Category Archives: şəhidlər

ŞƏHİDLƏR: YUSİF BAYRAMOV

Стандартный

Yusif_Bayramov

Yusif Bayramov — Qarabağ müharibəsi iştirakçısı, şəhid.

Yusif Əli oğlu Bayramov 11 may 1966-cı ildə Laçın rayonunda andan olub. 1973-1981-ci illərdə Laçın rayonundakı 1 saylı orta məktəbdə təhsil alıb. Sonra 127 saylı TPM-ə daxil olub. 1984-cü ildə traktorçu –maşinist ixtisası ilə TPM-ni bitirib.

1984-1986-cı illərdə Sverdlovsk şəhərində həqiqi hərbi xidmət çəkib. Hərbi xidmətini başa vurduqdan sonra Laçına qayıdıb və əvvəlcə Laçın qaz tikinti idarəsində, sonra isə tikinti idarəsində qaynaqçı işləyib.

1988-ci ildə Ermənistanın Azərbaycan Respublikasına təcavüzü başlayanda Laçın rayonunda yaradılan könüllü hərbi dəstələrdə, sonra könüllü özünümüdafiə batalyonunun tərkibində erməni quldur birləşmələrinə qarşı gedən döyüşlərdə iştirak edib. Yusif Laçın rayonunun Tığıkl, Tığıkll, Zerti, Alxaslı, Mişni, Pircahan, Qoşasu, Qorçu, Ərikli, Vağazin kəndləri uğrunda gedən döyüşlərdə şəxsi igidlik göstərib. Dəfələrlə düşmən arxasına kəşfiyyata gedib.

1992-ci ildə Laçın rayon DİN-nin PPX batalyonuna sıravi heyətə işə qəbul edilib. 1993-cü il martın 26-da Kəlbəcər və Laçın rayonlarının sərhəddində — Tumel deyilən yerdə Milli ordumuz iri birləşmələrin mühasirəsinə düşən vaxt Yusif erməni quldurlarının arxasına keçə bilir, qrantamyotla 3 ədəd ağır texnikanı və 30-a yaxın erməni yaraqlısını məhv edərək, mühasirəyə düşmüş ordu hissələrimizin mühasırədən çıxmasına səbəb oldu. Əli kişinin oğlu Zakir 1988-1992, Nəsib 1988-1993, Xaqani 1993-1994-cü illərdə erməni təcavüzkarlarına qarşı müharibədə iştirak edib.

Füzuli Horadiz-Cəbrayıl istiqamətində gedən döyüşlər zamanı Yusif bu rayonların kəndlərinin azad olunmasında qəhrəmanlıqla vuruşub.

21 aprel 1994-cü ildə Füzuli rayonunun Horadiz qəsəbəsi uğrunda gedən ağır döyüşdə igidliklə döyüşərək şəhid olmuşdur. Subay idi. Məzarı Bakı şəhərində Şəhidlər Xiyabanındadır.

vikipediya

QARABAĞ ŞƏHİDLƏRİ: KAPİTAN MƏHƏRRƏM SEYİDOV

Стандартный

Maharramseyidov

Məhərrəm Seyidov — «Azərbaycan Bayrağı» ordeni kavaleriQarabağ müharibəsinin iştirakçısı.

Məhərrəm Məcnun oğlu Seyidov 1966-cı ilin 1 ayında Ermənistan Respublikasının Amasya rayonun Əzizbəyov (Qaraçanta) kəndində anadan olub. 1973-1983-cü illərdə Əzizbəyov (Qaraçanta) kənd orta məktəbində oxuyub. Məktəbdə oxuduğu illər ərzində Cüdo-Sambo ilə məşğul olub. Cudo-Sambo üzrə İdman Ustasıdır. Gənclər arasında Ermənistan çempionu olmuşdur. 1984-1988-ci illərdə Ukraynanın Donetsk Ali Hərbi Məktəbində hərbi biliyin sirlərinə yiyələnib. 1987-ci ildə kecirilən Hərbçilər arasında Cüdo yarışında Ukrayna çempionu olub. 1988-1992-cü illərdə SSRİ— nin Saratov, Samara, Ulyanovsk vilayətlərində  olan hərbi hissələrdə Tağım və Bölük komandiri və Qərargah rəisi kimi xidmət edib. 1994 cü il Qarabağ uğrunda gedən qızğın döyüşlərdə canından çox sevdiyi əsgərləri ilə birlikdə Məhərrəm Seyidov vətənə olan borcunu layiqincə qaytardı. 

Cüdo və sambo üzrə Ermənistan SSR çempionu idi.

Azərbaycanda müharibə başladığı zaman 1992-ci ildə qəhrəmanımız Şövkət Hacıyevanın çıxışındakı “Mən xaricdə qulluq edən Azərbaycan oğulların müraciət edirəm. Bu gün ki, gündə Azərbaycanın onlara ehtiyacı var. Əgər bu günki gündə kim gəlməsə Azərbaycan torpağında gəzmək onlara haramdır”sözlərini eşitdikdən sonra ərizə yazaraq Azərbaycana göndərişini tələb edir. 1993-cü ilin Yanvar ayında Səfər Əbiyevin vasitəsi ilə Baş Leytenant kimi 704 saylı briqadanın tərkibində olan 741 saylı hərbi hissənin Tabor komandiri ilə vəzifəsinə başlayır. Bundan sonra o Kapitan olaraq 741 saylı Hərbi Hissənin komandiri vəzifəsinə təyin olunur. 741 saylı Hərbi hissə Ağcabədidə olarkən erməni işğancılarının Beylaqana hücum edib Binəqdi Taboru darmadağın olduqdan sonra Göytəpə polkunun 1-ci taboru Ağcabədidən gəlib Beyləqanı müdafiə edir. Bundan sonra Ali Baş Komandan “Eşq olsun Qəhrəman Prişib polkuna ” söyləyərək ona təşəkkür elan edir. Müdafiə Nazirnin əmri ilə 888 saylı Hərbi Hissəyə təyin olunur. Qusarda olan hazırlıqlardan sonra Tərtərin müdafiəsi üçün General-Mayor Elburus Orucun xidmətinə verilir. 1 may 1994-cü ildə Tərtər istiqamətində gedən döyüşlərin birində Hərbi Hissə komandiri olaraq ön cəbhədə döyüşərkən ağır yaralanır. Əsgəri Pərvizlə birlikdə sürünərək xəndəyə gizləniblər ki, erməniyə girov düşməsinlər. Bunu eşidən Elburus Orucov şəxsən özü iştirak etməklə bütün Korpusa döyüş əmiri verir. Kapitan Seyidovun yaralı və ya meydini gətirilməsini tələb edir. Mayın 3-ü əsgərlərdən biri kapitanı qanaxmadan ölü vəziyyətdə tapır. 5 may 1994- cü ildə II Fəxri Xiyabanda dəfn olunur. Qarabağ müharibəsində komandirlik etdiyi hərbi hissənin əsgərləri qəhrəmancasına onunla birgə döyüşən və həlak olan iki əsgərin Pərviz Hüseynov və Asif Novruzovun məzarı da onunla yanaşıdır. Ölümündən 32 gün sonra Mayor rütbəsi təsdiqlənir . O cümlədən ölümündən sonra H. Əliyevin 16 Sentyabr 1994-cü il qərarı ilə “Azərbaycan Bayrağı” ilə təltif olunur.

Nurəddin Ağayevin xatirələrindən: “Həmin anları yenidən xatırlamaq mənim üçün dəhşətdir. Hər şey gözümün qabağındadır. Hərbi hissəyə Qırmızıkəndin ermənilər tərəfindən alınması barədə məlumat gəldi. Düşmən qüvvəsi barədə xəbərsiz idik. Buna baxmayaraq tərəddüd etmədən kəndə daxil olduq. Qızğın döyüş gedirdi müasirəyə düşdük, 21 nəfərimiz şəhid oldu. Özüm isə ağır yaralandım. Yanımdakı iki əsgər mənə yaxınlaşaraq kömək etmək istədi. Elə bu zaman tankdan atəş açdılar. Üçümüzdə yerə yıxıldıq. Huşumu itirdim. Ayılanda yanımdakıların şəhid olduqlarını gördüm. Çox dəhşətli bir mənzərə idi. Mənə kömək etmək istəyən əsgərlər yanımda şəhid olmuşdular. Oğlu Murad Seyidov-«Əmim həmişə deyərdi ki, atam əsgərlərini bizdən çox sevirdi».

Məhərrəm Seyidov 741 saylı hərbi hissənin komandiri olmuşdur. 5 may 1994-cü il tarixində kapitan rütbəsində ikən vəfat etmiş və ölümdən 32 gün sonra mayor rütbəsi ilə təltif edilmişdi. O, ölümündən sonra Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 16 sentyabr 1994-cü il tarixli, 202 nömrəli Fərmanı ilə «Azərbaycan Bayrağı» ordenilə təltif edilmişdi.

vikipediya

ŞƏHİDLƏR: FİZULİ SALAHOV

Стандартный

Fizuli_Salahov_(şəhid)

Fizuli Salahov (28 aprel 1978Dəvəçi rayonu – 13 dekabr 2017Füzuli rayonu) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin hərbi qulluqçusu. 2017-ci il dekabrın 13-də cəbhənin Füzuli bölgəsində erməni silahlı qüvvələrinin təxribatının qarşısını alarkən şəhid olub. Ölümündən sonra «Hərbi xidmətdə fərqlənməyə görə» II dərəcəli medal ilə təltif edilib.

Fizuli Süleyman oğlu Salahov 1978-ci ildə indiki Şabran rayonunun Gəndov kəndində dünyaya gəlib. 2003-cü ildən Azərbaycan Silahlı Qüvvələrində xidmət edib. Hərbi xidmətdə fərqləndiyinə görə dəfələrlə təltif olunub. P 2016-cı ilin aprel döyüşlərində iştirak edib. 13 dekabr 2017-ci ildə cəbhənin Füzuli bölgəsində erməni silahlı qüvvələrinin təxribatının qarşısını alarkən şəhid olub. 2018-ci ilin fevralın 23-də ölümündən sonra “Hərbi xidmətdə fərqlənməyə görə” 2-ci dərəcəli medalla təltif edilib

VİKİPEDİYA

QARABAĞ ŞƏHİDLƏRİ: MASALLILI ELŞAD AĞAYEV

Стандартный

Elşad_Ağayev

Elşad Ağayev — Qarabağ müharibəsinin iştirakçısı olub. Beyləqan istiqamətində gedən döyüşlərdə şəhid olub. Ölümündən sonra göstərdiyi şücaətə görə «Azərbaycan Bayrağı» ordeni ilə təltif edilib.

Elşad Ağayev 1967-ci ilin bu günü Masallı rayon Hişkədərə kəndində anadan olub. 19731984-cü illər arasında Masallı rayonu Hişkədərə kənd tam orta məktəbində təhsil alıb. 1985-ci ilin noyabr ayında hərbi xidmətə çağırılıb. Gürcüstanda rabitə kəşfiyyat kursunu təhsildə və xidmətdə nümunəvi başa vuraraq fəxri fərmanla təltif olunaraq həmin hərbi hissədə saxlanılıb. Ordudan təxris olunduqdan sonra təhsilini davam etdirməklə bərabər Bakı baş tikinti idarəsinin 4 saylı tikinti quraşdırma zavodunda işləyib.

1992-ci ilin mart ayında zavod rəhbərliyinə ərizə ilə müraciət edərək könüllü olaraq Milli ordu sıralarına qatılır. Həmin ilin yaya aylarında Goranboy və Ağdərənin erməni işğalçılarından təmizlənməsi əməliyyatlarında iştirak edir. Daha sonra Müdafiə Nazirliyinin baş qərargahının xüsusi təyinatlı dəstəsində xidmət edib. 1993-cü il dekabrın 10-da rota komandiri kimi 8 saat ermənilərə qarşı qəhrəmancasına döyüşüb. Düşmənin Beyləqan istiqamətində hücumunun qarşısının alınmasında xüsusi şücaət göstərərək şəhid olub.

Təhsil aldığı Masallı rayonu Hişkədərə kənd tam orta məktəbi hazırda şəhidin adını daşıyır.

Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 1993-cü il 14 dekabr tarixli Fərmanı ilə döyüşdə göstərdiyi şücaətə görə Dövlət bayrağı ordeni ilə təltif olunub.

ŞƏHİDLƏR: XAÇMAZLI ƏMRAH YÜZBƏYOV

Стандартный

Əmrah_Yüzbəyov

Əmrah Aydın oğlu Yüzbəyov (d. 28 mart 1997XaçmazAzərbaycan — ö. 3 may 2016Azərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin əsgəri. 2016-cı ildə AzərbaycanErmənistan təmas xəttində ermənilərin atəşkəs rejimini pozması nəticəsində şəhid olub,.

Əmrah Yüzbəyov 28 mart 1997-ci ildə Xaçmaz rayonunun Hacıməmmədoba kəndində anadan olub.

Əsgər Əmrah Yüzbəyov 2016-cı ilin mayın 3-ü AzərbaycanErmənistan təmas xəttində ermənilərin atəşkəs rejimini pozması nəticəsində şəhid oldu. Mayın 4-ü isə Əmrah Yüzbəyov doğulduğu Xaçmaz rayonunun Hacıməmmədoba kəndində son mənzilə yola salındı. Dəfn mərasiminə minlərlə rayon sakini ilə yanaşı, şəhidin qulluq etdiyi hərbi hissənin əsgərləri və zabitləri də qatıldı. Dəfn mərasiminin sonunda yaylım atəşi açıldı və əsgər Yüzbəyov uğrunda şəhid olduğu torpağa tapşırıldı.

vikipediya

QARABAĞ ŞƏHİDLƏRİ: AĞDAMLI NAZİM CƏBRAYILOV

Стандартный

Nazim_Cəbrayılov_(şəhid)

Nazim Cəbrayılov (tam adı: Nazim İbrahim oğlu Cəbrayılov; d. 02.03.1949 Ağdam, Azərbaycan SSR – ö. 18.04.1994) — “Azərbaycan Bayrağı” ordeni ilə təltif edilmiş hərbçi, şəhid.

Nazim Cəbrayılov 1949-cu il martın 2-də Ağdam şəhərində anadan olub. Ağdam şəhər 1 nömrəli orta məktəbi bitirən Nazim Cəbrayılov 1966-cı ildə Azərbaycan Xalq Təsərrüfatı İnstitutuna (indiki Azərbaycan Dövlət İqtisad Universiteti) daxil olub. İnstitutu bitirdikdən sonra təyinatla Türkmənistanın Aşqabad şəhərinə göndərilib. Aşqabad şəhər DİŞ-nin SƏDM bölməsində işləyib. Daha sonra Kalininqrad Milis Məktəbində oxuyan Nazim Cəbrayılov ikinci ixtisas diplomu alıb. Bir müddət işlədikdən sonra vətənə qayıdıb və 2711 nömrəli hərbi avtomobil dəstəsində hərbi mühəndis vəzifəsində çalışıb.

1988-ci ilin Ermənistanın Azərbaycan torpaqlarına hücumundan sonra baş leytenant Nazim Cəbrayılov Azərbaycanın ərazi bütövlüyünün müdafiəsi üçün hərbi xidmətə yollanıb.O, Müdafiə Nazirliyinin əmri ilə taqım komandiri təyin edilib.

1994-cü il aprelin 13-də göstərdiyi böyük hünər və şücaətdən sonra Nazim Cəbrayılov vaxtından əvvəl kapitan rütbəsinə təqdim edilib. Lakin bu rütbəni daşımaq ona nəsib olmayıb. Həmin il aprelin 18-i Nazim Cəbrayılov və onun əsgərləri döyüşdə şəhid olublar.

Şəxsi şücaət və qəhrəmanlığına görə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti Heydər Əliyevin sərəncamı ilə Nazim İbrahim oğlu Cəbrayılov «Azərbaycan Bayrağı» ordeni ilə təltif edilib.

vikipediya

«APREL MÜHARİBƏSİ»NİN ŞƏHİDLƏRİ: ORXAN HƏMİDOV

Стандартный

orxan_hemidov

Orxan İbrahim oğlu Həmidov (d. 29 mart 1980FüzuliAzərbaycan — ö. 2 aprel 2016Azərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin kiçik giziri. 2016-cı ildə Aprel döyüşləri zamanı şəhid olub.

Orxan Həmidov 1980-ci ilin 29 mart günündə Füzuli rayonunun Əhmədalılar kəndində anadan olub.

Kiçik gizir Orxan Həmidov 2016-cı ilin aprel ayında Azərbaycan-Ermənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid oldu.

Aprelin 4-ü isə Orxan Həmidov doğulduğu Füzuli rayonunun Əhmədalılar kəndində son mənzilə yola salındı. Dəfn mərasiminə minlərlə rayon sakini ilə yanaşı, şəhidin qulluq etdiyi hərbi hissənin əsgərləri və zabitləri də qatıldı. Dəfn mərasiminin sonunda yaylım atəşi açıldı və kiçik gizir Həmidov uğrunda şəhid olduğu torpağa tapşırıldı.

Orxan Həmidov ölümündən sonra göstərdiyi qəhrəmanlığa görə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin sərəncamı ilə «İgidliyə görə» medalı ilə təltif edildi.

vikipediya

 

LƏLƏTƏPƏ ŞƏHİDİNİN HEKAYƏSİ

Gecə saat 3-də komandanlıqdan  əmr gəldi ki, düşmən yenə  ön cəbhədə Füzuli, Ağdərə, Cəbrayıl istiqamətində təxribat törədib.  Hücumun qarşısı alınmalıdır.  Uzun illərdən bəri kiçik döyüşlərdə, kəşfiyyat qrupları ilə birlikdə həyata keçirdikləri əməliyyatlarda bilik və bacarıqlarını  göstərən əsgər və zabitlərə belə xırda əməliyyatlar bəs etmirdi. Onlar Vətən torpağını xilas etmək üçün əmr gözləyir, məqam axtarırdılar ki, illərlə yığılıb qalan döyüş ruhlu enerjilərini boşaltsınlar.  
Hərbçilər hər döyüşə, əməliyyata həqiqətən də  toya hazırlaşırmışlar kimi, yüksək əhval-ruhiyyədə gedirdilər. N  saylı hərbi hissənin əsgərləri və kəşfiyyat qrupu da həmən yüklərini tutub, deyilən istiqamətdə  hərəkətə başladılar.  Vətən torpağını azad etməyə gedən əsgərlər düşmənin atəşlərinə  layiqli cavab verirdilər.

Lələtəpə tərəfdən başlayan hücuma əvvəlcə 7 nəfərlik kəşfiyyat qrupu keçdi. Sonra isə Ruhin, Elnur, Orxan, Səyyar , Ayaz  və digər döyüşçülər mövqelərini müəyyən edərək irəliləməyə başladılar. Səhər  saat 5-ə10 dəqiqə qalmış bölüyün  döyüşçüləri düşmənin illərlə əlində saxladığı postu vurub keçdilər.  İrəlilədikcə gözlərinə heç nə görünmürdü. Torpaq əsgərlərə güc verir, hətta  ən yaxın dostlarının belə,  yaralanıb və ya həlak olduğunu görsələr də, dayanmırdılar.  Sən demə TORPAQ dostdan, qardaşdan, anadan da əziz olurmuş.  Hər qarış, hər kilometri  irəlilədikcə, əsgərlərdə döyüş ruhu yüksəlirdi. 
Artıq  döyüşçülər Lələtəpə yüksəkliyinə doğru irəliləməyə başlamışdılar. Bu təpənin illərlə geri alınmasını gözləmişdilər. Bu gün isə başqa gün idi. Nə idisə, uğur onlara birlikdə irəliləyirdi. Lap Göy Türklərin  xaqanı Gürşadın əsgərlərinin  bəxti gülən günə oxşayırdı bu səhər.  Kəşfiyyat qrupumuz qarşıdakı 7 nəfər erməni əsgərini məhv etmişdi.  Orxan döyüşün gedişatını seyr edəndən sonra, dönüb yanındakı dostlarına demişdi ki, “belə getsə, biz 7 saata  Xudafərinə çatacağıq. İşdir, ölüb eləsəm, siz Xudarərinə qədər gedin”.

İkinci kəşfiyyat qrupunun önündə Ruhin Qəhrəmanov və Orxan Həmidov gedirdi.   Orxan və Ruhinə manqa  komandirindən  qarşıdakı ermənilərin atəşini yayındırmaq əmri verilmişdi. Orxan Həmidov əlində iki avtomat qarşısındakı  ermənilərin üstünə od ələyirdi.  O, MAXE-lər arasında hər iki əllə  avtomatdan sərrast atəş aça bilənlərdən idi.  Onların kəskin atəşi düşmənə aman vermirdi ki, bizim döyüşçüləri gülləyə tutsun.  
Bir neçə dəqiqədən sonra Orxan ermənilərdən yenicə geri aldıqları mövqedəki DOD-un arxasından başını çıxardı… Və bu anda qarşı tərəfdən atılan mərmi qəlpəsi onun başından dəydi… Orxan bir andaca gözlərini yumdu.  O, Ruhinin yanındaca yerə yıxıldı.  Ruhin böyük kimi hər zaman güvəndiyi,  qruplarında ən yaxın məsləhətçisi bildiyi Orxanı itirməyi ağlına belə gətirmidri. Bir az əvəl  Orxanla  birlikdə hədəfə götürdükləri sonuncu düşmən əsgərini də vurdu.  Artıq  qarşıdakı  yüksəklikdə maneə yox idi. Bir az bundan əvvəl həlak olan  döyüşçü dostunun da qisasını almışdı Ruhin.  Avtomatı  başının üstünə qaldırıb,  “Anasını ağlatdım, gəbərtdim, qanımızı aldım…”- deyə qışqırdı. Və irəliyə hərəkətə davam etdi. Yanında olan döyüşçülər də dayanmadan hərəkət edirdilər. Bu zaman  N saylı hərbi hissənin korpus komandiri, polkovnik  Mais Bərxudarov da  tankla döyüşçülərin qabağına keçdi. Döyüşçülər hamısı bu sərkərdə şücaətli komandirin arxasınca  irəliləməyə başladılar. Azərbaycanda  vətən torpağı uğrunda döyüşlər başlayan  ildən bu günə qədər, döyüşə atılan komandirlər olmuşdu. Bu gün də Vətən torpağının azadlığı uğrunda döyüşlərdə  korpus komandiri öndə gedirdi.  Arxadan gələn əsgərlər də qabağa keçib, korpus komandirini üzük qaşı kimi əhatəyə aldılar. Bu döyüşün taktikası idi.  Hər bir döyüşdə sərkərdə və ya, komandiri qorumaq əsgərin  borcudur.
Korpus komandirini özləri ilə bir sırada görən əsgərlərin döyüş ruhu daha da yüksəlmişdi.  Əsəgərlər irəliyə, yüksəkliyə — Lələtəpəyə irəliləyirdilər.  Düşmən snayperinin güllələrindən biri bu dəfə də Ruhini tutdu. Onu snayper vurmuşdu.  Döyüş yoldaşlarından biri deyir ki, güllə yarası alandan sonra da silahı əlindən buraxmadı, düşmənə bir neçə atəş açdı. Dayandığı yüksəklikdə Qələbə havasını ciyərlərinə çəkdi… və nəfəsini geri vermədi. Qalibiyyət havası ciyərlərində qaldı. Bu onun son nəfəsi oldu. Az əvvəl dostunu Tanrıya əmanət edən Ruhin bu dəfə özü də Qalibiyyət havasını göylərə apardı. Bir neçə dəqiqə əvvəl  həlak olmuş dostlarının qanını alaraq,  qəhrəmanlıqla həlak olan Ruhinin də, Orxanın da, Səyyarın da… üzlərində xoşbəxt bir ifadə var idi. Onların gülümsər simaları   göylərə baxırdı. Ruhinlə Orxanın hədəfi məhv etməkləri nəticəsində  arxada gələn döyüşçülər məqsədlərinə çatmışdılar. 

Aprelin 2-si dan yeri ağaranda  artıq  qarşı postlardakı ermənilər bronjiletlərini, kaskalarını atıb  24 il müddətində nəzarətlərində  saxladıqları mövqeləri atıb qaçmağa başalmışdılar. Azərbaycan əsgərlərinin isə hirsi soyumamışdı… Bəzi səngərlərdə əlbəyaxa döyüşlər də olurdu.  Əsgərlər irəliləməkdəykən, Xudafərini hədəf götürməkdəykən, birdən… Birdən döyüşün dayandırılması əmri verilmişdi… 
Lələtəpədə  Üçrəngli Azərbaycan bayrağı narın-narın dalğalanırdı… Dan yeri ağaranda əsəgərlərimiz yeni əmr gözləyirdilər… Xudafərinə qədər getmək əmrini… Geri alınan mövqeni can –başla qoruyurdular ki, birdən düşmən tərəfdən həmlə olarsa, qarşısını kəssinlər… Düşmən isə… artıq işini bilmişdi.  Qaçırdı…  Düşmənin qaçmağının səsi isə ermənilərin havadarlarına tez çatmışdı. Döyüşümüzü beynəlxalq standartlar çərçivəsinə salanlar, bu dəfə də Azərbaycan əsgərini son qədər irəliləməyə qoymadılar…
Və yəqin ki, 5 aprelə kimi davam edib, sonra dayanan döyüşün ağrılarını Vətən fədailərimiz heç vaxt unutmayacaqlar. Axı  o gecələrdə uğur onlarla idi, onlar irəli getsəydilər,  işğalda olan bütün torpaqlarımızı azad edəcəkdilər.
Azər Həmidov atəşin intensivləşdiyini görüb, qardaşına zəng etsə də, telefonuna zəng çatmadı.  2 apreldə günorta vaxtı qardaşı Orxanın yaralandığı xəbərini aldı. Beyləqana hospitala getdi ki, yaralı qardaşından xəbər tutsun. Amma “Gördüm” deyən olmadı.  Sonra  kəndə  qayıtdı. Anası ilə maşına oturub  kənd yolundan  üzü hərbi hissəyə gedərkən, birdən  qarşılarına  təcili yardım maşını çıxdı.
Orxanın anası Tamella xanım oğlu düşüb təcili yardım maşının qarşısına keçdi. Ağladı, səsi –harayı dağlara düşdü. Dedi ki, məni aldatmayın, uşaq deyiləm, o maşında gətirdiyiniz  oğlumdur.

Orxanın bayrağa bürünmüş tabutunu maşından düşürəndə 10 yaşlı oğlu Vüsal əlləri ilə üzünü qapayıb “yoooxxxx… ata ola bilməz…” deyərək bağırırmış. Atasının şəhid olduğunu gözəl anlayırdı. Uşağın səsi həyətdə haraya yığılan -qadınların, gəlinlərin, kişilərin səsinə qarışmışdı….

Atası bu dəfə sevimli oğlu Vüsalın səsinə səs vermədi. Vüsalın səsi, harayı o gün  bu həyətə gələn insanların qulaqlarında qaldı…

ORKHAN_SEHID_LELETEP_1.jpg
Şəhid Orxan Həmidovun anası Tamella Məmmədova:

— Orxan çox sanballı oğul idi. İki oğlumu evləndirib ayırmışdım. Biri Bakıda yaşayırdı, Azər də həyətin o biri başında tikdiyimiz evdə yaşayır. Ömrümün sonuna sahib çıxmaq  üçün  üçüncü  oğlumu -Orxanımı seçmişdim. Fikirləşirdim ki, hər zaman onunla yaşayacağam.  Barı 59 il yaşayaydı-atası İbrahim  qədər. Atasını itirdim- dözdüm.  Atamı-anamı dəfn etdim dözdüm.  Bu Qarabağ müharibəsi başlanandan sonra  bizim nəslin adamları dərddən öldülər.  Üç qardaşımı itirdim, dözdüm. Ancaq oğul dərdi, onlardan da betər imiş. Uşaqların, gəlinin üzünə baxa bilmirəm.  Bu yaxınlarda Orxanın  2-ci sinifdə oxuyan oğlu Fərid deyir ki, nənə mənim adımı dəyişdirib, Orxan yazdırın. Boynunu qucaqlayıb, alnından öpüb, könlünü almışam. Demişəm ki, bala, böyü, evlən toyun olsun, oğlun olar, atanın adını qoyarsan.
Orxandan nə qədər danışsam, sözüm qurtarmaz. Hansı əməlindən danışım, hansı xatirəsini unuda bilirəm ki…

ORXANIN ANASI.jpg
Bir dəfə xətrimə dəymədi, sözümü qaytarmadı, üzümə ağ olmadı…. Necə ailəcanlı, necə alicənab bir balam var idi.  Bu kənd, bu el-oba indi də onun üçün yanıb qovrulurlar.  Döyüş yoldaşları tez-tez gəlib bizi yoxlayır, balalarına baş çəkirlər.  Uşaqlar da böyüyəcək. Kim böyüməyib ki… Ancaq mənim  Orxanım… Bir ona rahatam ki, Vətən torpağı uğrunda qalib əsgər kimi köçüb dünyadan.

O gedəndən sonra qapı-bacaya çıxmıram.  Orxan mənsiz bir gün dayana bilmirdi. Bakıdakı oğlumun evinə gedəndə, zəng vururdu ki, anamı geri göndərin. İndi mən onsuz yaşayıram. Bu darvazanın yanında oturub yollara boylanardım, Orxanın yolunu gözləyərdim. Havadan balamın ətrini duyurdum. Gələndə evimizə işıq, sevinc gətirirdi.  Bir də görürdün icazəsi olanda gələrdi evə. Gəlin bişirib-düşürüb  süfrəni bəzəyərdi ki, çörək yesin. Çox vaxt heç çörəyə əlini də vurmazdı. Yorğun-arğın yatardı. Sən demə balamın işi ağır imiş, təlimlərdən- döyüşlərdən gəlirmiş. Biz hardan biləydik ki, bunlar düşmənin içinə gedib- gəlirlər…

Tamella xanım oğlu haqqında danışanda bəzən gözlərinə işıq parlayırdı. Yanıb-yaxılırdı. Gah oğlunun boyunu təriflədi, gah qonur gözlərinin şəklini çəkdi… Gah paltarlarından danışdı. Ancaq əvvəldən-sona qədər gözlərinin yaşını axıtdı. Heç kirimədi:
-Bir də görürüdün gecə işinin sonunda balalrına zəng vururdu ki, nə istəkləri var. Uşaqlar da hərəsi bir istəyini deyirdi. Gecənin bir aləmi onların istədikləri, sevdikləri yeməkləri, xuruşları alıb gətirirdi. Könüllərini alırdı. Balalarına çox bağlı idi…
Hərbi paltarlarını saxlayıram. Ölüncəuə qədər də saxlayacam. Demirəm ki, niyə şəhid olub. Alın yazısı ora qədər idi. Mənim oğlum getməsin, sənin qardaşın getməsin, o biri gəlinin əri getməsin, vəzifəlinin oğlu gizlənsin… Bəs kim getsin? Bəs bu Vətəni kim qorusun? O bir qəhrəman idi.  Vətənin yolunda canından keçdi. Düşməndən geri aldığı Vətən torpağında, ən uca yerdə həlak oldu. O gün qaynım gedib gəzib onun həlak olduğu Lələtəpəni. Deyir ki, ay Tamilla, mən elə bilirdim Lələtəpə bir balaca yerdir. Heç ucu-bucağı görünmür. Bu qəhrəman oğullar necə dirənib dırmaşıblar, düşməndən oranı xilas ediblər… Deyir bu elə belə əsgər işi deyil. Tanrıdan onlara nəsə güc gəlibmiş.

Orxan İbrahim oğlu Həmidov 1986-cı il mart ayının 29-da Füzulinin Əhmədalılar kəndində doğulub. 1986-cı ildə kənd məktəbində birinci sinfinə gedib, 1997-ci ildə həmin məktəbi bitirib.  1998-ci il noyabr ayının 10-da hərbi  xidmətə çağırılıb, hərbi xidməti başa vurandan sonra isə 4 il ANAMA-da istehkamçı kimi çalışıb.
2014-cü ilin aprel ayından müddətdən artıq hərbi xidmətə başlayıb. Motoatıcı manqa komandiri vəzifəsində xidmət edib. 2 aprel 2016-cı ildə Vətən torpaqlarının azadlığı uğrunda şəhid olub. Ölümündən sonra Azərbaycan Respublikası prezidentinin sərəncamı ilə “İgidliyə görə” medalı ilə təltif  edilib.
Orxan Həmidovun həyat yoldaşı Esmira deyir ki, onunla aralarında 6 il yaş fərqi olub. Orxangil onların qapısına elçi gələndə ailəsi iki gəncin sevgisinə qarşı çıxıb. Lakin qadağalara baxmayaraq, ülvi sevgilərini qoruyublar.  2005-ci ildə Orxan onu qaçıraraq öz evlərinə gətirib.  İbrahim kişinin ocağına gələn gündən qaynanasına “Ana” deyib, Orxanla  bir-birinə “can deyib, can eşidiblər”.

— Çox xoşbəxt yaşayrıdıq. Axırıncı dəfə martın 30-da  çıxdı evdən. Evdən çıxanda dedim ki, ay Orxan mən cəhənnəmə, harda olsan, özünü  uşaqlar üçün qoru.  Həmişəki kimi qayıdıb dedi ki, “Siz məndən narahat olmayın. Mənə heç nə olan deyil”.
Nə vaxt atışma başalayırdısa, tez  ona zəng vurar, xəbər alardım. Səsini eşidəndən sonra rahatlanırdım. Bizim o qədər arzularımız var idi ki… Orxanın planşeti  qalıb.  Bir də görürsən ki, iki oğlum baş-başa verib, atalarının planşetdəki şəkillərinə baxırlar. Atalı günlərindən danışırlar. Bir-biri ilə atalı xatirələrini bölüşürlər. Deyirlər ki, yadındadır, ata ilə keçən dəfə harasa getməyimiz və yaxud da  söhbət edəndə “Ata canı” deyib and içirlər.  Fəridi ovundurmaq oldu. Vüsalı heç ovundurmaq olmur. 
Esmira  Orxanın uşaqları ilə sonuncu dəfə çəkdirdiyi şəkilləri göstərir mənə.  Deyir ki, mart ayının 22-də hərbi hissədə tədbir keçirilirdi. Zəng vurub dedi ki, “gəlirəm, uşaqları geyindir aparım bayram tədbirinə”. 

— Heç Vusalla Fəridi əməlli-başlı geyindirməyə macal tapmadım.  Tez maşına mindirdi. Apardı.  Uşaqlarla gəzib dolanıb, çoxlu da şəkillər çəkdirib.

orxan oğlanları.jpg
Həmin şəkillərə baxıram. Vüsal və Fəridi  həmin gün son dəfə gəzdirib, könüllərini alıb, gülüb-danışıb , uşaqları hərbi hissənin tankının üstünə çıxarıb şəkil çəkdirib.  Son şəkillər…  Vüsalla Fəridin son atalı şəkilləri. Əslində Orxanın ailəsi ilə birlikdə şəkilləri yoxdur. Deyirlər ki, hətta toy şəkilləri də sonradan  necə olubsa, yanıb çıxmayıb. Orxan şəkil çəkdirməyi də sevməzmiş. Ancaq  iki övladı ilə ömrünün son şəklini, son anını çəkdirib. Vüsal da, Fərid də böyüyəcək. Ancaq onların yaddaşlarında ataları həmin hərbi paltarlarda qalacaqlar. Harada hərbçi görsələr, unuda bilməyəcəkləri atalarını xatırlayacaqlar. 
 Fərid və Vüsalın ataları ilə son şəkli atalı günlərinin son xatirəsidir.  22 mart 2016-cı il tarixində bu iki azyaşlı qardaş ataları ilə şəkil çəkdirmişdilər. İndi isə atalarının çərçivəyə salınmış portretinin yanında dayanıb şəkil çəkdirirlər. Buna baxmayaraq, ataları onların and yeridir: “Ata canı…”.

https://modern.az/az/news/130936

 

ŞƏHİDLƏR: TEYMUR QASIMOV

Стандартный

TEYMUR QASIMOV.jpg

Teymur Sabir oğlu Qasımov (d. 4 yanvar 1992MingəçevirAzərbaycan — ö. 2 aprel 2016TərtərAzərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin giziri. 2016-cı ildə Aprel döyüşləri zamanı şəhid olub.

Teymur Qasımov 1992-ci ilin 4 yanvar günündə Mingəçevir şəhərində anadan olub.

Gizir Teymur Qasımov 2016-cı ilin aprel ayında AzərbaycanErmənistan təmas xəttində baş verən atışma zamanı qəhrəmancasına şəhid oldu.

Aprelin 9-u isə Teymur Qasımov doğulduğu Mingəçevir şəhərinin Şəhidlər Xiyabanında son mənzilə yola salındı. Dəfn mərasiminə minlərlə şəhər sakini ilə yanaşı, şəhidin qulluq etdiyi hərbi hissənin əsgərləri və zabitləri də qatıldı. Dəfn mərasiminin sonunda yaylım atəşi açıldı və gizir Qasımov uğrunda şəhid olduğu torpağa tapşırıldı.

QARABAĞ ŞƏHİDLƏRİ: ŞÖHRƏT HƏSƏNOV

Стандартный

Şöhrət_Həsənov.jpg

Şöhrət Usub oğlu Həsənov (d. 23 dekabr 1944Xocalı rayonuAzərbaycan SSRSSRİ – ö. 25 fevral 1992Xocalı rayonuAzərbaycan) — «İgidliyə görə» medalı ilə təltif olunmuş Qarabağ müharibəsi şəhidi.

Şöhrət Həsənov uzun müddət müxtəlif vəzifələrdə çalışıb. Xocalı soyqırımı baş verən zaman rayon icra hakimiyyəti başçısının birinci müavini olub.

O, 1992-ci il fevralın 25-dən 26-na keçən gecə son nəfəsinə və son gülləsinədək vuruşdu. Avtomat silahının darağında olan 30 güllənin hamısı artıq qurtarmışdı. O, insanların sağ-salamat çayı keçməsinə kömək edib, sonra isə erməni snayperinə tuş gəlib, iki ayağından vuruldu.  Onu işgəncə verərək öldürüblər. Əvvəlcə sağ qolunu və sağ qıçını kəsiblər, sonra sağ gözünü çıxarıblar və bu cür işgəncələri davam etdirərək onu qətlə yetiriblər.

Bakının Şəhidlər xiyabanında dəfn edilmişdir

Şöhrət Həsənov Mehriban Əliyeva ilə ailə həyatı qurmuş və ömrünün sonuna qədər onunla evli idi. Aygün, Almaz, Gülnarə, Ruhiyyə və Bəyaz adlı qızları və oğlu Babək yadigar qalıb. Bir neçə xarici dil bilirdi.

Jurnalizmlə məşqul olurdu. O, «Xocalının səsi» qəzetinin nəşr edilməsinə də böyük dəstək göstərirdi və hətta qəzetin adını da seçmişdi.

Vikipediya

 

ŞƏHİDLƏR: QABİL AĞAYEV

Стандартный

Qabil_Ağayev (1)

Qabil Qayıbalı oğlu Ağayev (d. 12 dekabr 1969ŞamaxıAzərbaycan — ö. 31 yanvar 1999TovuzAzərbaycan) — Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin baş leytenantı. 1999-cu ildə AzərbaycanErmənistan təmas xəttində ermənilərin atəşkəs rejimini pozması nəticəsində şəhid olub.

Qabil Ağayev 1969-cu il 12 dekabrda Şamaxı rayonunun Həmyəli kəndində anadan olub.

1995-ci ildə hərbi xidmətə yollanan Qabil Ağayev 1999-cu il 31 yanvarda AzərbaycanErmənistan təmas xəttinin Tovuz rayonunu istiqamətində ermənilərin atəşkəs rejimini pozması nəticəsində şəhid olub.

Qabil Ağayev doğluduğu Şamaxı rayonunun Həmyəli kəndində dəfn olunub.