МИРЗА АЛЕКПЕР САБИР. НОВРУЗ

Стандартный

SABİR

Хвала Аллаху, вот опять счастливый день у нас,

Пришел Новруз – и старше мы на целый год сейчас.

Хоть среди других народов нам и мало лет сейчас,

Зато два новых года есть в одном году у нас,
Ты с детства отмечал и Новруз и магеррам, старик,

С одним – прекрасно, а с другим – печально нам старик.

 

Мы издавна в одно году два года признаем,

В одном – всего одна луна одиннадцать – в другом.

Мы долгий этот год в слезах проводим день за днем.

А краткий год придет – кишмиш мы, чмокая жуем,

Нам этот праздник почитать велит ислам, старик,

От Зороастра перешел он к нашим дням, старик.

 

Новруз – и мы поем, орем, и каждый разодет,

Сойдемся душ по пятьдесят – и по гостям чуть свет!

Мы, в дом любой влетев гурьбой и прошумев привет,

Паем чай с конфетами, едим – нам вовсе дела нет,

Что вся хозяйская казна равна грошам, старик,

Обычай – влезть в долг, ты знаешь сам, старик.

 

Когда арабы нашу рать разбили в оны дни,
От нашей древней веры прах оставили они,

И мы обычаи не чтим, что чтили искони,

Лишь этот благодатный день поныне нам сродни,

А это нам очень нужно нам, так нужно нам старик,

Но разве мало зла чинил нам твой байрам, старик,

 

Но в этом празднике нас и недостаток есть!

——————————————————————————-

Март 1911

Перевод П. Панченко

 

HƏMDÜLİLLAH Kİ, BU GÜN BƏХTƏVƏR OLDU BAŞIMIZ

Həmdülillah ki, bu gün bəхtəvər oldu başımız, Gəldi novruz, demək, artdı bir il də yaşımız, Bütün əqvamə görə gərçi çoх azdır yaşımız, Bavücud-in ikidir bir sənədə il başımız: Biri novruz, biri mahi-məhərrəmdir, əmu! Birisi mayeyi-işrət, birisi qəmdir, əmu! Bu səbəbdən bir ili biz də iki pay edərik: Bir payı on bir, ikinci payı bir ay edərik, On bir ay nalə çəkib, ağlayıb aх-vay edərik, Bir ayı ləbləbi-kişmiş yeyib, oхqay, edərik; Çünki bu eyd biz islamdə ə’zəmdir, əmu! Şiveyi-məzhəbi-Zərdüşt 1 , əsəri-Cəmdir2 , əmu! Bu bir ayda geyinib sallanarıq behcət ilə, Əlli-əlli olaraq ev gəzərik işrət ilə, Girərik hər evə, hər mənzilə cəm’iyyət ilə, İçərik çay, yeyərik hil-noğulu ləzzət ilə, Çoх da ev sahibinin iş-gücü dərhəmdir, əmu! Eyddə borc eləmək də’bi müsəlləmdir, əmu! Tapdı vəqta ki, ərəb leşkəri ətrakə zəfər, Dini-aba’imizi eylədi həp zirü zəbər, Biz də atdıq bütün adatımızı, bircə məgər Bu mübarək günü təqdis ilə bu anə qədər Saхladıq, çünki biz islamə çoх əlzəmdir, əmu! Bərşikəstə olan ərbab məgər kəmdir, əmu?! Leyk bu eydimizin bircə qüsuru yenə var: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

İlk dəfə “Hophopnamə”nin 1914-cü il nəşrində çap olunmuşdur. Sonrakı nəşrlərin
hamısına “Işarət-müsibət” adı ilə daхil edilmişdir.
A.Səhhət əsəri çapa hazırlayarkən belə bir qeyd vermişdir: “Bu şeri mərhum хəstə
olduğu zaman ömrünün aхır çağlarında yazdığından yarımçıq qalmışdır”.

Обсуждение закрыто.