Tag Archives: aprel müharibəsi

ERMƏNİLƏRİN AĞIR ZƏRBƏLƏRİNİN CAVABINDA BİZİM «DEPUTATLAR» QATIQLAYIRLAR…

Стандартный

1

Erməni ordusunun gücü haqqında ən obyektiv məlumat almaq üçün Rusiya şəhərlərində asfalt döşəyən ermənilərə baxmaq kifayətdir. İş prosesindəki yüksək mütəşəkkillik və nəzarəti gözə çarpmayan əmək intizamı, dəhşətli istidə ağır işi pihq-ponq oyunundakı yüngül və çevik hərəkətlərlə və laldinməz görən insanlara baxdıqca filirlərçirsən ki, belə qurucuların çox dağıdıcı orduları olmalıdır və bunların qabağında durmağa belə mütəşəkkillik, belə iş intizamı və əzmi lazımdır.. Sonra bir məhəllə yuxarı ya aşağı gedirsən, qarpız, banan, gilas satan, yer, müştəri üstündəbir-birlərini didən, bir-birlərinə “atan”, bir-birlərinin üstünə çeçen gətirən həmvətənlərini görürsən və öz ordunu da təsəvvür edib məyus olursan…

İkinci dünya müharibəsi illərində erməni millətindən 6 (altı) marşal olub. Müsəlman azərbaycanlılardan hərbiçilərin sayının az olmasının konkret və kompleks səbəbləri var. Ancaq o vaxtdan çox keçib, otuzildir Azərbaycan müstəqil dövlətdir. Müxtəlif ölkələrin qabaqcıl hərbi məktəblərində azərbaycanlılar təhsil alırlar. Onda bəs niyə prezidentin baş hərbi müşaviri ömründə hərbi xidmət görməmiş Məhərrəm Əliyevdir? Məhərrəm Əliyev sovet milisioneri olub, Azərbaycan sovet Milisionerinin ən yaxşı bacardığı iş bazarlardan pul qırmaq idi. Belə çıxır ki, prezidentin məqsədi Ermənistanın qabağına hazırlıqlı ordu çıxarmaq yox, Məhərrəm Əliyevlə bazarlardan pul qırmaqdır.

Ermənistan 90-cı illərin əvvəlində Azərbaycanı ağır məlubiyyətə uğradıb və sonralar da dönə dönə ağır zərbələr vurmaqla millətimizi alçaldıb. Və hərt dəfə də prezident, şarlatan deputatlar, satqın ə fahişə jurnalistlər məğlubiyyəti qələbə kimi qələmə verməyə çalışırlar. Bu təbliğat hoqqalarına inananların sayı get-gedə azalsa da, prezident biabırçı komediyanı davam etdirir, ağlı başında olan adamları özünə güldürür. Hərçənd vəziyyət heç də gülməli deyil. Prezident və onun satqın əhatəsi əsgər və zabitlərimizi labüd ölümə göndərir və cinayət məsuıiyyəti daşımalı insanlar rütbələrində  yüksəlir, sinələrinə təzə ordenlər taxırlar.

Ermənistan ağır zərbələr endirdikcə Azərbaycan məmurlarının, keç kimin seçmədiyi “millət vəkillərinn” açıqlamaları qatıqlamaya bənzəyir. Əlbəttə, onların hamısının ağlı başındadır, bir gün də qazanclarından qalmırlar, əzizləri və yaxınları da cəbhəyə getmirlər. Onlar on illərlə xalqın başına qapaz vurub çörəyini əlindən alır, kasıb-kusubun uşağını da güllə qabağıba göndərirlər. O ki qaldı qatıqlamalarına, bunda da rasionallıq var. Çünki xalqımızın içində də qatıqlayanlar, qatıqlayanları sevən çoxdur. Məsələn, bakıllılar çoxdan itki vermirlər, yəqin çəmini tapıblar, hərçənd əhalnin dörddə brini təşkil edirlər və itkilərin də dörddən biri Bakıya düşməi idi…

İndi bakılılar niyə qatıqlayana deməlidirlər ki, sən qatıqlayırsan. Qatıqlayan deyər ki, sən də uşağını ordudan gizlədirsən…

“Unikal.org-a açıqlamasında Milli Məclisin deputatı Ağalar Vəliyev deyib: “Prezident İlham Əliyevin Təhlükəsizlik Şurasının iclasında qeyd etdiyi kimi Ermənistan tərəfinin bütün cəhdləri iflasa uğrayıb…”

 

Ağalar Vəliyev – oğrudur. Nəhəng həcmdə və dəyərdə xalq mülkiyyətini mənimsəyib. İndi də şarlatan xoruna qoşulub növbəti məğlubiyyəti qələbə kimi qələmə verib onun şərəfinə badə qaldırır…

Qatıq badəsi…

Yeri gəlmişkən, bu şərəfsiz də “Şərəf” ordeni ilə təltif olunub…

Mirzə ƏLİL

14.07. 2020, Samara

БЕССЛАВНЫЕ УБЛЮДКИ С ОРДЕНОМ «СЛАВА»

Стандартный

1

“Я неоднократно говорил, хочу еще раз сказать…»

Это президент Азербайджана Ильхам Алиев. Но напоминают эти слова популярную музкомедию по пьесе Сабита Рахмана. Героиня Насибы Зейналовой, советская спекулянтка, всем и все время говорила про очень модную тогда нейлоновую рубашку, тем самым доводила своего бывшего мужа и делового партнера до истерики: «Не говори про нейлоновую сорочку, про нейлоновую сорочку ты уже говорила!…»

Уже много лет Ильхам Алиев словно исполняет роль из пошлой оперетты и выглядит каждым годом все более жалким и все более раздражает.

Не исключаю, что Ильхам Алиев желает своему народу добра. Но народ этот он не любит, потому что любовь возникает при непосредственном общении сторон, при личных контактах. Со своим народом, так уже сложилось, Ильхам Алиев никогда личных контактов не имел и с ним не общался. Вокруг него только отдельные представители народа, ка правило, далеко не лучшие, в большинстве случаев  — просто подонки и отъявленные мошенники. Они сами давно не народ. Они – чирей на заднице народа.

Можно ли назвать Сиявуша Новрузова назвать народом? Его народом может назвать только тот, кто народ презирает. Человек уважающий свой народ, отнести такие куски говна к народу не может.

Разве Али Ахмедов – народ?

“Наши солдаты-рыцари героически преодотвратили провокацию врага”.

Героически? Какая провокация? Ты, мразь, отвечаешь за шибель этих молодых людей.

“Народ узнал новых героев”, – пишет этот ублюдок.

Каких героев? Умереть ни за что — с каких пор это стало героизмом? Если это героизм и есть чем гордиться, почему нет среди погибших детей депутатов, министров, чиновников, богатеньких бизнесменов?

Не лучше ли Али Ахмедову  и ему подобным, которые, появивившись не изхветно откуда, многие годы пьют кровь азербайджанцев, засунуть свой язык в задницу и просто промолчать?

«Я всегда говорю, что Азербайджан очень богатая страна…»
Это Мехрибан Алиева. Тоже катастрофа. Никто ее за язык не тянул. Говорит о богатствах страны, которая только что понесла тяжелые потери.

Не Мехрибан ханум ли не знать о богатствах Азербайджана? В одночасье все Пашаевы стали академиками и богатейшими бизнесменами, Сама миллиардами распоряжается, как желает.

Дальше она говорит, что матери погибших военных должны гордиться своими сыновьями…

Чем гордиться? И до гордости ли убитым от горя несчастным женщинам? Если смерть солдата приносит счастье своим матерям, почему на линии фронта нет Алиевых и Пашаевых?

Уверен, что все же Алиевы – и сам президент и его партнерша-совладелица Мехрибан ханым на народ смотрят как на дебилов. Если бы  у них было хоть капля уважения к народу, они  не пытались нагло выдавать тяжелейшее унижение за победу.

Так и в 2016 году было унижение. Трупы наших военных в течение месяца не могли забрать. И этот позор до сих пор официальной пропагандой выдается за победу.

Это невозможно терпеть! Невозможно!

Да, Ильхам Алиев давно опереточный персонаж. Но этот персонаж возглавляет страну с большим населением. Этот персонаж отправляет людей на верную гибель!

Почему сразу после первых сообщений о гибели наших военных Закир Гасанов не подает в отставку? Что, азербайджанские матери обязаны рожать и вырастить детей, с которыми Закир Гасанов обращается как с жертвенными баранами?

Если армия не способна ничего и никого защитить, так дайте населению право и возможность Товуза самому защищаться. Они бы создали батальон самообороны, они могли бы договориться с армянскими соседями – ведь такое тоже возможно!

Зачем нам армия, которые нас же убивает?

Зачем нам эти министры, депутаты, чиновники – все эти бесславные ублюдки, у которых от чести и славы только «Орден славы», который они поголовно получают?

А солдатам погибшим неизвестно за что, железная медаль третьей степени. А их матерям – опереточные речи четы Алиевых…

«Не говорите про нейлоновую сорочку…»

Они про Карабах, а нам слышится про нейлоновую сорочку….

Все мы знаем, где их настоящее место…

 

Х.Х.

13.07. 2020, Самара

«APREL MÜHARİBƏSİ»NİN ŞƏHİDLƏRİ: ORXAN HƏMİDOV

Стандартный

orxan_hemidov

Orxan İbrahim oğlu Həmidov (d. 29 mart 1980FüzuliAzərbaycan — ö. 2 aprel 2016Azərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin kiçik giziri. 2016-cı ildə Aprel döyüşləri zamanı şəhid olub.

Orxan Həmidov 1980-ci ilin 29 mart günündə Füzuli rayonunun Əhmədalılar kəndində anadan olub.

Kiçik gizir Orxan Həmidov 2016-cı ilin aprel ayında Azərbaycan-Ermənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid oldu.

Aprelin 4-ü isə Orxan Həmidov doğulduğu Füzuli rayonunun Əhmədalılar kəndində son mənzilə yola salındı. Dəfn mərasiminə minlərlə rayon sakini ilə yanaşı, şəhidin qulluq etdiyi hərbi hissənin əsgərləri və zabitləri də qatıldı. Dəfn mərasiminin sonunda yaylım atəşi açıldı və kiçik gizir Həmidov uğrunda şəhid olduğu torpağa tapşırıldı.

Orxan Həmidov ölümündən sonra göstərdiyi qəhrəmanlığa görə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin sərəncamı ilə «İgidliyə görə» medalı ilə təltif edildi.

vikipediya

 

LƏLƏTƏPƏ ŞƏHİDİNİN HEKAYƏSİ

Gecə saat 3-də komandanlıqdan  əmr gəldi ki, düşmən yenə  ön cəbhədə Füzuli, Ağdərə, Cəbrayıl istiqamətində təxribat törədib.  Hücumun qarşısı alınmalıdır.  Uzun illərdən bəri kiçik döyüşlərdə, kəşfiyyat qrupları ilə birlikdə həyata keçirdikləri əməliyyatlarda bilik və bacarıqlarını  göstərən əsgər və zabitlərə belə xırda əməliyyatlar bəs etmirdi. Onlar Vətən torpağını xilas etmək üçün əmr gözləyir, məqam axtarırdılar ki, illərlə yığılıb qalan döyüş ruhlu enerjilərini boşaltsınlar.  
Hərbçilər hər döyüşə, əməliyyata həqiqətən də  toya hazırlaşırmışlar kimi, yüksək əhval-ruhiyyədə gedirdilər. N  saylı hərbi hissənin əsgərləri və kəşfiyyat qrupu da həmən yüklərini tutub, deyilən istiqamətdə  hərəkətə başladılar.  Vətən torpağını azad etməyə gedən əsgərlər düşmənin atəşlərinə  layiqli cavab verirdilər.

Lələtəpə tərəfdən başlayan hücuma əvvəlcə 7 nəfərlik kəşfiyyat qrupu keçdi. Sonra isə Ruhin, Elnur, Orxan, Səyyar , Ayaz  və digər döyüşçülər mövqelərini müəyyən edərək irəliləməyə başladılar. Səhər  saat 5-ə10 dəqiqə qalmış bölüyün  döyüşçüləri düşmənin illərlə əlində saxladığı postu vurub keçdilər.  İrəlilədikcə gözlərinə heç nə görünmürdü. Torpaq əsgərlərə güc verir, hətta  ən yaxın dostlarının belə,  yaralanıb və ya həlak olduğunu görsələr də, dayanmırdılar.  Sən demə TORPAQ dostdan, qardaşdan, anadan da əziz olurmuş.  Hər qarış, hər kilometri  irəlilədikcə, əsgərlərdə döyüş ruhu yüksəlirdi. 
Artıq  döyüşçülər Lələtəpə yüksəkliyinə doğru irəliləməyə başlamışdılar. Bu təpənin illərlə geri alınmasını gözləmişdilər. Bu gün isə başqa gün idi. Nə idisə, uğur onlara birlikdə irəliləyirdi. Lap Göy Türklərin  xaqanı Gürşadın əsgərlərinin  bəxti gülən günə oxşayırdı bu səhər.  Kəşfiyyat qrupumuz qarşıdakı 7 nəfər erməni əsgərini məhv etmişdi.  Orxan döyüşün gedişatını seyr edəndən sonra, dönüb yanındakı dostlarına demişdi ki, “belə getsə, biz 7 saata  Xudafərinə çatacağıq. İşdir, ölüb eləsəm, siz Xudarərinə qədər gedin”.

İkinci kəşfiyyat qrupunun önündə Ruhin Qəhrəmanov və Orxan Həmidov gedirdi.   Orxan və Ruhinə manqa  komandirindən  qarşıdakı ermənilərin atəşini yayındırmaq əmri verilmişdi. Orxan Həmidov əlində iki avtomat qarşısındakı  ermənilərin üstünə od ələyirdi.  O, MAXE-lər arasında hər iki əllə  avtomatdan sərrast atəş aça bilənlərdən idi.  Onların kəskin atəşi düşmənə aman vermirdi ki, bizim döyüşçüləri gülləyə tutsun.  
Bir neçə dəqiqədən sonra Orxan ermənilərdən yenicə geri aldıqları mövqedəki DOD-un arxasından başını çıxardı… Və bu anda qarşı tərəfdən atılan mərmi qəlpəsi onun başından dəydi… Orxan bir andaca gözlərini yumdu.  O, Ruhinin yanındaca yerə yıxıldı.  Ruhin böyük kimi hər zaman güvəndiyi,  qruplarında ən yaxın məsləhətçisi bildiyi Orxanı itirməyi ağlına belə gətirmidri. Bir az əvəl  Orxanla  birlikdə hədəfə götürdükləri sonuncu düşmən əsgərini də vurdu.  Artıq  qarşıdakı  yüksəklikdə maneə yox idi. Bir az bundan əvvəl həlak olan  döyüşçü dostunun da qisasını almışdı Ruhin.  Avtomatı  başının üstünə qaldırıb,  “Anasını ağlatdım, gəbərtdim, qanımızı aldım…”- deyə qışqırdı. Və irəliyə hərəkətə davam etdi. Yanında olan döyüşçülər də dayanmadan hərəkət edirdilər. Bu zaman  N saylı hərbi hissənin korpus komandiri, polkovnik  Mais Bərxudarov da  tankla döyüşçülərin qabağına keçdi. Döyüşçülər hamısı bu sərkərdə şücaətli komandirin arxasınca  irəliləməyə başladılar. Azərbaycanda  vətən torpağı uğrunda döyüşlər başlayan  ildən bu günə qədər, döyüşə atılan komandirlər olmuşdu. Bu gün də Vətən torpağının azadlığı uğrunda döyüşlərdə  korpus komandiri öndə gedirdi.  Arxadan gələn əsgərlər də qabağa keçib, korpus komandirini üzük qaşı kimi əhatəyə aldılar. Bu döyüşün taktikası idi.  Hər bir döyüşdə sərkərdə və ya, komandiri qorumaq əsgərin  borcudur.
Korpus komandirini özləri ilə bir sırada görən əsgərlərin döyüş ruhu daha da yüksəlmişdi.  Əsəgərlər irəliyə, yüksəkliyə — Lələtəpəyə irəliləyirdilər.  Düşmən snayperinin güllələrindən biri bu dəfə də Ruhini tutdu. Onu snayper vurmuşdu.  Döyüş yoldaşlarından biri deyir ki, güllə yarası alandan sonra da silahı əlindən buraxmadı, düşmənə bir neçə atəş açdı. Dayandığı yüksəklikdə Qələbə havasını ciyərlərinə çəkdi… və nəfəsini geri vermədi. Qalibiyyət havası ciyərlərində qaldı. Bu onun son nəfəsi oldu. Az əvvəl dostunu Tanrıya əmanət edən Ruhin bu dəfə özü də Qalibiyyət havasını göylərə apardı. Bir neçə dəqiqə əvvəl  həlak olmuş dostlarının qanını alaraq,  qəhrəmanlıqla həlak olan Ruhinin də, Orxanın da, Səyyarın da… üzlərində xoşbəxt bir ifadə var idi. Onların gülümsər simaları   göylərə baxırdı. Ruhinlə Orxanın hədəfi məhv etməkləri nəticəsində  arxada gələn döyüşçülər məqsədlərinə çatmışdılar. 

Aprelin 2-si dan yeri ağaranda  artıq  qarşı postlardakı ermənilər bronjiletlərini, kaskalarını atıb  24 il müddətində nəzarətlərində  saxladıqları mövqeləri atıb qaçmağa başalmışdılar. Azərbaycan əsgərlərinin isə hirsi soyumamışdı… Bəzi səngərlərdə əlbəyaxa döyüşlər də olurdu.  Əsgərlər irəliləməkdəykən, Xudafərini hədəf götürməkdəykən, birdən… Birdən döyüşün dayandırılması əmri verilmişdi… 
Lələtəpədə  Üçrəngli Azərbaycan bayrağı narın-narın dalğalanırdı… Dan yeri ağaranda əsəgərlərimiz yeni əmr gözləyirdilər… Xudafərinə qədər getmək əmrini… Geri alınan mövqeni can –başla qoruyurdular ki, birdən düşmən tərəfdən həmlə olarsa, qarşısını kəssinlər… Düşmən isə… artıq işini bilmişdi.  Qaçırdı…  Düşmənin qaçmağının səsi isə ermənilərin havadarlarına tez çatmışdı. Döyüşümüzü beynəlxalq standartlar çərçivəsinə salanlar, bu dəfə də Azərbaycan əsgərini son qədər irəliləməyə qoymadılar…
Və yəqin ki, 5 aprelə kimi davam edib, sonra dayanan döyüşün ağrılarını Vətən fədailərimiz heç vaxt unutmayacaqlar. Axı  o gecələrdə uğur onlarla idi, onlar irəli getsəydilər,  işğalda olan bütün torpaqlarımızı azad edəcəkdilər.
Azər Həmidov atəşin intensivləşdiyini görüb, qardaşına zəng etsə də, telefonuna zəng çatmadı.  2 apreldə günorta vaxtı qardaşı Orxanın yaralandığı xəbərini aldı. Beyləqana hospitala getdi ki, yaralı qardaşından xəbər tutsun. Amma “Gördüm” deyən olmadı.  Sonra  kəndə  qayıtdı. Anası ilə maşına oturub  kənd yolundan  üzü hərbi hissəyə gedərkən, birdən  qarşılarına  təcili yardım maşını çıxdı.
Orxanın anası Tamella xanım oğlu düşüb təcili yardım maşının qarşısına keçdi. Ağladı, səsi –harayı dağlara düşdü. Dedi ki, məni aldatmayın, uşaq deyiləm, o maşında gətirdiyiniz  oğlumdur.

Orxanın bayrağa bürünmüş tabutunu maşından düşürəndə 10 yaşlı oğlu Vüsal əlləri ilə üzünü qapayıb “yoooxxxx… ata ola bilməz…” deyərək bağırırmış. Atasının şəhid olduğunu gözəl anlayırdı. Uşağın səsi həyətdə haraya yığılan -qadınların, gəlinlərin, kişilərin səsinə qarışmışdı….

Atası bu dəfə sevimli oğlu Vüsalın səsinə səs vermədi. Vüsalın səsi, harayı o gün  bu həyətə gələn insanların qulaqlarında qaldı…

ORKHAN_SEHID_LELETEP_1.jpg
Şəhid Orxan Həmidovun anası Tamella Məmmədova:

— Orxan çox sanballı oğul idi. İki oğlumu evləndirib ayırmışdım. Biri Bakıda yaşayırdı, Azər də həyətin o biri başında tikdiyimiz evdə yaşayır. Ömrümün sonuna sahib çıxmaq  üçün  üçüncü  oğlumu -Orxanımı seçmişdim. Fikirləşirdim ki, hər zaman onunla yaşayacağam.  Barı 59 il yaşayaydı-atası İbrahim  qədər. Atasını itirdim- dözdüm.  Atamı-anamı dəfn etdim dözdüm.  Bu Qarabağ müharibəsi başlanandan sonra  bizim nəslin adamları dərddən öldülər.  Üç qardaşımı itirdim, dözdüm. Ancaq oğul dərdi, onlardan da betər imiş. Uşaqların, gəlinin üzünə baxa bilmirəm.  Bu yaxınlarda Orxanın  2-ci sinifdə oxuyan oğlu Fərid deyir ki, nənə mənim adımı dəyişdirib, Orxan yazdırın. Boynunu qucaqlayıb, alnından öpüb, könlünü almışam. Demişəm ki, bala, böyü, evlən toyun olsun, oğlun olar, atanın adını qoyarsan.
Orxandan nə qədər danışsam, sözüm qurtarmaz. Hansı əməlindən danışım, hansı xatirəsini unuda bilirəm ki…

ORXANIN ANASI.jpg
Bir dəfə xətrimə dəymədi, sözümü qaytarmadı, üzümə ağ olmadı…. Necə ailəcanlı, necə alicənab bir balam var idi.  Bu kənd, bu el-oba indi də onun üçün yanıb qovrulurlar.  Döyüş yoldaşları tez-tez gəlib bizi yoxlayır, balalarına baş çəkirlər.  Uşaqlar da böyüyəcək. Kim böyüməyib ki… Ancaq mənim  Orxanım… Bir ona rahatam ki, Vətən torpağı uğrunda qalib əsgər kimi köçüb dünyadan.

O gedəndən sonra qapı-bacaya çıxmıram.  Orxan mənsiz bir gün dayana bilmirdi. Bakıdakı oğlumun evinə gedəndə, zəng vururdu ki, anamı geri göndərin. İndi mən onsuz yaşayıram. Bu darvazanın yanında oturub yollara boylanardım, Orxanın yolunu gözləyərdim. Havadan balamın ətrini duyurdum. Gələndə evimizə işıq, sevinc gətirirdi.  Bir də görürdün icazəsi olanda gələrdi evə. Gəlin bişirib-düşürüb  süfrəni bəzəyərdi ki, çörək yesin. Çox vaxt heç çörəyə əlini də vurmazdı. Yorğun-arğın yatardı. Sən demə balamın işi ağır imiş, təlimlərdən- döyüşlərdən gəlirmiş. Biz hardan biləydik ki, bunlar düşmənin içinə gedib- gəlirlər…

Tamella xanım oğlu haqqında danışanda bəzən gözlərinə işıq parlayırdı. Yanıb-yaxılırdı. Gah oğlunun boyunu təriflədi, gah qonur gözlərinin şəklini çəkdi… Gah paltarlarından danışdı. Ancaq əvvəldən-sona qədər gözlərinin yaşını axıtdı. Heç kirimədi:
-Bir də görürüdün gecə işinin sonunda balalrına zəng vururdu ki, nə istəkləri var. Uşaqlar da hərəsi bir istəyini deyirdi. Gecənin bir aləmi onların istədikləri, sevdikləri yeməkləri, xuruşları alıb gətirirdi. Könüllərini alırdı. Balalarına çox bağlı idi…
Hərbi paltarlarını saxlayıram. Ölüncəuə qədər də saxlayacam. Demirəm ki, niyə şəhid olub. Alın yazısı ora qədər idi. Mənim oğlum getməsin, sənin qardaşın getməsin, o biri gəlinin əri getməsin, vəzifəlinin oğlu gizlənsin… Bəs kim getsin? Bəs bu Vətəni kim qorusun? O bir qəhrəman idi.  Vətənin yolunda canından keçdi. Düşməndən geri aldığı Vətən torpağında, ən uca yerdə həlak oldu. O gün qaynım gedib gəzib onun həlak olduğu Lələtəpəni. Deyir ki, ay Tamilla, mən elə bilirdim Lələtəpə bir balaca yerdir. Heç ucu-bucağı görünmür. Bu qəhrəman oğullar necə dirənib dırmaşıblar, düşməndən oranı xilas ediblər… Deyir bu elə belə əsgər işi deyil. Tanrıdan onlara nəsə güc gəlibmiş.

Orxan İbrahim oğlu Həmidov 1986-cı il mart ayının 29-da Füzulinin Əhmədalılar kəndində doğulub. 1986-cı ildə kənd məktəbində birinci sinfinə gedib, 1997-ci ildə həmin məktəbi bitirib.  1998-ci il noyabr ayının 10-da hərbi  xidmətə çağırılıb, hərbi xidməti başa vurandan sonra isə 4 il ANAMA-da istehkamçı kimi çalışıb.
2014-cü ilin aprel ayından müddətdən artıq hərbi xidmətə başlayıb. Motoatıcı manqa komandiri vəzifəsində xidmət edib. 2 aprel 2016-cı ildə Vətən torpaqlarının azadlığı uğrunda şəhid olub. Ölümündən sonra Azərbaycan Respublikası prezidentinin sərəncamı ilə “İgidliyə görə” medalı ilə təltif  edilib.
Orxan Həmidovun həyat yoldaşı Esmira deyir ki, onunla aralarında 6 il yaş fərqi olub. Orxangil onların qapısına elçi gələndə ailəsi iki gəncin sevgisinə qarşı çıxıb. Lakin qadağalara baxmayaraq, ülvi sevgilərini qoruyublar.  2005-ci ildə Orxan onu qaçıraraq öz evlərinə gətirib.  İbrahim kişinin ocağına gələn gündən qaynanasına “Ana” deyib, Orxanla  bir-birinə “can deyib, can eşidiblər”.

— Çox xoşbəxt yaşayrıdıq. Axırıncı dəfə martın 30-da  çıxdı evdən. Evdən çıxanda dedim ki, ay Orxan mən cəhənnəmə, harda olsan, özünü  uşaqlar üçün qoru.  Həmişəki kimi qayıdıb dedi ki, “Siz məndən narahat olmayın. Mənə heç nə olan deyil”.
Nə vaxt atışma başalayırdısa, tez  ona zəng vurar, xəbər alardım. Səsini eşidəndən sonra rahatlanırdım. Bizim o qədər arzularımız var idi ki… Orxanın planşeti  qalıb.  Bir də görürsən ki, iki oğlum baş-başa verib, atalarının planşetdəki şəkillərinə baxırlar. Atalı günlərindən danışırlar. Bir-biri ilə atalı xatirələrini bölüşürlər. Deyirlər ki, yadındadır, ata ilə keçən dəfə harasa getməyimiz və yaxud da  söhbət edəndə “Ata canı” deyib and içirlər.  Fəridi ovundurmaq oldu. Vüsalı heç ovundurmaq olmur. 
Esmira  Orxanın uşaqları ilə sonuncu dəfə çəkdirdiyi şəkilləri göstərir mənə.  Deyir ki, mart ayının 22-də hərbi hissədə tədbir keçirilirdi. Zəng vurub dedi ki, “gəlirəm, uşaqları geyindir aparım bayram tədbirinə”. 

— Heç Vusalla Fəridi əməlli-başlı geyindirməyə macal tapmadım.  Tez maşına mindirdi. Apardı.  Uşaqlarla gəzib dolanıb, çoxlu da şəkillər çəkdirib.

orxan oğlanları.jpg
Həmin şəkillərə baxıram. Vüsal və Fəridi  həmin gün son dəfə gəzdirib, könüllərini alıb, gülüb-danışıb , uşaqları hərbi hissənin tankının üstünə çıxarıb şəkil çəkdirib.  Son şəkillər…  Vüsalla Fəridin son atalı şəkilləri. Əslində Orxanın ailəsi ilə birlikdə şəkilləri yoxdur. Deyirlər ki, hətta toy şəkilləri də sonradan  necə olubsa, yanıb çıxmayıb. Orxan şəkil çəkdirməyi də sevməzmiş. Ancaq  iki övladı ilə ömrünün son şəklini, son anını çəkdirib. Vüsal da, Fərid də böyüyəcək. Ancaq onların yaddaşlarında ataları həmin hərbi paltarlarda qalacaqlar. Harada hərbçi görsələr, unuda bilməyəcəkləri atalarını xatırlayacaqlar. 
 Fərid və Vüsalın ataları ilə son şəkli atalı günlərinin son xatirəsidir.  22 mart 2016-cı il tarixində bu iki azyaşlı qardaş ataları ilə şəkil çəkdirmişdilər. İndi isə atalarının çərçivəyə salınmış portretinin yanında dayanıb şəkil çəkdirirlər. Buna baxmayaraq, ataları onların and yeridir: “Ata canı…”.

https://modern.az/az/news/130936

 

ŞƏHİDLƏR: TEYMUR QASIMOV

Стандартный

TEYMUR QASIMOV.jpg

Teymur Sabir oğlu Qasımov (d. 4 yanvar 1992MingəçevirAzərbaycan — ö. 2 aprel 2016TərtərAzərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin giziri. 2016-cı ildə Aprel döyüşləri zamanı şəhid olub.

Teymur Qasımov 1992-ci ilin 4 yanvar günündə Mingəçevir şəhərində anadan olub.

Gizir Teymur Qasımov 2016-cı ilin aprel ayında AzərbaycanErmənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid oldu.

Aprelin 9-u isə Teymur Qasımov doğulduğu Mingəçevir şəhərinin Şəhidlər Xiyabanında son mənzilə yola salındı. Dəfn mərasiminə minlərlə şəhər sakini ilə yanaşı, şəhidin qulluq etdiyi hərbi hissənin əsgərləri və zabitləri də qatıldı. Dəfn mərasiminin sonunda yaylım atəşi açıldı və gizir Qasımov uğrunda şəhid olduğu torpağa tapşırıldı.

«APREL MÜHARİBƏSİ»NİN QURBANLARI: NURLAN ƏSGƏROV

Стандартный

Nurlan_Əsgərov

Nurlan Bayram oğlu Əsgərov (d. 3 dekabr 1995MasallıAzərbaycan — ö. 4 aprel 2016Azərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin giziri. 2016-cı ildə Aprel döyüşlərizamanı şəhid olub.

Nurlan Əsgərov 1995-ci ilin 3 dekabr günündə Masallı rayonunun Kalinovka kəndində anadan olub.

Gizir Nurlan Əsgərov 2016-cı ilin aprel ayında AzərbaycanErmənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid olub.

Aprelin 5-i isə Nurlan Əsgərov doğulduğu Masallı rayonunun Kalinovka kəndində son mənzilə yola salındı. Dəfn mərasiminə minlərlə rayon sakini ilə yanaşı, şəhidin qulluq etdiyi hərbi hissənin əsgərləri və zabitləri də qatıldı. 

vikipediya

ŞƏHİDLƏR: TURAL DADAŞOV

Стандартный

Tural_Dadaşov.jpg

Tural Sabir oğlu Dadaşov (d. 24 avqust 1993BakıAzərbaycan — ö. 2 aprel 2016Azərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin əsgəri.

Tural Dadaşov 1993-cü ilin 24 avqust günündə Bakı şəhərində anadan olub. Tural Dadaşov 2015-ci ildə Azərbaycan Dövlət İqtisad Universitetinin (UNEC) «Kommersiya» fakültəsini bitirib.

Əsgər Tural Dadaşov 2016-cı ilin aprel ayında AzərbaycanErmənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid oldu.

Aprelin 8-i isə Tural Dadaşov Bakı şəhərinin Suraxanı rayonunun Qaraçuxur qəsəbəsində son mənzilə yola salındı. Dəfn mərasiminə minlərlə şəhər sakini ilə yanaşı, şəhidin qulluq etdiyi hərbi hissənin əsgərləri və zabitləri də qatıldı. Dəfn mərasiminin sonunda yaylım atəşi açıldı və əsgər Dadaşov uğrunda şəhid olduğu torpağa tapşırıldı.

vikipediya

«APREL MÜHARİBƏSİ» QURBANLARI: SEYMUR BAXIŞOV

Стандартный

Seymur Baxışov 3.jpg

Seymur Qulamhüseyn Baxışov (d. 12 iyul 1987; Sumqayıt, Azərbaycan — ö. 2 aprel 2016; Cəbrayıl, Azərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin kiçik giziri. 2016-cı ildə Aprel döyüşləri zamanı şəhid olub. Read the rest of this entry

ŞƏHİDLƏR: MAYOR RASİM MƏMMƏDOV

Стандартный

Rasim_Məmmədov_(şəhid).jpg

 

Rasim Əbdül oğlu Məmmədov (d. 20 may 1977BabəkAzərbaycan — ö. 2 aprel 2016CəbrayılAzərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin mayoru. 2016-cı ildə Aprel döyüşləri zamanı şəhid olub.

Rasim Məmmədov 1977-ci ilin 20 may günündə Babək rayonunun Cəhri kəndində I Qarabağ müharibəsinin əlili Əbdül və Nazilə Məmmədovların ailəsində anadan olub. Rasim Məmmədovun atası Əbdül Məmmədov müharibədə aldığı zədə nəticəsində 25 ildən artıq əlil arabasında ömür yaşadı və 2016-cı ilin 25 aprel günündə oğlunun şəhidliyindən 23 gün sonra vəfat etdi.

Rasim Məmmədov 1983-cü ildə Cehri kənd orta məktəbinin birinci sinfinə getdi və 1994-cü ildə həmin məktəbi bitirdi. 1996-cı ildə Bakı Ali Birləşmiş Komandirlər Məktəbinə daxil olan Rasim Məmmədov 2000-ci ildə həmin məktəbi tank qoşunları komandanı ixtisası üzrə bitirdi. Leytenant Rasim Məmmədov Müdafiə Nazirliyinin əmri ilə hərbi xidmətini 177 nömrəli hərbi hissədə davam etdi.

Rasim Məmmədov Samirə xanım ilə ailəli idi, Asim adında oğlu və Aysu adında qızı yadigar qalıb.

Leytenant Rasim Məmmədov 2000-ci ildən 2001-ci ilə qədər N saylı hərbi hissədə «təlim taborunun PDM-2 tuşlayıcı» tağımının komandiri, 2001-ci ildən 2002-ci ilə qədər isə həmin hərbi hissədə «T-55 təlim döyüş tankları» tağımının komandiri vəzifələrində çalışdı.

2002-ci ildə Müdafiə Naziri Səfər Əbiyevin əmri ilə baş leytenant rütbəsi alan Rasim Məmmədov, həmin ildən 2005-ci ilə qədər N saylı nömrəli hərbi hissədə «tank» tağımının komandiri vəzifəsində çalışdı.

Baş leytenant rütbəsi almasından 3 il sonra, 2005-ci ildə Rasim Məmmədov Səfər Əbiyevin əmri ilə kapitan rütbəsi aldı və N saylı hərbi hissədə «1-ci mexanikləşdirilmiş bölük» komandiri vəzifəsində çalışdı.

Kapitan Rasim Məmmədov 2007-ci ildən 2010-cu ilə qədər başqa hərbi hissədə 5-ci Moto Atıcı Taborun Qərargah rəisinin Maddi Texniki Təminat üzrə köməkçisi, 2010-cu ildən 2011-ci ilə qədər isə həmin 5-ci Moto Atıcı Taborun rəisi vəzifəsində çalışdı. Daha sonra o, bir müddət digər hərbi hissənin 5-ci Moto Atıcı Taborun Qərargah rəisi kimi xidmət etdi. Elə həmin ildə, 2011-ci ildə Rasim Məmmədov Müdafiə Naziri Səfər Əbiyevin əmri ilə mayor rütbəsi aldı.

2011-ci ildən 2012-ci ilə qədər 704 nömrəli hərbi hissədə 5-ci Moto Atıcı Taborun komandirinin müavini, 2012-ci ildən 2014-cü ilə qədər isə, həmin 5-ci Moto Atıcı Taborun komandiri vəzifəsində çalışan mayor Rasim Məmmədov 2014-cü ildən 2015-ci ilə qədər, həmin hərbi hissənin 2-ci Moto Atıcı Taborun komandiri kimi xidmət etdi.

18 aprel 2015-ci ildən, şəhid olduğu günə qədər isə mayor Rasim Məmmədov 706 nömrəli hərbi hissədə 2-ci Moto Atıcı Taborun komandiri vəzifəsində çalışdı.

Mayor Rasim Məmmədov 2016-cı ilin aprel ayında AzərbaycanErmənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid oldu.

Aprelin 5-i isə Rasim Məmmədov doğulduğu Babək rayonunun Cəhri kəndində son mənzilə yola salındı.

Məndə: Vikipediya

APREL ŞƏHİDLƏRİ: ORXAN MÜSTƏCƏBOV

Стандартный

Orxan_Müstəcəbov.jpg

Orxan Ələsgər oğlu Müstəcəbov (d. 5 mart 1993; Qobustan, Azərbaycan — ö. 2 aprel 2016; Azərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin əsgəri. 2016-cı ildə Aprel döyüşləri zamanı şəhid olub.

Orxan Müstəcəbov 1993-cü ilin 5 mart günündə Qobustan rayonunun Bədəlli kəndində anadan olub.

Əsgər Orxan Müstəcəbov 2016-cı ilin aprel ayında Azərbaycan-Ermənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid oldu.

Aprelin 5-i isə Orxan Müstəcəbov Qobustan rayonunun Yekəxana kəndində son mənzilə yola salındı.

VİKİPEDİYA

ЖЕРТВЫ «АПРЕЛЬСКИХ БОЕВ»: АБДУЛМАДЖИД АХУНДОВ

Стандартный

Əbdülməcid_Axundov.jpg

Абдулмаджид Ахундов родился 5 октября 1993 года в городе Сумгаите в семье Джейран и Надиршаха Ахундовых. В 2011 году Абдулмаджид поступил на энергетический факультет Азербайджанского технического университета. В армию был призван в июле 2015 года.
Абдулмаджид погиб в начале апреля 2016 года в ходе так называемых «апрельских боев» в Тертерском направлении. Тело солдата было получено путем обмена с армянской стороной только 9 апреля. Похороны Абдулмаджида состоялись 10 апреля 2016 года в городе Сумгаите.
(русский текст — газета «Очаг» Самара) Read the rest of this entry