Tag Archives: Bəxtiyar Vahabzadə

QARILARA BAYRAQ ÖPDÜRMƏYİN, CƏNABLAR! AYIBDIR…

Стандартный

Alvina Marqusyan

Yuri Andropovun SSRİ-nin başında olduğu az vaxt ərzində xeyli yöndəmsiz qərarlar çıxarılırdı və bu qərarların törədə bləcəyi ziyanın qabağını ancaq onların icra olunmamağı alırdı.

1983-cü Moskvada “Sovet ictimaiyyətinin antisionizm komitəsi” yaradıldı. O vaxt SSRİ-nin İsraillə diplomatik münasibətəri yox idi və sionizm Sovet İttifaqında faşist ideologiyasına bərabər tutulurdu. Əlbəttə ki, KQB-nin yatratdığı bu komitəyə görkəmli sovet yəhudiləri salınmışdılar. Onların içində gözəl bəstəkar, əfsanəbvi və bu gün də azarkeşlərin qəlbini titrədən “Futbol marşı”nın müəllifi Matvey Blanter də vardı.

Komitə üzvlərindən biri tanınmış şərqşünas və ədəbiyyətşünas İosif (İsraeli) Braginski idi. Yeri gəlmişkən, Braginski 1905-ci ildə Bakıda anadan olub… Elə həmin il, yəni 1983-cü ildə mənim elmi rəhbərim unudulmaz alim və gözəl insan Xalıq Koroğlu mənə danışırdı ki, Braginskidən soruşub ki, sən niyə o komitəyə üzv olmusan, yəqin səni məcbur ediblər. Braginski deyib ki, “yox, mən könüllü girmişəm, çünki mən sionizmin əleyhinəyəm”. Koroğlu deyib ki, sionizmin əleyhinə olsan da, sənə heç kim inanmayacaq…

İndi mən Azərbaycanda yaşayan erməni arvadın Azərbaycan bayrağını öpdüyünü görəndə bu, yadıma düşdü. Yəqin ki, erməni arvad Azərbaycanı sevir, müharibənin əleyhinədir, Ermənistan hökumətinə də rəğbəti yoxdur.

Ancaq bayraq öpdürmək niyə?

Kim ona inanar?

O ağbirçək bayrağı özü öpmək istəsəydi də, gərək qoymayadılar. Bu, estetik cəhətdən də yöndəmsizdir. Adam öz başına ikiəlli qapaz salmaq istəyir…

Bu qocalar…
Mərhum anam yadıma düşdü, ağladım… İndi özüm də o yaşa çatıram…

İlahi sən insanları necə sınaqlara çəkirsən…

Brejnev Azərbaycana gələndə Heydər Əliyev 70-80 yaşlı qocaların boyununa çalın-çarpaz qırmızı lent saldırır və sovet rəhbərinin qarşısında oynadırdı…

Bəxriyar Vavabzadə, öz qulağımla eşitmişəm, bizə dərs vaxrı deyirdi: yaxşı, qocaların boynuna lent salmısınız. Niyə oynadırsınız?

Bəxtiyar Vahabzadə özü həmin qocaların yaşına gələndə Heydər Əliyevin qabağında oynayırdı…

İlahi, keç günahımızdan…

Qocalara, qarılara bayraq öpdürməyin, cənablar…

Döyüş meydanlarında həyatlarını itirmiş yüzlərlə, bəlkə daha çox əsgərimiz var. Onların anası bayrağı yox, balalaırının bir vaxt geydikləri nimdaş paltarları öpəcəklər. Bunu bilirəm. Bayraq öpən anaların uşaqları vuruşmurlar, əvvəlki keflərindədirlər…

Nazim Hikmət demişdi: “Analara qıymayın, əfəndilər. Sizləri də bir ana doğmadımı?”

Mən yaşda olan azərbaycanlıların ilk oxuduğu mahnı “Ana” mahnısı olub. Bu mahnını erməni Abdrey Babayev İslam Səfərlinin sözlərinə yazmışdı.

“Əziz ana, can ana,
Gözəl, mehriban ana….”

Mirzə ƏLİL

15. 10. 2020, Samara

BƏXTİYAR VAHABZADƏNİN “HƏYAT SƏN NƏ ŞİRNSƏN!” ŞEIRİNƏ NƏZİRƏ

Стандартный

Bəli, ömür nədənsə bərabər paylanmayıb,

Xoş o kəsin halına – pay alıb, aldanmayıb.

Kim bilir üç yüz ili qarğa nə yolla alıb,

Zavallı şahinəsə vur-tut onca il qalıb.

Yəqin növbə zamanı basırıq da salıblar,

Çoxları əl altından, tanışlıqla alıblar.

Həyat, sən həm acısan, həyat, sən həm şirinsən,

Hərdənbir turşməzəsən, hərdən də kəmşirinsən.

Əgər desə bir qarı: “Ölmürəm ki qurtaram!”

Əzrailin gözünə kül üfürür, vəssalam.

Üzə demək olmasın, həyan, yaman şirinsən,

Maaş üstdən mükafat alan zaman şirinsən.

Bəli, bir gün Əzrail Loğmanla da görüşdü,

O nəcib alim kişi görün nə günə düşdü!

İstəyən utanırsa ən çoxu qurşağadək,

Verməyənlər qızarır təpədən dırnağadək.

Loğman istədi onu birtəhər tutsun dilə,

Bir gül dərib çəməndən uzatdı Əzrailə.

Söylədi: “Düşünməyin rüşvət verirəm sizə,

Kiçik bir hədiyyədir bu, xoş gəlişinizə”.

Əzrail dedi: “Alsam bu gülü səndən əgər,

Bil ki təmiz adıma min böhtan deyəcəklər.

Düşmənlər ayağımın altını qazacaqlar,

Düz allahın üstünə anonim yazacaqlar”.

…Loğman köçdü dünyadan ürəyində dərd, qubar,

Nəvələri o güllə “çilədi” oynadılar…

Demirəm ki, hər zaman belə şirinsən, həyat,

Bəzən acı zəhərə dönməyin də var, heyhat!

Bir gündə on beş toya çağrılanda yamansan,

Arvadın danlağıyla qovrulanda yamansan.

Bircə şüşə çaxırın pulu düzəlməyəndə,

Dadsız-tamsız olursan, bağışla məni, sən də.

Ancaq şirin də olsan, acı zəhər də olsan,

Hələ səndən doymayıb bu dünyada bir insan.

Necə əzizsən mənə! Yığılıb gələ aləm,

Öz payımı heç kəsə bil ki, verən deyiləm!

20 yanvar 1978, Ərəbqardaşbəyli