ZƏRDABİ ÖLÜB… «MƏN KAFEDƏYƏM…»

Стандартный

“Ocaq” qəzetinin fevral sayının çapı yubanır, çünki səhifəyığanın əri ölüb. Mən bu xəbəri vermişdim, ancaq nə bu xəbərlə, nə qəzetin yubanmağıyla maraqlanan oldu. İndiyəəcn bir nəfər də zəng vurmayıb, mənimlə Feysbukda teoloji mükaliməyə girən adamlar yəqin belə sadə həyat məsələləinə qatılmağı öz rütbə və mənsəblərinə sığışdırmırlar….

Valentina Vasilyevna səkkiz ildir bizim qəzeti yığır, təşkilatımızın üzvü kimidir, sonsuz qadındır, yeganə yaxın adamını itirib. Təşkilatın İdarə heyətinin 17 (!) üzvündən heç olmasa bir nəfər zəng vurub başsağlığı verəydi, dəfnlə maraqlanaydı…

Mərhumu görməmişdim. Öldüyü günün iki dəfə telefonla danışıb arvadını soruşmuşdum… Bir neçə saat əvvəl telefonla danışdığım adamın qəfil keçinməsindən elə sarsıldım ki, özümü saxlaya bilməyib bir tanışa zəng olanı vurub danışdım. “Hə? Mən kafedəəyəm…”

İndi bu zəngə görə özümü danlayıram…

Bizim adam həmişə kafedədir. Bizim adam üçün “mən kafedəyəm” fransızın, almanın üçün “mən kafedradayam”, “mən labaratoriyadayam deməsi kimi bir şeydir…

Nə qəzet?

Zərdabi ölüb…

İndi hörmətli zərdablı kafesi olan zərdablıdır…

 

Обсуждение закрыто.