Tag Archives: salyanlılar

TƏLATÜM ORDEN ALDI, SALYAN TƏLATÜMƏ GƏLDİ…

Стандартный

Azerbaijan,_2011-968

Haçan mənim yanımda kimsə əlahəzrət prezident İlham Əliyevə yerlipərəst desə, dava düşür. Davanı da mən salıram, çünki əlahəzrət və möhtərəm prezident bütün azərbaycanlılara bir gözlə baxır. Bəzi cahil insanlar elə başa düşərlər ki, guya prezident millətə baxanda gözünün birini yumur. Yox, yummur! Bir gözlə baxmaq o deməkdir ki, əlahəzrət ayrı-seçkilik eləmir, naxçıvanlını ya ermənistanlını leriklidən ya şamaxılıdan üstün tutmur.

Hansı antimilli ünsürün buna şübhəsi varsa, gəlsin prezidentin bu gün verdiyi fərmanı soxum gözünə. 2-ci dərəcəli “Vətənə xidmətə görə” ordeni alanlardan biri də salyanlı Təlatüm Quliyevdir. Düzdür, Təlatüm Bakıda doğulub, ancaq atası salyanlıdır, yəni özü də salyanlı sayılmalıdır. Necə ki, naxçıvanlılar iki yüz il də Bakıda yaşasalar, yenə naxçıvanlıdırlar.

Təlatüm Quliyev bu yüksək ordenə ikinci dəfədir ki, layiq görülür. 2006-cı ildə o, “Vətənə xidmətə görə” ordeninin ücüncü dərəcəsinə layiq görülüb. Yəqin yaxın vaxtlarda ordenin birinci dərəcəsini də alar, olar Sover İttifaqı Qəhrəmanı, yəni Azərbaycanın milli qəhrəmanı. Onda salyanlılar Təlatümün heykəlini qayırıb şəhərin yaxşı bir yerinə qoyarlar. Eh, təsəvvür edirəm ki, Salyan indi necə təlatümə gəlib, indi orda nə şadyanalıq var, nə qədər qoyun kəsilib… Salyan şadyanalıqlarının davasız keçmədiyini nəzərə alsaq, güman etmək olar ki, bıçaqlananlar da var.

Fəxr edirik Təlatümlə! Canımız qurban belə yerlilərə! Başımızı ucaldır!

İndi yadıma düşür ki, Təlatümün mərhum atası tarixçi Əliğvsət Quliyevin də Salyanda heykəli vardı. Yəni indi dağıdılmış Qələbə bağının günbatan tərəfində, Kürə lap yaxın yerdə mədəniyyət evi vardı. Burda əfsanəvi Rəşid Behbudov iki konsert vermişdi və o konsertlərin birində Mirzə Əlil də olmuşdu…

Hə, o mədəniyyət evinə Əliövsət Quliyevin adı verilmişdi. Sonradan giriş qapısının ağzında abidəsi də qoyulmuşdu. Ancaq abidəniu elə tərs qoymuşdular ki, gərək mədəniyyət evinə girmək üçün heykəlin başından tullanaydın… Heykəli yaradanın təqsiri yoxdur, heykəli qapının ağzına qoyan yəqin nəşəli olmuşdu…

O mədəniyyət evi gərək ən azı Rəşid Behbudoun xatitirinə və xatirəsinə görə saxlanılaydı. Ancaq cavan, sağlam, bundan sonra əlli ildən çox ömrü olan binanı buldozerə verdilər. Əliövsət Quliyevin abidəsi yəqin elə buldozerin  çalovundan atılıb Kürün dərin yerinə…

Əgər qalıbsa, orasını-burasını qayırıb oğlunun adıyla bir yerə qoymaq olar…

Mədəniyyət evini də dağıtdılar ki, təzə icra binası tiksinlər. Qabağında da  kimin heykəli olsa yaxşıdır? Əliövsət Quliyevin? Yox, milli öndərin…

Salyan şəhərini yadelii məmurlar dönə-dönə alt-üst ediblər, dağıdıblar, Salyanda salyanlıq qalmayıb, salyanlılar isə cınqırlarını çıxarmayıblar. Bəzən bir kəlmə sözdən ötrü bıçağı düz ürəyin başına soxan salyanlılar…

İnternetdə çox çətinliklə tapdım ki, Təlatüm Quliyev Milli Məclisdə ümumi şöbə müdiridir. Oxudum və inanmadım. Öldürsələr də, inanmaram. Cəbhədə canını verən əsgərə üçüncü dərəcəli medal verirlər ölümüdən sonra.  Fəzail Ağamalı ya Fazil Mustafa kimi başlı-qulaqlı vəhşşilərin, Aqil Abbas kimi soğanbaşların oturduğu məclisdə ümumi şöbə müdiri az qala Milli qəhrəman oldir?

Yox, məni öldürəsinz də inanmaram!

Mən belə fikirləşirəm ki, Təlatüm Quliev də İsrailin gizli xidmət zabitləri kimi məxfi əməliyyatlar həyata keçiir. Məsələn, Ağdam ərazisində keçir cəbhə xəttini, on beş-iyirmi erməni əsgərini qırıb qayıdır Bakıya. Sabah Fizuli tərəfdən, biri gün Kəlbəcər tərəfdən. Yəni indiyəcən Təlatüm yüzlərlə erməni əsgər və zabitini məhv edib, yüzlərlə ədəd texnikanı partladıb. Ermənilər verdiyi itkiləri gizlədirlər. Ancaq Təlatümün başına mükafat qoyublar. Milyom dram ya milyon komediya, dəqiq bilmirəm onların pulu necə adlanır…

Əgər yaxın vaxtlarda Koçaryanın ya Sarqsyanın ölüm xəbəri gəlsə, bilin ki, onlar öz əcəlləri ilə ölməyiblər, onları salyanlı balası Təlatüm Quliyev öldürüb…

Şöbə müdirinə əlahəzrət prezident o cür ordenləri verərdimi? Əlbəttə, verməzdi!

Vallah, bu yerdə məni ağlamaq tutdu. Bilmirəm niyə. Ya Salyanın xatirəsi məni kövrəltdi, ya o buldozerə verilmiş mədəniyyət evinin xatirəsi. Düzdür, narkotik keflənmə vəziyyətində olan salyanlıların düz qapının ağzına qoyduqları abidəni gözümün qabağına gətirəndə güldüm də. Vallah, çox arsız millətik, dərd başdan aşır, yenə gülürük…

Hə, daha Salyanda mədəniyyət evi yoxdur. Keçmiş “Kosmos” kinoteatrının orasını-burasını qayırıb adını utanmaz-utanmaz  qoyublar mədəniyyət mərkəzi…

Əlbəttə, mərkəz… Yox, hoqqa…

Mirzə ƏLİL

23. 06. 2020, Samara

FİL! DƏVƏ!…NİZAMİ OSMANUŞAĞI BÖYÜK SÖZLƏR DANIŞIR…

Стандартный

Əlibayramlı pedaqoji məktəbində oxuyanda mənə rus dilindən Ədalət müəllim dərs deyib. Biz on beş yaşındaydıq, bəlkə ona görə Ədalət müəllimə ən azı qırx yaş verirdik, sonra bildim ki, gənc imiş, heç 30 yaşı da yox imiş. Qaraqabaq, zəhmli və xeyli sinik adam idi. Qrupda əksəriyyət savadsız idi, Ədalət müəllim qızlığına, oğlanlığına baxmadan tələbəni qaldırıb ələ salmağı sevirdi…

Hərdən Ədalət müəllim lətifə də danışırdı, yəni əxlaqi nəticəsi tələbəni alçaltmağa xidmət edən lətifə. Lətifələr heç gülməli deyildi, ancaq onları çox qaraqabaq və hətta qorxulu adam danışdığından bizə gülməli gəlirdi. Lətifələrin bir neçəsi yadımdadır. Birini danışım:

Bir padşahın gicbəsər, adam biabır edən bir oğlu olur. Bir dəfə bu padşaha başqa padşah qonaq gəlir. Əvvəl gicbəsəri bir otağa salıb gizlətmək istəyirlər, yalvarıb-yaxarır, məclisdə oturmağına razılıq verirlər. Ancaq şərt qoyurlar ki, danışmasın, danışsa da, böyük sözlər danışsın. .. Məclis başlanır. Hamı yeyib-içməkdə, söhbətdə. Bir müddət ağzına su alıb oturan padşah oğlu birdən ucadan deyir: “Fil!”. Hamı, xüsusən qonaqlar, məəttəl qalır. Ziyafət davam edir. Xeyli keçəndən sonra padşah oğlu yenə ucadan deyir: “Dəvə!” Yenə hamı çaş-baş qalır…

Məclis bitəndən sonra padşah oğluna deyir ki, sən məni biabır elədin, nə fil, nə dəvə… Oğlu deyir ki, ata, axı sən özün tapşırmışdın ki, böyük sözlər danışım…

İnternetdə sosial şəbəkələrdəki azərbaycanlı akkauntlarını görəndə bu lətifə yadıma düşür. Mənim həmvətənlərim ucdantutma mütəfəkkir olublar, Platon, Sokrat, Kant yalandır. Hamısı böyük sözlər danışır.

2007-ci ildə Şirvan Kərimovun səyi və şəxsi vəsaiti ilə əfsanəv salyanlı həkim doktor Şarovanın qəbrini tapdıq və üstünü düzəltdik. Sadə açılış mərasimi də keçirdik. Salyanlılardan cəmi iki nəfər gəldi: mənim keçmiş müəllim yoldaşım Məmmədağa Əhədli və tanımadığım təcili yardım həkimi Nizami Osmanov. Bildim ki, Məmmədağa müəllim dəvət edib, tanışdırlar.

Mən doktor Nizamini həmişə minnətdarlıqla xatırlayırdım, sonra FB-da mənə dostluq da göndərdi. Tezliklə başa düşdüm ki, Nizami həkim ixtisasını dəyişib, indi ancaq böyük sözlər danışıb İnternetdə yerləşdirməklə məşğuldur. Özü də bu böyük sözləri böyük səhvlərlə yazır. Bir dəfə şəxsi poçtuna yazdım ki, postundakı kobud bir səhvi düzəltsin. Mənə yazdı ki, sən özün məndən çox səhv edirsən…

O vaxtlardan Nizami həkimi (Nizami Osmanuşağı) izləmədim. Bir neçə il keçib. İndi səhifəsinə baxıram, görürəm böyük sözlərini doxdur indi qırmızı xalça üstünə toxuyur, xalçanın üstündə səkkiz qırmızı ürək var, bir-birinə bağlanmış bu ürəkləri iki əl tutub… Üstdə də Nizami doxdurun böyük sözləri.

Deputat deyirdi, koronovirus dövlətimiz qarşısında çarəsiz qalıb.
İndi deyəsən tərsinədi. ..”

Bu, əlbəttə, böyük sözdür, belə böyük sözləri başından çıxarmaq üçün gərək aşağı hissənlə gücənəsən, belə gücənmələr bəzən qrıjaya da səbəb olur, ancaq Nizami doxdura nə qrıja? Özü-özünü söküb tikəcək…

Bu böyük sözlərin altında 55(!) layk var. Salyanın bütün liberalları, müxalifətçiləri, demokratları öz vəcdlərini və heyranlıqlarını bu həngamə fikrin altında ifadə ediblər. Onların arasında “Fəxrəddin Dolk” adlı bir nəfər də var. Yəqin xaricidir. Nizami doxdurun böyük sözlərinin şöhrəti gec-tez Azərbaycan sərhəddini adlamalıydı…

Nizami doxdurun qızıl xalçaya toxuduğu böyük sözlər bəzən ikimənalı olur, başa düşmək üçün gərək oxucu da qurşaqdan aşağını gərginləşdirib gücənə. Qrıja alsa, zərər yoxdur, gedər Nizami doxdurun qəbuluna…

Başqa bir salyanlı mütəfəkkir Valeh Hümmətoğlu da böyük sözlər hasil edir, bəsilərini elə ağ müstəviyə sərgiləyir, bəzən Nizami doxdur kimi qızıl xalçaya toxuyur.

Seçkini saxtalaşdıran xalqın çörəyi daşdan çıxar, başı qapaz altı olar, özünüdə adam yerinə qoymazlar”.

Mütəfəkkir Hümmətoğlunun orfoqrafiyasını saxlamışam, belə böyük yazıya barmaq eləyənin əli quruyar!

Ancaq yaxşı başa düşmədim. Son vaxtlar başımım işində qüsurlar yaranır. Salyana yolum düşmür ki, başımı göstərəm. Bilmirəm Nizami doxdur başa baxır ya yox…

Valeh Hümmətoğlunun şəkilləri Tretyakov qalereyasından maraqlıdır. “İvan Qroznu oğlunu öldürür” əsəri də bu şəkillərin yanında sıfırdır. Hümmətoğlu şəkil çəkdirəndə yumruğunu çənəsinin altına qoyur ya da əlini qaşının ucuna. Elə bilirsən ki, oturub Zurab Tseretelini gözləyir ki, gəlsin bunun heykəlini yapsın…

Hümmətoğlu korrupsiyanın və korrupsiionerlərin düşmənidir. Çünki korupsiyanın nə olduğunu yaxşı bilir. Çünki mərhum atası, avtovağzal rəisi  Hümmət Əliyev Salyanın ən nümunəvi korrupsionerlərindən biri olub, Salyan avtovağzalı yaranandan yeyib…

Məmmədağa Əhədli şahiddir, bir dəfə üç müəllim oturmuşduq avtovağzalın qabağındakı skamyada, danışırdıq. Hümmət rəis bizə uzaqdan baxdı, oturuşumuz xoşuna gəlmədi, yaxınlaşıb bizi zorla durğuzdu: “Gedin, qardaşlar, burda oturmayın…”

Yuxarıdakı böyük sözlərə görə Valeh Hümmətoğlu 25 layk alıb…

Təsəvvür edin ki, ağıllarını qismən itirmiş, marazma yuvarlanmış adamlar Salyanda gəlirlər hakimiyyətə. Təsəvvür etdiniz?

Və bilirsiniz bu layklar necə alınır? Nizami doxdur 55 layk almaq üçün 155 layk qoyur. İşinin adı nədir? Mübarizə aparmağa qeyrəti yox, Kantı ya Veberi oxumağa qeyrəti yox. Səhərdən axşamacan neyləyəcək. Üstəlik axşamdan səhərə qədər də vaxt var – həmişə yatmaq olmur ki…

Təxminən on ya on beş il bundan qabaq yayda kənddəydim. Məni Salyana çağırdılar. Birinin həyətində bir az oturduq, evdə ailə gərginliyi olduğundan çıxdıq şəhərə. Daha iki nəfərə də rast gəldik. Mənim yeməyimin vaxtı çatırdı – bu vaxtlar məməm dəqiqəsiylə mənim yeməyimi verirdi. Burda qalmışdım ac. Daha pis o idi ki, istidən yanırdım, başdan ayağa tər idim, ayaqqabıarımı çıxarıb ayaqlarımı sərin suya salmaq istəyirdim. Ancaq harda? Ətrafımda naqqallıq edənlərin heç biri demirdi ki, gədək evə, bir stəkan çay içək. Acıqla onlardan rədd olub qayıtdım kəndə…

İndi bir dostu evə çağırıb bir stəkan çay içirməyə qüdrəti çatmayan insanlar İnternetdə hamam suyu ilə dost tuturlar, layk qoyub layk qoydururlar, özlərini bəşər dahisi sayırlar, öz şəkillərinə vurulurlar…

Bunlar demokrat deyillər, bunlar liberal deyillər, bunlar mütərəqqi adam deyillər. Hanı bunların arvadları? Onlar da yazırlarımı? Danışırlarmı? Layk qoyurlarımı? Layk qoydururlarmı? Ya bu kişilər ünsuiyyətə yalnız özgə arvadlarını layiq və münasib bilirlər?

Bunlardan beş nəfərinin küçəyə çıxıb piket keçirməyə qüdrəti yoxdur. Gələn icra başçısı şəhəri sökür, özü bildiyi kimi tikir, yeyir, dağıdır, bunlar da aynabənddən, pərdə arasından baxıb donquldanır, kompüter dalına keçib böyük sözlr yazmağa gücənirlər…

Salyan, vaxtilə qəza mərkəzi olmuş bu şəhər bu gündədirsə, gör başqa rayonlarımız nə gündədir. Azərbaycan milləti əsrlər geriliyindədir. Dövlətin olmağıyla millət yaranmır. Dövlət özü də bir-birylə növbələşən təsadüflərin nəticəsində yaranıb…

Məndə bu insanlar, boynuma alıram, acıma hissi yox, ikrah doğurur. Elə hesab edirəm ki, Nizami doğdurun yeri dəlixanadır. Əslində gərək bu adam, əgər dorudan da içində millət, xalq yanğısı varsa, dura Salyanın kəndlərini gəzə, ehtiyacı olanı pulsuz müayinə edə, uşaqlara baxa, havayı iynə vura… Heç olmasa, İnternetdə həkim guşəsi açıb pulsuz məsləhət verə, səhiyyə maarifi ilə məşğul ola…

Yoxsa səhərdən axşamacan: Fil! Dəvə!

Mirzə ƏLİL (X.X)

08. 06. 2020, Samara

ƏLİQİSMƏT MÜƏLLİM, QORXMA, KƏLLƏ DƏ VUR!…

Стандартный

eliqismet

Bu gün təsadüfən gözümə haçansa şəxsən tanıdığım Əliqismət Lalayevin adı dəydi. Əslində “dəydi” o söz dyyil, bu ad məni elektrik cərəyanı kimi vurdu.

Tanımadığım, əvvəllər adını eşitmədiyim bir artist şikayət edir ki, Əliqismət Lalayev onun maaşını vermir.

Bunu oxuyanda çox güclü qürur hissi keçirdim. Yəni fəxr edlədim ki, mənim salyanlım artisti adam-zad saymır, maaşını da vermir.

Salyanın lıqqa suyu sənə halal olsun, Əliqismət!

Bu əməkdar artist isə bambılı kimi atılır-düşür ki, nə bilim mən əməkdaram, nə bilim mən prezidentin yolu ilə gedirəm…

Zalım balası, sən nə bilirsən prezident hansı yolla gedir? Bir yerə gedəndə dalına düşürsən ya səni özüylə aparır? Niyə səfeh-səfeh danışırsan?

Çingiz Əhmədov adlı bu artist deyir ki, prezident onun teatrına “akademik” statusu verib. Vallah, prezident bu statusu ürəyinin yumşaqlığından verib. Nəsibə Zeynalova öləndən o teatr nəinki akademik, nəinki professor, hətta tələbə statusuna da layiq deyil!

Yaxşı eləyir Əliqismət sənin maaşını vermir. Sənə nə maaş? Sən gərək özün Əliqismətə pul verib səhnəyə çıxasan!

Sən Əliqismətə bax, özünə bax. Mən Əliqismətin şəklinə baxdım, elə bildim Teymurləngin, Napoleonun şəklini görürəm. Allah, Allah, baş nə boyda olarmış! Üç mənim başım boyda! İndi gör o boyda başın içində nə qədər intellekt var!

Üz nə boyda olarmış, Allah! Belə üz elə-belə yaranmayıb! Bu başı, bu boyda üzü Azərbaycan mədəniyyəti, Azərbaycan mədəniyyət nazirliyi yaradıb. Əbülfəz Qarayev nazirliyi yeyə-yeyə burnunu böyüdüb, mənim salyanlım isə başını!

Salyanda belə başın qiyməti yoxdur! Toy yerində birinə kəllə atanda yeddi-səkkizi ağır xəsarət alır!

Ay əməkdar artist, dilini qoy qarnına, yoxsa Əliqismət sənə bir kəllə qoyar ki, qida borun dağılar və heç pula ehtiyacın qalmaz!

Eh, cavanlıq! Mən Əliqisməti 1975-ci ildə Salyanın “Qələbə! Qəzetinin redaksiyasında görmüşdüm. (Kənd poçtalyonu Əlihüseyn bu qəzetə «Qəəbə» deyirdi: gəl səəə bir «Qəəbə»verm…) Sütül, arıq uşaq idi. Bakıda, türkün məsəli, kəsilib qayıtmışdı, düzəlmişdi redaksiyaya müxbir. Köhnə nömrələrdən məqalələrin üzünü köçürür, adları dəyişdirib basməmmədi eləyirdi.

İnkişafa bax! Tərəqqiyə bax! Gör indi harda oturub! Baş boranı boyda, artisti adam saymır (bunu yaxşı eləyir), yəqin bir neçə evi və bir neçə maşını olar.

Hamısı da prezidentimizin atalıq qayğısı nəticəsində.

Öz-özümə deyirəm:  Mirzə Əlil, orda qalsaydın, bəlkə sənin də başın o yekəlikdə olardı. Hətta bəlkə boyun da uzanardı. Sənin Rusiyada nə işin var idi…

Bunu öz-özümə deyib ağladım…

Allah Əliqismət yerlimi güldürsün.

Fəxrimizdir…

Mirzə ƏLİL

05. 06. 2020, Samara

ЛЕГЕНДАРНАЯ ДОКТОР ШАРОВА НЕ ЗАБЫТА…

Стандартный

DOKTOR ŞAROVA

Salyanın əfsanəvi oftalmoloqu, Azərbaycan SSR-nin əməkdar həkimi, əslən samaralı Klavdiya Fleqontovna Şarovanın Salyan şəhər qəbiristanında məzarı. 2007-ci ildə bərpasını və qəbirüstü abidənin hazırlanmasını Samara sakini Şirvan Kərimov öz şəxsi vəsaiti ilə həyata keçirib.

Могила легендарного сальянского офтальмолога, заслуженного врача Азербайджанской ССР, уроженки Самары Клавдии Флегонтовны Шаровой в Сальяне. Восстановление могилы и установление памятника в 2007 году за счет личных средств осуществил проживающий в Самаре уроженец Зангелана Ширван Керимов.

 

Снимок сделан 22 мая 2020 года Юсифом Сулейманлы, компьютерным инженером из Баку.

BU MANISI QAPIDAN QOVURSAN, PƏNCƏRƏDƏN GİRİR…

Стандартный

электрогитара

Qırx-qırx beş il bundan qabaq Azərbaycanda elektrik gitarası dəb düşdü. Pulu olanlar yaxşısından aldılar, pulu olmayanlar elə taxta gitaranını dalına bir şnur salıb qoşdular əldəqayırma gücləndiriciyə və başladılar mələtməyə. Güclənduruculərdə də ya qapanma olurdu ya ayrı şey, elə bir qıyya qoparırdı ki, deyirdin Hitler qəbirdən dirilib gəlib təzədən almanları qaldırıb dünya müharibəsin.

Elə o vaxtın söhbətidir. Gitaraçalan qonşusu olan bir salyanlı deyirdi ki, manıs ona gün vermir. Süfrədə oturanda, uşaqlar dərs hazırlayanda bu gitaranın səsi yeməyi haram edir,uşaqları məşğələdən yayındırırdı. Salyanlı utana-utana deyirdi ki, türkün məsələsi, uşaqların anasıyla da mehribanlıq eləyə bilmir. Elə işə başlayan kimi, gitara elə hikkəylə qışqırır ki, həvəsdən salır…

İndi mən İnternetdə özlərini dünya azərbaycanlılarının lideri elən eləmiş cüvəllağıları görəndə o manıslar yadıma düşür. Gəlirsən bir iş başlayasan, bir də görürsən bu “lider”lərdən birindən müraciət gəldi. Salyanlı demişkən, nə var, ala, nə yuyulmamış qaşıq kimi düşmüsən ortalığa. Lap səni lider seçənin də…

Ancaq bu Rəşad Quliyev ki var, Kölndə yaşayır və özünü dünya azərbaycanlılarının fürüri, yəni rəhbəri elan edib, əldə-ayaqda dayanmaq bilmir, qapını bağlayırsan, pəncərədən dürtülür. Kimə müraciət eləmir! Merkelə, Şultza, Obamaya, Obamanın arvadına, Obamanın hədd-buluğa çatmamış qızlarına, ər Klintona, arvad Klintona… Bunlar cəhənnəm, özgədirlər. Rəşad Quliyev möhtərəm zat-ailləri İlham Əliyevi də rahat qoymur. Gündə iki-üç müraciət göndərir. Müraciətin 200-300 surəti isə bütün Əliyevlərə və Paşayevlərə göndərilir. Baxın:

Azərbaycan Respublikası Prezidenti,
Ali Baş Komandan Zati-Aliləri İlham Əliyev cənablarına,
Surəti: Azərbaycan Respublikasının birinci xanımı,
UNESCO və İSESCO-nun xoşməramlı səfiri,
Millət vəkili , Heydər Əliyev Fondunun Prezidenti
Xanım Mehriban Əliyevaya 
Surəti: Azərbaycan Respublikasının 
Baş Prokroru Zakir Qaralov cənablarına,
Surəti: Azərbaycan Respublikasının Ədliyyə Naziri
Fikrət Məmmədov cənablarına,
Surəti: Ali Məhkəmənin Sədri Ramiz Rzayev cənablarına və s. Adlar çoxdur. Hamısını yazsaq, Worddə yer çatmaz…

Bilirsiniz Rəşad Quliyev nə istəyir?

“…sizdən Cavid Hüseynovun prosesinə ədalətli yanaşılması üçün səlahiyyətlərinizdən, şəxsi nüfuzunuzdan istifadə edərək prosesə müdaxilə etmənizi yaxud işin ədalətli baxılması üçün xüsusi göstəriş vermənizi rica edirəm”.

Kölndə yaşayıb özünü dünya azərbaycanlılarının lideri sayan bu insan “rica edir ki”, prezident “prosesə müdaxilə etsin”, çünki futbolçu avid Hüseynon onun dostudur…

İndi bu “dünya lider”indən soruşasan: Almaniyada prezident ya kansler prosesə qarışa bilər?

Yəni demokratiya Afrikada da demokratiyadadır. Başı feodal zibiliylə dolu azərbaycanlının başı Almaniyada da feodal zibiliylə dolu qalır…

Ancaq onu deyim ki, İlham Əliyev Rəşad Quliyevin müraciətlərindən bezib. Öz ətrafında söhbət zamanı deyib ki, Mehriban xanımla mehribanlıq da eləyə bilmir, müqəddimə qurtarmamış Rəşad Quliyevdən təcili bir müraciət gəlir. Deyəsən indi bütün balıqların padşahı olmaq istəyir…

Əziz qardaşlar və bacılar! Qapılarınızı, pəncərələrinizi bərk bağlayın, İnternetə tez-tez girməyin, bir sözlə, bilin ki, lap xırda bir deşik açılsa, Rəşad Quliyev soxacaq özünü içəri…

Mirzə ƏLİL

11 İYUN — BÖYÜK MÜĞƏNNİ, İSTEDADLI BƏSTƏKAR QULU ƏSGƏROVUN XATİRƏ GÜNÜ

Стандартный
11 İYUN — BÖYÜK MÜĞƏNNİ, İSTEDADLI BƏSTƏKAR QULU ƏSGƏROVUN XATİRƏ GÜNÜ

Qulu Əsgərov (1928-1987) — Azərbaycan müğənnisi, bəstəkarı. Tanınmış xanəndə və pedaqoq.

Əsgərov Qulu Rüstəm oğlu 18 dekabr 1928-ci ildə Salyan şəhərində anadan olmuşdur. Gənc yaşlarında rayon teatrında çıxış etmiş, Xalq Çalğı Alətləri ansamblına rəhbərlik etmişdir. 1953-cü ildə Gənc istetadların respublika olimpiyadasının qalibi olmuşdur. Qulu Əsgərov 1953-1958-ci illərdə Asəf Zeynallı adına Bakı Musiqi texnikumudə təhsil almışdır.

Burada Azərbaycanın görkəmli xanəndələrinin (Seyid Şuşinski, Nəriman Əliyev) ifaçılıq ənənələrini mənimsəmiş və muğamın sirlərinə dərindən yiyələnmişdir. Qulu Əsgərov bütün muğam dəstgahlarını yüksək peşəkarlıqla və ən incə cizgiləri ilə dinləyiciyə çatdıra bilirdi. Qulu Əsgərov yaradıcı xanəndə idi. O, xalq arasında dillər əzbəri olan bir sıra mahnı və təsniflərin müəllifidir.

Onun lent yazıları AzTV Fondunda qorunur, yeni gələn nəsil tərəfindən ilhamla ifa olunur. Xanəndə uzun illər boyu Azərbaycan Dövlət Opera və Balet Teatrı nda solist kimi çalışmışdır. O, bu teatr səhnəsində muğam operalarında bir sıra yadda qalan obrazlar yaratmışdır : Məcnun, İbn-Salam, Kərəm (Üzeyir Hacıbəyov – “Leyli və Məcnun”, “Əsli və Kərəm”), Aşıq Qərib (Z.Hacıbəyov- “Aşıq Qərib”), Şah İsmayıl (M.Maqomayev-Şah İsmayıl) obrazlarını böyük aktyorluq məharəti ilə hərtərəfli açmağa nail olmuşdur.

Qulu Əsgərov xanəndəlik sənəti üzrə böyük bir ifaçı nəsli yetişdirən gözəl müəllim olmuşdur. Onun davamçıları olan xanəndələr muğam sənətində nailiyyətlər əldə edərək, ustadın ənənələrini yaşadırlar.

Qulu Əsgərov 11 iyun 1987-ci ildə 58 yaşında vəfat edib.

 

 

4 APREL — SALYANLI XALQ ARTİSTİ ƏLİ ZEYNALOVUN DOĞUM GÜNÜ

Стандартный

Əli_Zeynalov

Əli Yusif oğlu Zeynalov (1913 — 1988) — Azərbaycan xalq artisti (1964), Ermənistan əməkdar artisti (1939), M.F.Axundov adına Respublika Mükafatı laureatı (1965), görkəmli aktyor.

Xalq artisti Əli Zeynalov Azərbaycan teatr və kino sənətində səhnə və ekran hadisələrini real həyat faktı kimi təqdim edən, yaratdığı maraqlı, dolğun rolları tamaşaçıların həmsöhbətinə çevirən istedadlı aktyorlarımızdan biri olub.[1]

Əli Yusif oğlu Zeynalov 4 aprel 1913-cü ildə Salyanda anadan olub. Atası Yusif Zeynalov (1887-1965) ilk əlifba kitabının müəllifidir. Uzun illər pedaqoji fəaliyyətlə məşğul olub. Əli Zeynalov da öz atasının yolunu davam etdirib. Pedaqoji təhsil alıb. Aktyorluğa marağı böyük olduğundan müxtəlif dərnəklərə üz tutub. 1928-ci ildə Biləsuvar kənd cavanlarının hazırladığı «Şeyda» tamaşasındakı baş rolu ilə çoxlarının rəğbətini qazanıb. Bakı Pedaqoji və Teatr Texnikumlarını (1933) bitirdikdən sonra o, bir müddət Moskva teatrlarında istehsalat təcrübəsi keçib, geri döndükdən sonra Şəki Dövlət Dram Teatrında işləyib.

İrəvan Tearında (1934-1935), Dram Teatrında (1945-1975) işləyib. Əli Zeynalovun uzun illər rejissor Tofiq Kazımovla fəal yaradıcılıq əlaqəsi ona gözəl sənət uğurları gətirib.İlyas Əfəndiyevin «Sən həmişə mənimləsən» pyesində bu iki sənətkar – quruluşçu rejissor Tofiq Kazımov və Həsənzadə rolunun ifaçısı Əli Zeynalov böyük uğur əldə ediblər. Yumşaq tembrli gözəl səsə, aydın diksiyaya malik оlan Əli Zeynalоv bədii qiraət ustası kimi də tanınmışdı. İncəsənət İnstitutunda «səhnə danışığı» fənnindan dərs deyib.

Əli Zeynalov 1988-ci ildə dünyasını dəyişib.

 

«MOLLA NƏSRƏDDİN»: SALYAN ÜÇÜN TARİXİ VƏ AKTUAL ŞƏKİL

Стандартный

 

 

 

Народная школа в Сальянах

Salyanda Əbdüləziz Babazadənin təlimxanası

19014-20 НАРОДНАЯ ШКОЛА В сАЛЬЯНАХ

 

  • Müəllim: Bu uşağı niyə bura gətiribsən?
  • Allah xatirəsi üçün, bunu burada dümük ediniz, qorxuram gedə Kürə düşə.

В Сальянах детей отдают в школу, потому что они оставаясь без надзора, могут утонуть в Куре.

«Molla Nəsrəddin», 1914-20

 

 

HƏSƏN MƏMMƏDOVUN XATİRƏSİNƏ

Стандартный

SALYAN ŞƏHƏRİ

Salyanın ən geniş küçəsi gərək bu insanın adını daşıyaydı. Ən böyük bağda onun heykəli qoyulaydı. Gərək Salyanın hər məhəlləsində kinoteatr olaydı və ən böyüyü də Həsən Məmmədovun adını daşıyaydı.

İndi Salyanda bir dənə də kinoteatr yoxdur…

Hər məhəllədə məscid var və bu məscidlərdə İranın şarlatan və tiryəkçi ruhanilərindən gələn risalələr salyanlıların başına yeridilir…

Gündüz-günorta tiryək, anaşa satılan məhəllələr də var…

Bura Bakıdan təyin olunan deputatlar qoyun sürüləri saxlatdırırlar, nar, üzüm bağları saldırırlar, balıq tutdururlar, şitilik becərdtirirlər…

Kino mədəniyyətdir, mədəniyyət göstəricisidir. Və kino həm də ölkənin, millətin inkişaf göstəricisidir, çünki kino özü istehsalatdır, sənayedir. Amerika kinosuna, Amerika sənayesinə baxın – fikrim aydın olar.

Azərbaycanda indi kino yoxdur, çünki istehsalat yoxdur, sənaye yoxdur.

Kino ümumuyyətlə inkişaf göstəricisi və faktorudur, o cümlədən şəxsiyyət inkişafının. Kino, Baxtinin termologiyasıyla desək, dialoq sənətidir – kinoda insanlar danışırlar – bir-birləriylə, özləriylə, hakimiyyətlə, Yaradanla…

Din insanı susdurmağa yönəlib, salyanlı mollanın məqsədi salyanlını düşünməyə, danışmağa öyrətmək deyil, salyanlı mollanın məqsədi şarlatan və tiryəkçi İran ruhanisindən gələn risaləni salyanlının başına yeritməkdir.

Teatr, kino olmayan yerlərdə hökmən fanatizm, cəhalət ayaq tutub yeriyəcək. Ruhanilər də aktyor, oyunbazdırlar, mərhum Yaşar Qatarev Şeyx Nəsrullahdakı dahi aktyorluq keyfiyyətini qeyd edirdi. Və vaxtilə gün ərzində dörd-beş seans Salyan kinoteatrını ağzınacan dolduran salyanlılar indi molla tamaşalarına yığılıarlar….

Bəlkə də haçansa kinematoqraf Salyana qayıdacaq və balaca salyanlılar dünya kinosunun cazibəsiylə özləri aktyor, rejissor olmaq arzusuna düşəcəklər. Yəqin bir vaxt Həsən Məmmədov da beləcə aktyor olmaq həvəsinə düşüb.

Həsən Məmmədov Azərbaycan kinosunda bəlkə də yeganə yüzfaizlik kino aktyorudur. Kamera qabağında dayanmağa bu insanın anadangəlmə istedadı olub.

Ancaq Həsən Məmmədov yeganə salyanlı aktyor deyil. Bəlkə də bir gün Salyanda bu şəhərdən, bu rayondan çıxmış gözəl aktyorların adına bağ salınacaq. Və orda hökmən Ağamməd oğlu Həsənin də heykəli olacaq…

X.X.

22.11. 15, Samara

22 NOYABR — HƏSƏN MƏMMƏDOVUN DOĞUM GÜNÜ

Стандартный
22 NOYABR — HƏSƏN MƏMMƏDOVUN DOĞUM GÜNÜ

Məmmədov Həsən Ağaməmməd oğlu (1938-2003) — Azərbaycan teatr və kino aktyoru, Azərbaycanın xalq artisti (1982), SSRİ (1981) və Azərbaycan (1986) Dövlət mükafatları laueratı.

HƏSƏN MƏMMƏDOV 2

Həsən Ağaməmməd oğlu Məmmədov 1938-ci il noyabr ayının 22-də Salyan rayonunda doğulmuşdur. Burada 2 saylı orta məktəbi 1956-cı ildə bitirmiş və Azərbaycan Dövlət Universıtetinin fizika-riyaziyyat fakültəsinə daxil olmuşdu. İkinci kursda universitetdən çıxmış və bir müddət müxtəlif teatrların yardım heyətində aktyorluq etmişdir.

1962-ci ildə Mirzağa Əliyev adına Azərbaycan Dövlət İncəsənət İnstitutunu bitirmişdir. Tələbəlik illərində müəyyən fasilələrlə Dövlət radiosunda (1960-1961) işləmişdir. H.Məmmədov məşhur səhnə xadimi Mehdi Məmmədovun kursunu 1962-cı ildə bitirib və təyinatla Akademik Milli Dram Teatrına göndərilmişdir. O, elə həmin ildən kinoda da fəaliyyət göstərmişdir. H.Məmmədov 50-dən çox filmdə çəkilmişdi.

Aktyorun rollar siyahısında milli və Avropa klassiklərinin, çağdaş Azərbaycan və əcnəbi dramaturqlarının əsərlərinin tamaşalarındakı səhnə obrazları var.

Kinoda çəkildiyi çoxsaylı rollar Həsən Məmmədovun yaradıcılıgında xüsusi yer tutur. O, «Azərbaycanfilm»də istehsal olunmuş «Böyük dayaq» (Qaraş), «Arşın mal alan» (Əsgər), «Gün keçdi» (Oqtay), «Arxadan vurulan zərbə» (Qəmərlinski), «Bizi bağışlayın» (Nəriman), «Birisi gün gecə yarısı» (Baba Əliyev), «İstintaq» (Murad), «Dədə Qorqud» (Dədə Qorqud), «Axırıncı aşırım» (Abbasqulu ağa Şadlinski), «Sevil» (Balaş), «Yeddi oğul istərəm» (Bəxtiyar), «Bir cənub şəhərində» (Murad), «Qızıl qaz» (Fərman), «Bakıda küləklər əsir» (General), «Alma almaya bənzər» (Qurban), «Səmt küləyi» (Əlibala), «İstintaq davam edir» (Əzimov), «Şahid qız» (Polkovnik), «Qəm pəncərəsi» (Məmmədhəsən əmi), «Papaq» (Mirzə Səfər), «Həm ziyarət, həm ticarət» (Əlimurad), «Zirvə» (Kamil) filmlərində aparıcı rollar oynamışdı.

Həsən (Əbülhəsən) Ağaməmməd oğlu Məmmədov teatr və kino sənətində göstərdiyi xidmətlərə görə 1971-ci il 18 noyabrda Azərbaycan Respublikasının əməkdar artisti, 1 dekabr 1982-ci ildə isə xalq artisti fəxri adlarına layiq görülmüşdü. «İstintaq» bədii filmindəki Murad roluna görə 5 noyabr 1981-ci ildə SSRİ Dövlət, «Birisi gün gecə yarısı» kino lentindəki Baba Əliyev obrazı üçün Azərbaycan Respublikasının Dövlət mükafatları ilə təltif edilmişdi.

H.Məmmədov 2003-cü il 26 avqustda vəfat etmiş, II Fəxri Xiyabanda dəfn edilmişdir.

Гаса́н Маме́дов (Абдулгасан Агамамед оглы, 22 ноября 1938, Сальяны, СССР, АзССР — 26 августа 2003) — советский и азербайджанский актёр, Заслуженный артист Азербайджанской ССР (1982), Народный артист Азербайджанской ССР.

Прежде чем стать актёром, он собирался посвятить себя точным наукам. Приехав в Баку из Сальяны, он в 1956 году поступил в Азербайджанский государственный университет на физико-математический факультет, но проучился там всего два года. Окончил Азербайджанский государственный театральный институт им. М. А. Алиева.

С 1962 по 1972 годы работал в Азербайджанском драматическом театре, где сыграл немало запоминающихся ролей.

Ушёл из жизни 26 августа 2003 года.