Tag Archives: İsgəndər Həmidov

AZƏRBAYCANDA MƏĞRUR NƏSİL YETİŞİBSƏ, ƏLİYEVİN SAYƏSİNDƏ YOX, ƏLİYEVƏ RƏĞMƏN YETİŞİB

Стандартный

AZƏRBAYCAN ORDUSU

90- cı illərin sonuna yaxın bir dəfə Samara dəmiryol vağzalında dörd azərbaycanlı ilə danışdım, Bakıdan gəlirdilər, Sibir tərəfə getməliydilər. Dedilər ki, ağdamlıdırlar. “Hökumət torpaqlarımızı alsaydı, qayıdardıq evimizə”, — deyib sızıldadılar.

Gəncliyi ya yetkin yaşı birinci Qarabağ müharibəsi dövrünə düşənlərin əksəriyyəti bu fikirdəydi ki, hökumət, yəni Əliyev — əvvəl ata, sonra oğul – Qarabağı ermənilərdən almalıdır.

Onlar demirdilər “gedək torpaqlarımızı alaq”. Onlar deyirdilər “torpaqlarımızı Əliyev alsın”.

O nəsil məğlub nəsil idi.

“Məğlub” sözü təhqir deyil, qınaq da deyil, sadəcə faktdır. Ancaq problem təkcə məğlubluq deyildi.  Müharibələrdən məğlub çıxan millətlər çox olub. Yıxılıblar, sonra durublar. Türklərin də məğlubiyyəti az olmayıb. Almanlar iki dünya müharibəsində məğlub olublar. Yaponiya ağır məğlubiyyətə uğrayıb.

Ancaq bütün bu hallarda söhbət müharibənin nəticələrindən gedir. Azərbaycanlıların məğlubiyyəti yalnız qismən hərbi məğlubiyyət idi. Azərbyaycanlıların əksəriyyəti xalqın guya özünün tələb etdiyi müharibə başlanan kimi müharibədən yayındı.

Sonradan Azadlıq meydanı adlandırılmış Lenin meydanına az qala milyon adam yığılırdı. Hamı da bir ağızdan qışqırırdı ki, ölməyə hazırdır. Kabab çəkirdilər, səfeh şeirlər oxunurdu, nitqlər söylənilirdi, fəhlə işə getmirdi, tələbələr dərsi buraxıb meydanlarda bomj həyatı keçirirdilər. Müharibə başlanan kimi bu milyondan cəmi bir neçə min müharibəyə gedən oldu. Qalanı qaçıb dağıldı.

1992-ci ildə və 1993-cü ildə yayın bir ayını Azərbaycanda olmuşam. 18 yaşlı kənd uşaqlarını kənd yollarında, heyvan dalında, əkində, biçində tutub basırdılar cəbhəyə. Az sonra ölüm xəbərləri gəlirdi. Cəbhə hökuməti də belə eləyirdi. Nitq deyənlər hakimiyyətə gəlib güzəran qururdu.

İndi Rusiyada yaşayan və yaşı 45-dən 60-a qədər olan azərbaycanlı kişilərin əksəriyyəti müharibədən qaçıb. Mən bunu yəqin bilirəm. Mən on iki il ərzində Azərbaycan diaspor təşkilatının qəzetini çıxarmışam. Həmişə müharibədə iştirak etmiş insanları axtarmışam. Təəssüf ki, doğrudan da döyüşlərdə iştirak etmiş soydaşımız tapılmırdı. Birini mənə nişan verdilər, görüşdük, cəbhəyə getməyindən söhbət açdı. Çox səmimi oğlan idi. Boynuna aldı ki, əməlli-başlı döyüş görməyib, üstəlik günlərin bir günündə …qaçıb, silahı da, səhv etmirəmsə, satıb…

Mən ondan heç nə yazmadım. Yaxşı ki, onun kürəkəni tapıldı. O, doğrudan da döyüşmüşdü…

Sıravi insanlarda günah yoxdur. Eyni adamları yığıb bank yarmağa da ağarmaq olar, düşməndə olan yüksəkliyi almağa da. Buna şübhəm yoxdur. Kollektiv xalq iradəsinin daşıyıcısı və ifaçısı olan lider lazımdır. Özünə təvazödən çox uzaq “Elçibəy”adını götürmüş Əbülfəz Əliyev zəif adam idi, ətrafındakıların əksəriyyəti isə həlləm-qəlləm, lotu-lotu, başıpozuq.  İsgəndər Həmidov vaxtaşırı yüz-yüz əlli səriştəsiz polisi cəbhə bölgəsinə aparıb qırdırırdı. Əbülfəz Əliyev siyasi liderə yaraşmayan millətçi ritorika ilə  Rusiyanı da, İranı da Azərbaycana düşmən elədi…

Kim nə deyir desin, 1918-ci ilə qədər azərbaycanlıların milli dövləti olmayıb. Ona görə də bizim hərbi tariximiz də yox idi. Biz Səfəvi ordusunda osmanlılarla, rus ordusunda osmanlılarla və iranlılarla vuruşmuşuq. Yəni bizim babalarımız, əlbəttə, vuruşublar. Milli Azərbaycan dövləti 1918-ci ildə yaranıb və azərbaycanlılar ilk dəfə Azərbaycan dövlətinin sərhədlərini və sərhədlər daxilindəki maraqlarıni qoruyublar. Bu, iki ildən də az çəkib. Hərbi ənənələrin yaranması üçün bu, çox azdır.

Və fəlakətlə bitən birinci Qarabağ müharibəsindən çıxan nəsil nəinki məğlub nəsildir. Bi nəsil məğlubiyyətlə barışmış, milli təhqiri yeyib üstündən su içmiş nəsildir. Bu nəsil milli rüsvayçılığı psixoloji zədə kimi yaşamayıb, bu nəsil sadəcə itki ağrısını duyub və gözləyib ki, Əliyev (ata ya oğul) torpaqları alsın.

Bu nəsil demirdi ki, “alaq!”

Meydana yığılan milyondan, lap beş yüz mindən orduya könüllü getmiş on-on beş mini çıxın. Yerdən qalanlar bu və ya digər şəkildə yeni yaranmış milli dövlət uğrunda döyüşdən yayınıblar. 1992-ci ildə, 1993-cü ildə məzuniyyətdən qayıdanda fərarilərdən mənimlə bir vaqonda gedənlər çox olublar…

Ona görə də indi Rusiyada yaşayan 45-60 yaşlı azərbaycanlıların zarıltısı səmimi deyil. İndi onlardan bəlkə də orduya pul köçürənlər də var. Yəni elə bil qan haqqı ödəyirlər. Burunlarına iy dəyib. Ordu irəliləsə, bunların burda qolu-qanadı qalxar, yaxşı alver yerləri uğrunda mübarizədə erməniləri sıxışdırarlar…

ATALAR VƏ OĞULLAR

İndiki gənc azərbaycanlı nəslin öz atalarından fərqləndiyi göz qabağındadır. Əslində İlham Əliyev və oun ətrafı əllərində olan bütün tükənməz resurslardan istifadə edib ki, böyüyənin başından basılsın, insanlarda azad vətəndaşlıq ruhu yox, köləlik instinkləri olsun. İlham Əliyev – bu bəlkə də tərbiyəsi, içində böyüdüyü mühitlə bağlıdır – insan ləyaqətini nəinki vacib dəyər saymır, İlham Əliyev ölkə əhalisinə sahibkarın ona xidmət edən adamlara baxdığı kimi baxır. Ləyaqətini nümayiş etdirən, ləyaqətini müdafiə edən hər kəs dövlətə qarşı qiyam etmiş olur, çünki İlham Əliyev də bir fransız monarxı kimi “dövlət – mənəm” iddiasındadır. İlham Əliyevin rəhbər olduğu illərdə minlərlə insan polis dəyənəyinin altına düşmüş, illərlə türmə çəkmiş, işgəncələrə məruz qalmışlar.

İstər siyasətdə, istər iqtisadiyyatda, istərsə də inzibati idarəçilikdə İlham Əliyevin niyyəti Azərbaycanda müti, qıpıq kütlənin yetişdirilməsi olub. İlham Əliyev on illərlə  ofisiantları, mal-qara oğrularını, peşəkar fırıldaqçıları, banditləri rayonlara  başçı təyin edib. Sədərəkli quldur Tahir Kərimov neçə il salyanlıları alçaldıb. Salyan gəclərinin onun başına gül səpdiyini bütün ölkə gördü. Lənkəranı bir vaxtlar Neftçalanı xaraba qoymuş oğrubaşı Taleh Qaraşov zəli kimi sümürür. Lənkəranın, Lerikin, Cəlilabadın, Salyanın torpaqları deputatlar, nazirlər tərəfindən zəbt olunub, Neftçalanın zəngin balıq sərvəti Kəmaləddin Heydərov və onun yaxınları tərəfindən mənmsənilir. Şamaxı, Oğuz, Qəbələ də elə. Rejimə yaxın adamlar rayonlara yadelli işğalçılar kimi soxulurlar, yerliləri bir qarın çörəyə çalışan muzdurlara çevirirlər.

Soğan kimi soyulan insanların uşaqları bu gün qəhrəmanlıqla döyüşürlər, ölürlər! Onları soyanların, sərvətlərini mənimsəyənlərin uşaqları hardadırlar?

İlham Əliyev əhalinin təşkilatlanmasından, özünüidarədən o qədər qorxur ki, hətta çoxsaylı bələdiyyələrə xalq öz namizədlərini seçə bilmir. Milli məclis əxlaqsız, prinsipsiz, tamahkar insanların yuvasına çevrilib. Ölkədə məhkəmə yoxdur. İlham Əliyevin dövründə nə qədər insan şərlənib, nə qədər qanuna zidd məhkəmə qərarları çıxarılıb!

Son bir neçə ildə ölkədə vətəndaş ləyaqətinə toxunan, azərbaycanlıları başqa millətlərin yanında xəcalətli edən hadisə baş verib. Prezidentin arvadı, nağıldakı balıqçının arvadı kimi, padşah olmaq istəyib və hələlik ərinin birinci müavini olub. Mənim şübhəm yoxdur ki, Amerikada da, Avropada da bu arvad “vitse-prezident”liyinə görə Azərbaycana gülürlər və o ölkələrdə yaşan soydaşlarımız yəqin ki, çox əziyyət çəkirlər. Mən hələ akademiyanı paşayevlərin doldurduğunu, bütün böyük bizneslərə ailənin nəzarət etdiyini demirəm. Ölkə vətəndaşlarının gündəlik dolanışıqları üçün özlərini oda-közə vurduqları halda bu ailənin uşaqları hələ qundaqda ikən biznes sahibi olurlar, ayaq tutub yeriyən kimi Avropa paytaxtlarında kefə qurşanırlar.

İndi bütün bu qabığından özəyinəcən korrupsiya hopmuş sistemin mühəndisi və qarantı, İlham Əliyev, ermənilərlə uğurlu müharibə aparır.

Öz fikrimi deyirəm: Ermənilərlə müharibə gedir, ancaq müharibəni İlham Əliyev aparmır. Müharibəni yəqin ki, türk hərbçilərinin rəhbərliyi altında məğrur və igid Azərbaycan əsgər və zabitləri aparırlar. Xoşbəxtlikdən, İlham Əliyev yalnız ölkə əhalisinin az hissəsinə lakey əxlaqı, lakey düşüncə və davranış tərzini aşılaya bilib.

İndi yaşı otuza qədər olan gənclər İnternet dövründə böyüyüblər. Onların ünsiyyət dairəsi – bütün dünyadır. Onlar üçün  insan ləyaqəti, şəxsiyyət azadlığı ən mühüm dəyərdir. Onlar üçün ruh, düşüncə və yaşayış istiqlaliyyəti mühümdür. Ruh, düşüncə, hərəkət müstəqilliyini dəyər sayan insanlar öz həyatlarına dövlətin müdaxiəlsini qəbul etmirlər. Onlar həm də bilirlər ki, ölkə onlarındır, Əliyevlərin və Mehriban xanımın deyil, ona görə də ölkənin idarəsi də, müdafiəsi də, işğaldan azadlığı da onların işidir. Ona gərə bu nəsil demirdi ki, «hökumət alsın”, “Əliyev alsın”. Bu nəsil “”alaq!” dedi.

Azadlıq müharibəsini aparan yeni nəsildir. Məhərrəm Əliyev kimi yerinəişəyən baş hərbi müşaviri olan komandanın 59 yaşında birdən iradə və əzm göstərməyinə yalnız sadəlövh insanlar inana bilərlər.

İlham Əliyev müharibənin rəhbəri, aparıcısı deyil. O, spikerdir. Deməliyəm ki, yaxşı spikerdir. Niyə yaxşı cəhətini deməyəsən?

Mən də hamı kimi, çətinliklə də olsa, qələbəyə inanıram. Ancaq müharibənin necə bitəcəyindən asılı olmayaraq Azərbaycanda yeni nəslin, məğrur, istiqlal və demokratiya tələbli, insan ləyaqətini, şəxsiyyət azadlığını ən önəmli dəyər bilən nəsil yetişir. Və yəqin ki, bu nəslin  ölkədəki arxaik, korrupsioner idarəçiliyə, katdaçılığa son qoymağa iradə və əzmi çatacaq.

Xeyrulla XƏYAL

07. 10.2020, Samara

NURƏDDİN XOCA! MƏN SİZİ ŞƏHİD ŞAİQ BƏŞİROVUN ÖLÜMÜNDƏ MÜQƏSSİR BİLİRƏM!

Стандартный

 

Nurəddin_Xoca.jpg

Bir həftə bundan qabağacan adını eşitmədiyim v, təbii ki, heç yerdə çəkmədiyim və yazmadığım Nurəddin İsmayılov (Xoca) məni öz saytında çox güman ki, Frenk Elkaponinin sifarişi ilə  “başı xarab” və “şərəfsiz” adlandırıb. Üstəlik sonra mənə yazır ki, “sən Ərəseyə qaçanda mən vuruşurdum”.

Onu deyim ki, mən Rusiyaya 1981-ci ildə gəlmişəm. O vaxtlar Azərbaycan teleiziyası ilə həftədə iki dəfə erməni verilişi gedirdi və Heydər Əliyevin sevimli müğənnisi Nairi Allahverdiyanın konserti olurdu. Yəni həyat gözəl idi. Nə qaçmaq? Süleyman Rüstəm cənnət görmək istəyənləri Azərbaycana çağırırdı…

İndi Nurəddin İsmayılovun qürrələndiy “meydan inqilabı” və müharibə haqqında mülahizələrim.

Məndə çoxdandır ki, “Meydan hərəkatı”na xeyli sual yaranıb. Yüz minlərlə adamın bir neçə il ərzində Meydana yığılıb durmağına ehtiyac vardımı? Bir göz qırpımında vətənpərvərə, millətçiyə dönmüş dünənki lotu-potuya etibar eləmək olardını? Sabir Rüstəmxanlıya etibar etmək olardımı? Vətənpərvər olsa da, ipinin üstünə odun yığmalı olmayan Xəlil Rzaya necə? Uzun illər araq xəstəsi olmuş ortabab dilçi və ondan da aşağı ədəbiyyatçı  Aydın Məmmədova necə? Bəs arxaik üslublu, arxaik düşüncəli Əbülfəz Əliyevə (Elçibəy)? Hələ mən Nemət Pənahov kimi tamamilə odioz şəxsiyyətləri demirəm.

Bu Meydana necə müsbət hadisə kimi baxmaq olar ki, bir neçə ilin duruşundan, yürüşündən, qırılışından sonra Rəhim Qazyev kimi cüvəllağılar,  İsgəndər Həmidov kimi başıpozuq və oğru milisioner yüksək və ən məsul vəzifələri alırlar? Bəs Hafiz Hacıyev? Necə olur ki, sifətində damğa yeri qalmayan bu üzdəniraq şəxsiyyət balıq naziri olur?

Bunlar heç. Necə olur ki, 20 yanvarda Meydan rəhbərlərindən heç birinin burnu da qanamır? Onların hamısı sadə qəlbli insanları tankların qabağına göndərib özləri arvadlarının qucağına girib yatmışdılar. Niyə və kimlər o insanları labüd ölümə göndərmişdilər? Onlar cinayət məsuliyyəti daşımırmı? Onlar ölənlərin ailələrinə kompensasiya ödəməlidirlərmi?

O ki qaldı müharibəyə, o, bizə qələbə və şərəf gətirmədi. Əlbəttə, qeyrətlə vuruşmuş, həyatlarını ya da sağlamlıqlarını vermiş bütün insanları xatirəsi qarşısında baş əyirəm və bu xatirənin saxlanması üçün səylər də edirəm. Ancaq bu müharibə qaçılmaz idimi?

Ermənilər Qarabağda Azərbaycandan ayrıldaqlarını 1988-ci ilin əvvəlində elan ediblər. Bizim üçün ən rasional qərar sitüasiyanın elə o şəkildə dondurlulmağı olardı. Qoy ayrı yaşasınlar. Ermənistanla yol da açsınlar. Biz də ətrafı möhkəmləndiririk. Belə yüz il və daha çox yaşamaq olardı. Bəlkə bizdə yüksək inkişaf, o cümlədən demokratik dəyşikliklər olsaydı, Qarabağ erməniləri qərarlarını dəyişərdilər. Ancaq Şuşa dağlarına “qrad”lar qoyub Stepanakerti atəşə tutmaq gec-tez faciə ilə nəticələnəkdi. Nəticələndi də. Onu deyim ki, “qrad”larla vurulan Stepanakertdən əhali qaçmadı, vurulmayan Şuşadan isə əhali qaçıb getmişdi…

Orda Rəhim Qazıyev hələ özünə qarşı sui-qəsd hoqqası da düzəltmişdi, altı əsgər ölmüşdü, özü sağ qalmışdı. O adamın yeri ömürlük türmədir…

Yəni “bəylər” bu müharibənin nəticələrini görməliydilər, ancaq nəinki görmürdülər, üstəlik Rusiyaya, İrana xox gəlirdilər.

İran kimi qüdrətli dövlətlə sərhədi söküb yıxan insanlarda ağıl var? Məsuliyyət hissi var?

İndi konkret Nurəddin İsmayılovun şücaətləri barədə. Bu barədə məlumatım yoxdur. Onu bilirəm ki, İsgəndər Həmidov və Nurəddin kimi adamlar küçələrdən, yollarda tutulan və təlim görməmiş kənd uşaqlarını cəbhəyə basırdılar və iki gündən sonra ölüm xəbərləri gəlirdi.

Bu gün şəhid Şaiq Bəşirovun doğum günüdür. 26 sentyabr 1974-cü ildə anadan olub, 18 yaşı tamam olan gün tutub aparıblar cəbhəyə. Apreldə vurulıub.

18 yaşında!

Hardaydı o meydana yığılan yüz minlərlə kişi ki, 18 yaşlı uşağı güllə qabağına verirdiniz? Çoxu da Sovet Ordusunda xidmət eləmişdi, indiyəcən sovet formasında şəkillərini İntetnetə qoyurlar. Hardaydılar? Meydana yığılıb kabab yeməyə, çəpik çalmağa, heyvərə nitqlərə, heyvərə şeirlərə qulaq asıb məzələnməyə nə vardı ki?

Nurəddin İsmayılov! Şaiq Bəşirovun ölümündə siz müqəssirsiniz!

Qürrələnməyin Qürrələnməli bir şey yoxdur!

Xeyrulla Xəyal

26.09. 2019, Samara

MEYDAN GÜNDƏLİYİ: 18 MAY 1992

Стандартный

adalet_tahirzade

18 may 1992.

Ali Sovetin sessiyası  Jurnalistləri zala buraxmadılar. Mətbuat işçiləri üçün olan zal-da televizorla baxdıq (buradabirbaşa göstərilir).18.18. Ziyad Səmədzadə deputatları qeydiyyatdan keçməyə çağırır. 229 nəfər iştirak edir. Yetərsay 240 nəfərdir. Deyilənə görə, 249 nəfər aşağı-da katiblikdə qeydə alınıb.Bu dəfə operatorlar demblok oturan tərəfi göstərir.18.27. 241 nəfər iştirak edir. 9 nəfərin kartoçkası yoxdur. Sessiya başlaya bilər.18.27. Ziyad Səmədzadə açır: Sessiya bu gün öz işini qurtarmalıdır. Read the rest of this entry