, onlardan heç biri düşünmür…

fevral-mart 2008, Samara